پازل زیبای اندیشه دینی

آزادیِ برده‌ها

گاهی باید از خودمان بپرسیم:
آیا هر چیزی که نام «آزادی» بر آن گذاشته‌اند، واقعاً آزادی است؟

این روزها وقتی در خیابان‌های شهر قدم می‌زنیم، با صحنه‌هایی روبه‌رو می‌شویم که شاید چند سال پیش برای بسیاری از ما غیرقابل تصور بود. پوشش‌هایی که روزبه‌روز کوتاه‌تر می‌شوند، مرزهای حیا که آرام‌آرام جابه‌جا می‌شوند و فرهنگی که در آن «بیشتر دیده‌شدن» گاهی با «بیشتر ارزش داشتن» اشتباه گرفته می‌شود.

و در میان همه اینها، یک واژه بیش از همه تکرار می‌شود:

آزادی.

اما من می‌خواهم فقط یک سؤال بپرسم:

آزادیِ چه چیزی؟

آیا آزادی یعنی زن هرچه بیشتر بدنش را در معرض نگاه دیگران قرار دهد؟

آیا آزادی یعنی ارزش زن با زیبایی ظاهری، اندام، لباس و میزان جلب توجه دیگران سنجیده شود؟

آیا آزادی یعنی دختر جوان از کودکی یاد بگیرد که برای پذیرفته‌شدن باید زیباتر، جذاب‌تر و تحریک‌کننده‌تر از دیگری باشد؟

اگر پاسخ اینها «آری» است، پس باید یک بار دیگر معنای آزادی را بررسی کنیم.

از بردگی دیروز تا بردگی امروز

در جاهلیت، زن در بسیاری از جوامع شأن انسانی مستقلی نداشت. خرید و فروش می‌شد، به ارث برده می‌شد و گاه مانند یک کالا میان مردان دست‌به‌دست می‌گشت.

اسلام آمد و در برابر این نگاه ایستاد.

آمد تا انسان را از بند انسان‌ها آزاد کند.

آمد تا زن را از «کالا بودن» بیرون بیاورد و به او هویت انسانی، حقوق و کرامت ببخشد.

اما تاریخ عجیب است.

گاهی چیزی که بشر گمان می‌کند برای همیشه از میان برده، با لباسی تازه بازمی‌گردد.

برده دیروز را با زنجیر می‌بستند؛
برده امروز را ممکن است با استانداردهای زیبایی، تبلیغات، نگاه جنسی و نیاز دائمی به تأیید دیگران به بند بکشند.

دیروز برده می‌شنید:

«تو مال منی.»

امروز ممکن است به زن گفته نشود «مال منی»؛
اما بازار به او می‌گوید:

«خودت را عرضه کن تا دیده شوی.»

«زیباتر باش تا پذیرفته شوی.»

«جوان‌تر بمان تا خواستنی بمانی.»

«بدنت را به نمایش بگذار تا توجه بگیری.»

و عجیب‌تر اینکه نام همه اینها گاهی می‌شود:

آزادی.

وقتی زن از قفس به ویترین منتقل می‌شود

من نمی‌خواهم بگویم هر زن بی‌حجاب، برده است.

این قضاوتی ساده‌انگارانه است.

ممکن است زنی حجاب نداشته باشد اما با تمام وجودش در برابر نگاه کالایی به زن ایستاده باشد؛ و برعکس، ممکن است انسانی ظاهراً محجبه باشد اما در درون خود گرفتار هزاران بند دیگر باشد.

مسئله من، یک انسان مشخص نیست؛ یک فرهنگ است.

فرهنگی که زن را از «انسان» به «تصویر» تبدیل می‌کند.

فرهنگی که بدن زن را به ابزار تبلیغات تبدیل می‌کند.

فرهنگی که از ناامنی زنان درباره ظاهرشان سود می‌برد.

فرهنگی که دختر نوجوان را به این باور می‌رساند که اگر زیبا نباشد، اگر اندامش مطابق الگوی رایج نباشد، اگر جذاب نباشد و اگر توجه مردان را جلب نکند، پس چیزی کم دارد.

اینجا باید ایستاد.

و پرسید:

این آزادی واقعاً به نفع زن است یا به نفع کسانی که از بدن زن سود می‌برند؟

برده‌های خوشحال

شاید عجیب‌ترین نوع بردگی، بردگی‌ای باشد که برده از آن راضی باشد.

اگر زنجیر را ببینی، برای شکستن آن تلاش می‌کنی.

اما اگر زنجیر را «آزادی» بنامند چه؟

اگر به تو بگویند:

«هرچه بیشتر خودت را نمایش بدهی، آزادتری.»

اگر به تو بگویند:

«ارزش تو در میزان توجهی است که می‌گیری.»

اگر به تو بگویند:

«برای اینکه دوست‌داشتنی باشی، باید مطابق سلیقه بازار باشی.»

ممکن است انسان نه‌تنها زنجیرش را نشکند، بلکه به آن افتخار هم بکند.

این شاید همان چیزی باشد که باید از آن ترسید:

بردگی‌ای که برده، آن را آزادی می‌پندارد.

حجاب؛ فقط یک تکه پارچه نیست

حجاب را می‌توان از زوایای مختلف بررسی کرد؛ دینی، اخلاقی، اجتماعی، فرهنگی و حتی فلسفی.

اما اگر بخواهیم از ظاهر لباس فراتر برویم، حجاب یک پیام مهم دارد:

ارزش انسان را نباید به بدن او تقلیل داد.

حجاب نمی‌گوید زن دیده نشود.

می‌گوید زن فقط با بدنش دیده نشود.

نمی‌گوید زن حضور اجتماعی نداشته باشد.

می‌گوید حضور اجتماعی او نباید به نمایش جنسی بدنش گره بخورد.

نمی‌گوید زن زیبا نباشد.

می‌گوید زیبایی او تمام حقیقت وجودش نیست.

زن می‌تواند دانشمند باشد، معلم باشد، نویسنده باشد، مادر باشد، مدیر باشد، پژوهشگر باشد، هنرمند باشد، کنشگر اجتماعی باشد، سیاست‌گذار باشد و هزاران نقش انسانی و اجتماعی دیگر داشته باشد.

پس چرا باید مهم‌ترین چیزی که جامعه از او می‌بیند، بدن او باشد؟

مسئله فقط حجاب نیست

شاید اگر تمام بحث ما درباره حجاب به «بلندی یا کوتاهی لباس» خلاصه شود، از اصل ماجرا دور شده‌ایم.

مسئله عمیق‌تر است.

مسئله این است که:

آیا زن را یک انسان می‌بینیم یا یک کالا؟

آیا دختران ما یاد می‌گیرند ارزشمند باشند یا فقط زیبا به نظر برسند؟

آیا جامعه به زن می‌گوید «خودت باش» یا در هزاران شکل به او می‌گوید «آن چیزی باش که من می‌پسندم»؟

آیا آزادی یعنی رهایی از هر محدودیتی، یا گاهی آزادی حقیقی یعنی توانایی «نه گفتن» به خواسته‌هایی که دیگران به ما تحمیل می‌کنند؟

من از زن نمی‌ترسم؛ از فرهنگی می‌ترسم که زن را کوچک می‌کند
من از زنی که حجاب ندارد متنفر نیستم.

اتفاقاً اگر دغدغه‌ای هست، از سر نگرانی برای کرامت زن است.

زن نباید مجبور باشد برای دیده‌شدن، خودش را بفروشد.

نباید مجبور باشد برای پذیرفته‌شدن، شبیه الگوی تحمیلی زیبایی شود.

نباید ارزشش را از نگاه دیگران قرض بگیرد.

و نباید جامعه‌ای بسازیم که دختر جوان را به این نتیجه برساند که هرچه بیشتر بدنش را در معرض نگاه دیگران قرار دهد، آزادتر و قدرتمندتر است.

قدرت زن در این نیست که نگاه‌های بیشتری را به خود جلب کند.

قدرت زن آنجاست که ارزش خود را از نگاه دیگران نگیرد.

شاید وقت آن رسیده که درباره آزادی دوباره فکر کنیم
آزادی فقط «توانستن» نیست.

گاهی آزادی واقعی، توانستنِ انتخاب نکردن است.

توانستنِ اینکه بگویی:

من مجبور نیستم برای جلب توجه، خودم را عرضه کنم.

من مجبور نیستم برای ارزشمند بودن، شبیه الگوی زیبایی بازار باشم.

من مجبور نیستم بدنم را به معیار ارزش خودم تبدیل کنم.

من انسانم.

و ارزش من، بزرگ‌تر از آن است که در قاب یک عکس، تعداد لایک‌ها یا نگاه یک رهگذر خلاصه شود.

شاید مسئله امروز ما این نباشد که زن از قفس بیرون آمده یا نه.

شاید سؤال مهم‌تر این باشد:

آیا زن از قفس بیرون آمده، یا فقط قفسش را عوض کرده‌ایم؟

از خانه به ویترین؟

از زنجیر به نگاه؟

از بردگی آشکار به بردگی پنهان؟

و شاید تلخ‌ترین نوع بردگی همین باشد:

زنجیری بر دستت باشد،
اما آن را دستبند آزادی بدانی.

این نوشته علیه زن نیست.

علیه فرهنگی است که زن را کالا می‌کند.

علیه نگاهی است که انسان را به بدن تقلیل می‌دهد.

و علیه آزادی‌ای است که در نهایت،
سودش به جیب دیگری می‌رود و هزینه‌اش را زن می‌پردازد.

شاید باید یک بار دیگر از خودمان بپرسیم:

چه کسی واقعاً آزاد است؟

آن‌که هرچه بازار از او می‌خواهد، انجام می‌دهد؟

یا آن‌که آن‌قدر کرامت و استقلال دارد که حتی در برابر خواسته‌های بازار هم می‌تواند بایستد و بگوید:

«من کالا نیستم.»

و شاید همین‌جا باشد که معنای حقیقی آزادی آغاز می‌شود.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

مگر خواب حجت است؟!

سلام استاد گرانقدر: در طول ماه ربیع الاول مراسمی تحت عنوان عیدالزهرا و…. برگزار می شود و گفته می شود علما و فضلا هم تاکید بر انجام این مراسمات داشته اند. استاد می دانم مقام معظم رهبری به اصل وحدت تاکید دارند و اینکه نباید بر مقدسات سایر ادیان توهین شود و …. ولی استاد در مجالس خصوصی و حتی تک نفری اگر برائت انجام شود به نظر شما اشکالی دارد؟ استاد این مطالبی که نقل می شود مانند مطلب زیر چقدر صحت دارد؟ سالی مجلس جشن و سرور در نهم ربیع الاول در منزل آیت الله العظمی حاج آقا حسین قمی رضوان الله تعالی علیه مرجع واحد تشیع پس از مرحوم آیت الله العظمی سید ابوالحسن اصفهانی رحمه الله علیه قبل از مرجعیت مرحوم آیت الله العظمی حاج اقا حسین بروجردی قدس الله روحه برگزار شد. در این مجلس فقهای طراز اول آیات عظام علمای اعلام فضلاء و مدرسان و طبقان مختلف با ایمان حضور داشتند. عده ای از اهل ولاء مترسکی را به شکل عمر بن الخطاب درست کردند. و بر الاغی سوار و وارد مجلس نمودند. آیت الله العظمی قمی مرجع واحد زمان از دیدن این صحنه کمی ناراحت شد که این عمل مناسب با چنین مجمعی نیست بدون اینکه این ناراحتی خود را ابراز کند. شب حضرت صدیقه طاهره فاطمه زهراء سلام الله علیها را در خواب دید که از ایشان رو برگردانید. آن مرجع واحد زمانش، از این عمل حضرت زهراء علیها السلام افسرده خاطر شد و عرض کرد: مگر بنده سید و از نسل شما و محرم شما نیستم؟ آن حضرت سلام الله علیها فرمود: چرا هستی ولی چرا تو از صحنه ی دیروز ناراحت شدی؟ آیا تو در آن زمان بودی که عمر بن الخطاب چه ظلمی بر من و شوهرم علی مرتضی کرد؟ چگونه مرا سیلی زده؟ چگونه محسنم را بر اثر ضربت بر پهلویم کشته؟ چگونه بازویم و پهلویم را شکسته؟ چگونه در خانه ام را به آتش کشیده ؟ چه هتک حرمت، اهانت، قساوت، ظلم و ستمی را بر اهل بیت رسول الله روا نداشته است؟
متن پاسخ

باسمه تعالی: سلام علیکم: ملاک و حجت ما سخن نایب امام زمان«عجل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشریف» یعنی حضرت آیت اللّه خامنه‌ای«حفظه‌اللّه» در این زمان و در این تاریخ است و ایشان توهین به صحابه و همسران پیامبر را حرام می‌دانند و از آن جهت که ایشان به‌خوبی نشان داده‌اند در تحقق اهداف حضرت صاحب‌الزمان«عجل‌اللّه‌تعالی‌فرجه» به‌خوبی موفق بوده‌اند، در این مورد نیز باید از ایشان تبعیت کرد. از طرفی مگر خواب برای کسی حجت می‌شود؟!! آیا فردای قیامت می‌توانیم نسبت به عملی که مبتنی بر خواب انجام داده‌ایم جوابگو باشیم؟ موفق باشید

سایت :لب المیزان

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

یک ساعت برای ایران

#یک_ساعت_برای_ایران

💡پویش یک ساعت برای ایران

📌گاهی بزرگ‌ترین همدلی، از یک تصمیم کوچک آغاز می‌شود.

🔻بیایید هر کدام از ما، فقط یک ساعت کولر خود را خاموش کنیم؛ نه از سر اجبار، بلکه از سر مسئولیت و همدلی.

📌شاید همین یک ساعت، سهمی باشد در پایداری شبکه برق و آرامش خانواده‌هایی که در #گرمای_طاقت‌‌فرسای‌جنوب، ودراین #ایام_جنگی بیش از هر زمان دیگری به برق نیاز دارند.

🏠ایران، خانه‌ی همه‌ی ماست. اگر امروز اندکی از آسایش خود بگذریم، شاید چراغ خانه‌ای خاموش نماند.

📍من به پویش «یک ساعت برای ایران» پیوستم. شما هم همراه می‌شوید؟

#یک_ساعت_برای_ایران
#همدلی_ملی
#برای_جنوب
#ایران_خانه_ماست

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

برای شام نگهشون ندار

«بعضی فکرها فقط میان یه چایی بخورن و برن؛ چرا شام نگهشون می‌داری؟»

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

28 محور پیام شصت وپنجمین حلقه زعامت شیعه درسوگ حلقه شصت وچهارم زعامت

مهم‌ترین محورهای پیام رهبر انقلاب به‌مناسبت تشییع و تدفین آقای شهید ایران :

انقلاب اسلامی؛ استمرار تاریخی نهضت عاشورا
هویت انقلاب، هویتی حسینی و فراملی است.
شهادت، موتور محرک احیای امت اسلامی است.
خون شهید، جغرافیای مقاومت را گسترش می‌دهد.
امت‌سازی فراتر از مرزهای ملی؛ از ایران تا عراق و جهان اسلام.
حضور میلیونی مردم؛ سرمایه راهبردی و قدرت نرم انقلاب.
ملت ایران؛ ملتِ خونخواه حسین و ادامه‌دهنده راه شهیدان.
استقامت؛ مهم‌ترین راهبرد پس از شهادت فرماندهان.
انتقام؛ یک مأموریت تاریخی و فراتر از افراد و دولت‌ها.
جبهه مقاومت، یک جریان جهانی و مردمی است، نه وابسته به اشخاص.
آزادگان جهان؛ بازیگران آینده مقابله با ظلم.
مشروعیت مقاومت، برخاسته از وعده‌های الهی است نه موازنه قدرت.
پیوند میدان مقاومت با فرهنگ انتظار و ظهور.
تمدن نوین اسلامی؛ امتداد مجاهدت شهیدان تا عصر ظهور.
ولایت، عاشورا و مهدویت؛ سه ضلع هندسه فکری انقلاب اسلامی.
شهادت پایان مأموریت نیست؛ آغاز مرحله‌ای جدید از حرکت انقلاب است.
شکست دشمن در جنگ روایت‌ها با سرمایه عظیم مردمی.
قدرت حقیقی انقلاب، ایمان، مردم و فرهنگ شهادت است.
مسئله فلسطین و مقاومت؛ بخشی از رسالت جهانی انقلاب اسلامی.
آینده از آنِ جبهه حق و پیروزی نهایی، وعده قطعی الهی است.

اگر بخواهیم از منظر «امور خارجه» این پیام را بخوانیم، پیام‌های کلیدی آن عبارت‌اند از:

بین‌المللی شدن گفتمان مقاومت
بی‌اثر بودن سیاست حذف فیزیکی رهبران مقاومت
تثبیت محور ایران–عراق به‌عنوان هسته مقاومت منطقه‌ای
دعوت از آزادگان جهان برای مشارکت در مقابله با ظلم
تبدیل شهادت به ابزار بازدارندگی راهبردی علیه دشمن
نمایش مشروعیت مردمی محور مقاومت در سطح منطقه
تأکید بر استمرار مبارزه تا تحقق عدالت جهانی

متن پیام

https://farsi.khamenei.ir/news-content?id=63235

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

هی ترامپ ...ماتو رو می کشیم....

ما را با تهدید نمی‌توان شکست داد…

تاریخ گواهی می‌دهد که ملت‌هایی که بر ایمان، عزت، استقلال و همبستگی تکیه کرده‌اند، هرگز با زبان تهدید از مسیر خود بازنگشته‌اند.

قدرت واقعی، در اراده مردمی است که در سخت‌ترین روزها نیز امید را از دست نمی‌دهند و عزت خود را معامله نمی‌کنند.

تهدید هرگز نمی‌تواند ایمان، هویت و استقامت یک ملت را از میان ببرد.

عزت، ایستادگی و وحدت، سرمایه همیشگی این سرزمین است.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

ما و تشییع پیکر مبارک رهبر شهید

بسم الله الرحمن الرحیم

1- تشییع پیکر مبارک رهبر شهید و اشکی که بشارت یک آینده است. همچون اشکی که امام حسین«علیه‌السلام» و حضرت زینب«سلام‌الله‌علیها» به میان آوردند. باید متوجۀ جایگاه این اشک در جان خود و افقی که نسبت به آینده در مقابل ما می‌گشاید، باشیم و این یعنی «خودآگاهی» نسبت به این اشک و پاس‌داشت آن.

2- در تشییع رهبر شهیدمان ، به اشکی باید نظر کرد که «راز حیات» است برای حضور در خود، به وسعت هستی، در همه نسبت‌ها، آزاد از روزمرّگی‌ها و سرگردانی‌ها. در این تشییع باید به نهایتی نظر کرد که در همین دنیا و در دل همین تاریخ در حال ظهور است و این «تشییع» و این «اشک‌ها» اشاره به آن افق متعالی دارد که در پیش است، راهی که اگر بر آن ایستادگی کنیم از بسیاری از معضلات امروزین که بشر را فرا گرفته، عبور خواهیم کرد.

3- تشییع مردی که نماد ایمان در این تاریخ بود تا با تشییع او اشک‌های عرشی را تجربه کنیم که حضور جامعی می‌باشد ماورای حتی «بیت ‌المعمور» که فوق «بیت الله» است. اشکی عرشی که حضور در وقت محمّدی«صلوات‌الله‌علیه‌وآله» را به میان می‌آورد، حضوری که آخرین پیامبر در وصف آن فرمود: «لِى مَعَ اللَّهِ وَقْتٌ لا يَسَعُنِى فِيهِ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَ لا نَبِىٌّ مُرْسَلٌ.» براى من در خلوتگاه با خدا، وقت و حضور خاصّى مرا فرا گرفت که در آن موقعیت نه فرشتۀ مقرّبى را راه بود و نه پيامبر مرسلى.

4- تشییع مردی که خداوند از طریق او در این دوران دین خود را حفظ نمود، تا از «دوگانگی‌ها» که بین متحجّرین و روشنفکرانه لیبرال جاری است، عبور کنیم. با برخورد قلبی با حقیقت و خودآگاهی نسبت به مشکلی که به عنوان «گسست نسل‌ها» در میان است. و این‌جا است که راه عاشوراییِ ما که شهادت در متن آن نهفته است، متذکر هدفی بزرگ می‌شود و جوانان ما در این راستا می‌توانند خود را تجربه کنند، بدون «دوگانگی» با دیگری.

5- در تشییعی حاضر می‌شویم که هرکس در نسبت به افقی که در راستای شهادت رهبر عظیم الشأن برای او ظهور کرده، دیگری را نیز به عنوان جهانی که در نسبت با آن رهبر شهید دارند، درک می‌کند. و این یعنی، درک جهان همدیگر نسبت به تاریخی که در پیش داریم. و این یعنی، شهادتی که باطنِ یگانۀ ما را به ظهور آورد. و این یعنی، عبور از دوگانگیِ ملت مبعوث‌شده نسبت به همدیگر.

6- ملت‌هایی که در تنِ پیشوای خود می‌شکنند، به جهت آن است که به رهبرانی دل سپرده‌اند که آن رهبران از درون تهی هستند و این است که با مرگ آن پیشوا در هم می‌شکنند. ولی این ملت ایران است که با شهادت رهبر خود، هر کدام ، حیاتی را در خود می‌یابند تا او را بیش از پیش در تاریخ حاضر کنند و این در پیشوای آن رهبر شهید به خوبی به ظهور آمد و با تشییع او به اوج می‌رسد.

استاد اصغر طاهرزاده

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

عهد بانوان ایران با رهبر شهید

بسم الله الرحمن الرحیم

ای رهبر شهید…

امروز ما، بانوان ایران، در کنار پیکر مطهرت ایستاده‌ایم؛ با چشمانی اشک‌بار، اما با دل‌هایی سرشار از عهد و مسئولیت.

آمده‌ایم تا وداع کنیم؛ نه وداعی که پایان راه باشد، بلکه وداعی که آغاز پیمانی دوباره است.

سال‌ها از ما خواستی که زن مسلمان، قله عزت و کرامت باشد؛ ایمان را چراغ زندگی خویش قرار دهد؛ علم را بیاموزد؛ در میدان‌های فرهنگی، علمی و اجتماعی حضوری مسئولانه داشته باشد؛ عفاف و حجاب را نه محدودیت، بلکه نشانه شخصیت و هویت خویش بداند؛ خانواده را کانون آرامش و تربیت انسان‌های صالح قرار دهد؛ فرزندانی مؤمن، دانا، شجاع و خدمتگزار تربیت کند؛ در برابر جنگ نرم و تهاجم فرهنگی، آگاهانه بایستد؛ حقیقت را با بصیرت روایت کند و در همه عرصه‌های خدمت، دوشادوش مردان، برای سربلندی ایران اسلامی تلاش کند.

ای رهبر شهید…

امروز، در کنار تابوت تو، ما بانوان این سرزمین با خدای متعال پیمان می‌بندیم که این توصیه‌ها را تنها در کتاب‌ها و خاطره‌ها نگذاریم، بلکه آنها را در متن زندگی خود جاری سازیم.

عهد می‌بندیم ایمانمان را استوارتر کنیم.

عهد می‌بندیم علم و دانش را چراغ راه خود و فرزندانمان قرار دهیم.

عهد می‌بندیم عفاف، حیا و وقار را سرمایه گران‌بهای زن مسلمان بدانیم.

عهد می‌بندیم بنیان خانواده را با محبت، اخلاق، صبر و مسئولیت‌پذیری استوار نگاه داریم.

عهد می‌بندیم مادرانی تربیتگر، همسرانی همراه و زنانی اثرگذار برای جامعه باشیم.

عهد می‌بندیم در برابر تحریف حقیقت، سکوت نکنیم و با بصیرت، صداقت و حکمت از حقیقت دفاع کنیم.

عهد می‌بندیم هرجا که ایران عزیز به تلاش و همت ما نیاز داشته باشد، با اخلاص، امید و احساس مسئولیت حضور یابیم.

ای پدر مهربان این ملت…

اگر امروز جسمت را به خاک می‌سپاریم، آرمان‌هایی را که به آنها فرا می‌خواندی در دل‌های خود زنده نگه خواهیم داشت.

از خداوند می‌خواهیم ما را در وفاداری به این عهد ثابت‌قدم بدارد و تو را با اولیای الهی و شهیدان محشور گرداند.

این، پیمان امروز بانوان ایران است؛
پیمانی که با اشک نوشته می‌شود،
با ایمان استوار می‌ماند،
و با عمل، معنا پیدا خواهد کرد.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.