پازل زیبای اندیشه دینی

↩️همان‌طور كه حضرت زهرا(س) با توجّه و عشق به ?قرآن? نوراني مي‌شوند، 

↩️همان‌طور هم با عشق به ?كربلا? نوراني مي‌شوند،

❗️نه از آن جهت كه امام حسين(س) فرزند اوست –
?اين خانواده نشان دادند كه به‌جز خدا، به چيز ديگري تعلّق ندارند-

?بلكه از آن جهت كه عشق به اباعبدالله(ع)
✔️ قوّت قلب
✔️و غذاي روحاني جان
✔️ و جهت‌دادن منطقي عواطف انساني است
✔️عشق به چيزي كه شايستگي عشق‌ورزي دارد،

? اهل‌البيت عموماً مصيبت‌هايشان را مخفي مي‌كنند،
?امّا در مورد كربلا همه تلاششان اين است كه مردم كاملاً به زواياي آن، آگاهي و توجّه داشته باشند،
?زيرا كربلا جزء ?حيات بشر? است و ائمه مأمورند كه بشريت را به حيات واقعي هدايت كنند.

⁉️آيا اين عرف جنگ است كه فرمانده سپاه بيايد و به لشگريان دشمن خطاب كند: «آيا كسي هست كه مرا ياري كند؟» يا اين‌كه مسئله چيز ديگري است.

✅حضرت در پيش‌از ظهر روز عاشورا به دشمن خطاب مي‌كند: «آيا همين كه پيامبر خدا(ص) فرمودند: حسن و حسين دو سيّد بهشتند، كافي نيست كه با من نجنگيد؟!».
‼️عجب! يعني واقعاً حضرت مي‌خواهد از اين مخمصه خلاص شود!
❗️اگر اين‌طور بود كه يك كلمه مي‌گفت حاضرم با يزيد بيعت كنم و قضيه تمام مي‌شد.

⁉️ آيا مسئله اين است يا مسئله
◀️نمايش انسانيت است در جبهة حق
◀️ و به‌كارگيري همة ابزارهاي نمايش انسانيت و عاطفه،
◀️ تا صحنة كربلا، آن‌چنان زيبنده شود
◀️كه تا بشر، بشر است بتواند بدان عشق ورزد و از آن ✨نور✨بگيرد و هدايت شود؟

⚠️بارها حضرت به دشمن مي‌فرمود: آيا دليل و حجّـتي داريد كه با من بجنگيد؟
❓آيا حضرت ترسيده بودند
❓ يا مي‌خواستند اين را به نمايش بگذارند كه؛
❗️در جبهة دشمن همة خيانت‌ها و در جبهة امام همة اتمام حجّت‌ها عملي گشت!!! 

?منبع:کتاب نگرشی به کربلا باچشم عقل وعاطفه

 زيارت عاشورا يعنی اين که با حضور قلب، به حسين(ع) دل بدهی و از خدا نور بگيری. ائمه‌ي ما حتي با زيارت امام حسين(ع) بر عالَم مادّه حکومت می‌کردند. مثلاً اگر می‌خواستند بدون طی کردن مسافت‌های عادی بروند قبر رسول‌الله(ص) را زيارت کنند، اول قصد زيارت اباعبدالله الحسين(ع) را می‌کردند و از اين طريق طِي‌الارضِ‌شان شروع می‌شد و بعد از زيارت قبر آن حضرت به زيارت قبر پيامبر(ص) می‌رفتند.

امام کاظم(ع) در بغداد در زندان هستند، علي بْنِ مُسَيّب هَمْدانی را با حضرت گرفته‌اند و زنداني کرده‌اند. چون مدّت حبس به درازا می‌کشد، علی بن مسيب از دوری خانواده‌اش دلتنگ می‌شود. حضرت می‌فرمايند: برو غسل کن. چرا اول غسل کند؟ چون بالأخره «شستشويی کن و آنگه به خرابات خرام»، طهارت ظاهر، مقدمه‌ی طهارت باطن است. غسل می‌کند و می‌آيد. حضرت می‌فرمايند: چشم بر هم بگذار، سپس فرمودند: چشمت را باز کن. علي بن مسيب می‌گويد: ‌چون چشمانم را گشودم خود را در کنار قبر امام حسين(ع) يافتم و پس از آن با امام کاظم(ع) کنار مرقد مقدس امام حسين(ع) نماز می‌گزارند و زيارت می‌کنند. سپس امام فرمودند: چشمان خود را بر هم بگذار، وقتی مجدداً به امر ايشان چشمانم را باز کردم خود را نزد قبرِ پيامبر(ص) ديدم. امام فرمودند: اين قبر، قبر پيامبر(ص) است. پس به نزد خانواده‌ات برو تجديد ديدار کن و به همين جا برگرد. وقتي بر می‌گردد دوباره می‌فرمايند: چشم بر هم بگذار و پس از آن که چشم خود را می‌گشايد، خود را با آن حضرت در زندان بغداددید.

 علی بن مسيّبب دلش برای خانواده‌اش تنگ شده است و خانواده‌اش هم در مدينه ساکن هستند و مقصد هم مدينه است، ولی بايد از کربلا گذشت و ابتدا بايد بر حسين(ع) نظر کرد. يعني دريچه‌ی ورود به عوالم غيب، نظر بر اباعبدالله(ع) است.
با توجه به نکته‌ي فوق، عشق پيامبر و فاطمه(س) بر امام حسين(ع) را معنی کنيد و ببينيد آن بزرگواران در حسين(ع) چه می‌ديدند؟ بدون ‌شک اسراری فوق الفاظ در مسئله‌ی زيارت امام حسين(ع) پنهان است. اگر ملاحظه کنيد می‌بينيد اکثر عبادات با زيارت امام حسين(ع) شروع می‌شود. به عنوان نمونه: عبادت شب قدر را ملاحظه کنيد، اول زيارت امام حسين(ع) است و پس از آن عبادات گرانقدر ديگری که در شب قدر توصيه شده است.
در ادامه‌ی زيارت عاشورا اظهار می‌داريد:

{بَرِئْتُ إِلَى اللَّهِ وَ إِلَيْكُمْ مِنْهُمْ وَ أَتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ ثُمَّ إِلَيْكُمْ بِمُوَالاتِكُمْ وَ مُوَالاةِ وَلِيِّكُمْ}
ای اباعبدالله! من با دوری از فرهنگی که ظلم به شما را روا داشت، به سوی خدا و به سوی شما خاندان نظر می‌کنم و با مودّت و محبّت به شما و دوستان شما قرب الهی را می‌جويم. يعنی شما دريچه‌های ارتباط با حق هستيد.

منبع:کتاب زیارت عاشورا

استاد اصغر طاهرزاده

?آیت الله حائری شیرازی (رحمت الله علیه):

? امام حسین علیه السلام در شب عاشورا یک جور سخن گفت و در روز عاشورا یک جور دیگر. شب عاشورا، سخن از «نمی‌خواهم، احتیاج ندارم، بروید، بیعتم را برداشتم» بود.
روز عاشورا می‌گوید: «بیائید به من کمک کنید، آیا یاور و مددکاری هست؟ هل من ناصر ینصرنی؟»

? شب صحبت می‌کند تا مبادا خبیثی در بین طیّب‌ها باشد، و روز سخن می‌گوید تا مبادا طیّبی در بین خبیث‌ها مانده باشد.

? شب غربال می‌کند تا فقط «صالحان» بمانند و روز غربال می‌کند تا فقط «اشقیاء» در مقابل او ایستاده باشند.

⬅️اگر عاطفه را جهت ندهيد،

✖️غصّه؛ غذاي روحتان مي‌شود
✖️و شما را مي‌پوساند
✖️و زندگيتان را لغو مي‌كند.

✴️در اين روايات كه بارها به ما تذكّر مي‌دهند كه هر مصيبتي براي شما رخ داد، بايد به ياد اباعبدالله(ع) باشيدو براي آن حضرت گريه كنيد؛
?يعني به عاطفه جهت دهيد،

◀️حالا كه در اين دنيا آمده‌ايد تا در همة ابعاد انساني خود اشباع شويد،
◀️ با نظر‌انداختن به كربلا، اشباع شويد،
⚜چون با «كتاب‌الله» و «عترت»، دين كامل مي‌شود
⚜و در آن صورت است كه دين وسيلة سعادت و نجات است

?و چون كربلا يكي از نمودهاي سترگ و نوراني عترت است
?و حسين(ع) مأمور است كه اين صحنه را هدايت كند،

⚠️حُرّ بعد از آن‌همه اذيّت‌هايي كه كرد، وقتي توبه‌كنان خدمت حضرت مي‌آيد،
⬅️ حضرت وي را به عنوان يكي از اجزاء برنامه‌اش مي‌پذيرد
?تا صحنه نمايش انسانيت از هيچ نكته مثبتي خالي نباشد
?و نهايت گذشت از دشمني كه آن همه آزار رسانده و بعد توبه كرده، در آن صحنه ظاهر شود.
? و همة اين‌ها دست در دست هم داده تا ما متوجّه شويم كربلا دين مجسّم است.

✅بايد دينداري را با توجّه و عشقِ به كربلا كامل كرد،
?همچنان‌كه از جهتي توجّه و عشق به علي بُعدي ديگر از دينداري را كامل مي‌كند

❤️ عشق به كربلا آن‌‌طور كه ائمه‌معصومين كربلا را مي‌ديدند، كامل‌ترين عشق به كربلا است.

⭕منبع:نگرشی به کربلا باچشم عقل وعاطفه

?گريه براي حسين و اصحاب بزرگوارشان، يك گرية سامان‌يافته است

? كه خود مكتب براي آن برنامه‌ريزي كرده است.

? گريه‌اي كه انسان مي‌كند، همه‌جا در اثر اندوه نيست،
✖️همان‌طور كه گرية شوق به جهت غم و اندوه واقع نمي‌شود.
☑️گريه عارفان به جهت
? توجّه و طلب وصال? است
⬅️و اميد وصال در عين توجّه قلب به مقام بلند محبوب و چنين حالتي عارف را به اشك و شيدايي مي‌كشاند.

گريه براي حسين،
✅توجّه به مقام بلندي است كه حسين(ع) در جلوي انسان‌ها به نمايش آورده
✅و قلب او را متوجّة چنين مقصد بزرگي نموده‌است

◀️كه هركس به كمك حسين(ع) وارد چنين منظري شود،
◀️با تمام بي‌تابي اشك مي‌ريزد و اوج مي‌گيرد
◀️تا به يك معيّت با اباعبدالله نائل گردد
◀️و ناله سر دهد كه: «اَلّلهُمَّ ارْزُقْني شَفاعَةَ‌الْحُسَيْنِ يَوْمَ الْوُرُود وَ ثَبِّتْ لي قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ مَعَ الْحُسَيْنِ وَ اَصْحابِ الْحُسَيْنِ».

منبع:کتاب نگرشی به کربلا باچشم عقل وعاطفه