عاشورا؛ روز ظهور حقیقت در افق تاریخ
در دیباچهی افتخارآمیز تاریخ اسلام، روزهایی هستند که تنها به گذشته تعلق ندارند؛ روزهایی که همچون خورشیدی همواره در آسمان حیات بشر میدرخشند و راه آینده را روشن میسازند. عاشورا از آن روزهاست؛ روزی که حقیقت، تمام قامت در برابر تحریف ایستاد و راه نجات انسان را تا پایان تاریخ ترسیم کرد.
حادثه کربلا را نباید صرفاً در محدوده یک نبرد نظامی یا یک رخداد تاریخی جستجو کرد. عاشورا صحنه رویارویی دو جریان است؛ جریان عبودیت و جریان غفلت، جریان بصیرت و جریان تحریف. آنچه جامعه اسلامی را به کربلا رساند، تنها قدرت دشمن نبود؛ بلکه غبار غفلت و تحریفی بود که آرامآرام حقیقت را از نگاه بسیاری پنهان ساخت. از همین رو، عاشورا بیش از آنکه درس شمشیر باشد، درس بصیرت است؛ بصیرتی که انسان را قادر میسازد در هنگامه فتنه، جبهه حق را از باطل تشخیص دهد.
امام حسین (علیهالسلام) در روز عاشورا تنها برای اصلاح یک حکومت قیام نکرد؛ او برای احیای حقیقت دین به میدان آمد. آن حضرت میدانست که اگر تحریف بر دین حاکم شود، ظواهر اسلام باقی میماند اما روح آن از میان خواهد رفت. از این رو، با خون خویش مرزی روشن میان اسلام ناب محمدی و اسلام تحریفشده ترسیم کرد؛ مرزی که تا امروز چراغ راه است.
اما راز جاودانگی عاشورا در چیست؟ چرا این حادثه پس از قرنها همچنان زنده است و دلها را به سوی خود فرا میخواند؟
پاسخ را باید در حقیقتی عمیقتر جستجو کرد. عاشورا صرفاً یادآور گذشته نیست؛ عاشورا دریچهای است به سوی حضوری دیگر در عالم. انسان در پرتو کربلا درمییابد که زندگی تنها در محدوده خواستههای مادی و روزمرگیهای این جهان خلاصه نمیشود. کربلا افقی را میگشاید که در آن، بندگی خدا بر همه تعلقات دنیوی غلبه میکند و انسان به جای آنکه اسیر حوادث زمانه باشد، در متن اراده الهی معنا مییابد.
یاران سیدالشهدا علیهالسلام در شب عاشورا به مقامی دست یافتند که مرگ را نه پایان زندگی، بلکه آغاز حضوری متعالی میدیدند. آنان از تنگنای محاسبات مادی عبور کرده و در افق حقیقت قرار گرفته بودند. به همین جهت، عاشورا مدرسهای برای آموختن نحوه حضور در عالم است؛ حضوری که انسان را از اسارت دنیا آزاد میکند و به مقام عزت و کرامت میرساند.
امروز نیز جامعه اسلامی بیش از هر زمان دیگری به پیام عاشورا نیازمند است. دشمنان حقیقت چهرههای متفاوتی یافته اند، وخطر تحریف همچنان پابرجاست. اگر در روزگار ما حقیقت به درستی تبیین نشود، اگر بصیرت جای خود را به سطحینگری بدهد، اگر خواص مسئولیت تاریخی خود را فراموش کنند، زمینه تکرار همان انحرافی فراهم میشود که جامعه اسلامی را به کربلا رساند.
از این رو، عاشورا تنها مراسم سوگواری نیست؛ میثاقی است برای پاسداری از حقیقت. اشک بر حسین علیهالسلام هنگامی به ثمر مینشیند که به شناخت راه حسین علیهالسلام و حرکت در آن مسیر منتهی شود. محبت حسینی باید به بصیرت حسینی و بصیرت حسینی به مسئولیت حسینی تبدیل گردد.
عاشورا ندایی است که در همه عصرها طنین دارد؛ ندایی که انسان را به انتخاب فرا میخواند. هر نسلی باید پاسخ دهد که در میدان رویارویی حق و باطل، در برابر حقیقت و تحریف، در کنار کدام جبهه ایستاده است.
سلام بر حسین علیهالسلام؛ آن خورشید همیشه تابان تاریخ. سلام بر عاشورا؛ آن روزی که حقیقت، راه خویش را تا ابد برای بشریت روشن ساخت.
و شاید عمیقترین پیام عاشورا آن باشد که کربلا هنوز به پایان نرسیده است. خون مطهر سیدالشهدا علیهالسلام در رگهای تاریخ جاری است و ندای مظلومیت او همچنان در گوش جان آزادگان عالم طنین دارد. عاشورا حادثهای نیست که در سال شصت و یک هجری خاتمه یافته باشد؛ عاشورا حقیقتی است که تا برپایی کامل عدل الهی در جهان امتداد خواهد یافت.
از همین رو، چشم شیعه پس از عاشورا تنها به گذشته دوخته نشده است؛ بلکه به آیندهای روشن نیز نظر دارد؛ آیندهای که در آن، فرزند حسین علیهالسلام، حضرت بقیةالله الأعظم عجلاللهتعالیفرجهالشریف، پرچم عدالت را بر فراز جهان به اهتزاز درخواهد آورد و آرمانهای همه انبیا و اولیا را به ثمر خواهد رساند.
اگر عاشورا اوج غربت حق در تاریخ بود، ظهور فرزند حسین ، تجلی پیروزی نهایی حق بر همه جلوههای ظلم و تحریف خواهد بود. اگر در کربلا خون بر شمشیر پیروز شد، در عصر ظهور، ثمره آن پیروزی آشکار خواهد گشت و زمین پس از قرنها انتظار، طعم شیرین عدالت راخواهد چشید.
شیعه در سوگ حسین علیهالسلام اشک میریزد، اما در افق نگاه خود، طلوع صبح ظهور را نیز میبیند. اشک بر عاشورا و انتظار ظهور، دو جلوه از یک حقیقتاند؛ زیرا منتظر واقعی کسی است که ندای «یالثارات الحسین» را بشنود و دل و جان خویش را برای یاری آخرین ذخیره الهی آماده سازد.
سلام بر حسین علیهالسلام؛ آن حقیقت همیشه زنده تاریخ. و سلام بر مهدی موعود عجلاللهتعالیفرجهالشریف؛ آن منتقم عاشورا که خواهد آمد تا زمین را پس از آنهمه ظلم و تاریکی، سرشار از عدل و نور گرداند و وعده الهی را در برابر دیدگان جهانیان محقق سازد.
