پازل زیبای اندیشه دینی

#یک_ساعت_برای_ایران

💡پویش یک ساعت برای ایران

📌گاهی بزرگ‌ترین همدلی، از یک تصمیم کوچک آغاز می‌شود.

🔻بیایید هر کدام از ما، فقط یک ساعت کولر خود را خاموش کنیم؛ نه از سر اجبار، بلکه از سر مسئولیت و همدلی.

📌شاید همین یک ساعت، سهمی باشد در پایداری شبکه برق و آرامش خانواده‌هایی که در #گرمای_طاقت‌‌فرسای‌جنوب، ودراین #ایام_جنگی بیش از هر زمان دیگری به برق نیاز دارند.

🏠ایران، خانه‌ی همه‌ی ماست. اگر امروز اندکی از آسایش خود بگذریم، شاید چراغ خانه‌ای خاموش نماند.

📍من به پویش «یک ساعت برای ایران» پیوستم. شما هم همراه می‌شوید؟

#یک_ساعت_برای_ایران
#همدلی_ملی
#برای_جنوب
#ایران_خانه_ماست

«بعضی فکرها فقط میان یه چایی بخورن و برن؛ چرا شام نگهشون می‌داری؟»

بسم الله الرحمن الرحیم

ای رهبر شهید…

امروز ما، بانوان ایران، در کنار پیکر مطهرت ایستاده‌ایم؛ با چشمانی اشک‌بار، اما با دل‌هایی سرشار از عهد و مسئولیت.

آمده‌ایم تا وداع کنیم؛ نه وداعی که پایان راه باشد، بلکه وداعی که آغاز پیمانی دوباره است.

سال‌ها از ما خواستی که زن مسلمان، قله عزت و کرامت باشد؛ ایمان را چراغ زندگی خویش قرار دهد؛ علم را بیاموزد؛ در میدان‌های فرهنگی، علمی و اجتماعی حضوری مسئولانه داشته باشد؛ عفاف و حجاب را نه محدودیت، بلکه نشانه شخصیت و هویت خویش بداند؛ خانواده را کانون آرامش و تربیت انسان‌های صالح قرار دهد؛ فرزندانی مؤمن، دانا، شجاع و خدمتگزار تربیت کند؛ در برابر جنگ نرم و تهاجم فرهنگی، آگاهانه بایستد؛ حقیقت را با بصیرت روایت کند و در همه عرصه‌های خدمت، دوشادوش مردان، برای سربلندی ایران اسلامی تلاش کند.

ای رهبر شهید…

امروز، در کنار تابوت تو، ما بانوان این سرزمین با خدای متعال پیمان می‌بندیم که این توصیه‌ها را تنها در کتاب‌ها و خاطره‌ها نگذاریم، بلکه آنها را در متن زندگی خود جاری سازیم.

عهد می‌بندیم ایمانمان را استوارتر کنیم.

عهد می‌بندیم علم و دانش را چراغ راه خود و فرزندانمان قرار دهیم.

عهد می‌بندیم عفاف، حیا و وقار را سرمایه گران‌بهای زن مسلمان بدانیم.

عهد می‌بندیم بنیان خانواده را با محبت، اخلاق، صبر و مسئولیت‌پذیری استوار نگاه داریم.

عهد می‌بندیم مادرانی تربیتگر، همسرانی همراه و زنانی اثرگذار برای جامعه باشیم.

عهد می‌بندیم در برابر تحریف حقیقت، سکوت نکنیم و با بصیرت، صداقت و حکمت از حقیقت دفاع کنیم.

عهد می‌بندیم هرجا که ایران عزیز به تلاش و همت ما نیاز داشته باشد، با اخلاص، امید و احساس مسئولیت حضور یابیم.

ای پدر مهربان این ملت…

اگر امروز جسمت را به خاک می‌سپاریم، آرمان‌هایی را که به آنها فرا می‌خواندی در دل‌های خود زنده نگه خواهیم داشت.

از خداوند می‌خواهیم ما را در وفاداری به این عهد ثابت‌قدم بدارد و تو را با اولیای الهی و شهیدان محشور گرداند.

این، پیمان امروز بانوان ایران است؛
پیمانی که با اشک نوشته می‌شود،
با ایمان استوار می‌ماند،
و با عمل، معنا پیدا خواهد کرد.

امروز آسمان تهران انگار آرام‌تر از همیشه بود. حتی خورشید هم آهسته‌تر قدم بر آسمان می‌گذاشت؛ گویی نمی‌خواست شتاب کند و لحظه‌های وداع را کوتاه‌تر سازد.

ما کودکان ایران، دست‌های کوچکمان را در دست پدر و مادرهایمان گذاشته‌ایم و آمده‌ایم تا آخرین سلاممان را زمزمه کنیم.

یکی از ما شاخه‌ای گل در دست دارد؛ دیگری پرچم کوچکی را بر سینه می‌فشارد؛ آن یکی فقط اشک‌هایش را با آستین پاک می‌کند، بی‌آنکه بداند چرا دلش این‌قدر گرفته است.

ما خوب می‌دانیم وقتی پدربزرگ‌ها آرام گریه می‌کنند، وقتی مادرها زیر لب دعا می‌خوانند، وقتی پدرها بی‌صدا اشک می‌ریزند، یعنی امروز، روزی معمولی نیست.

امروز، خیابان‌ها دیگر خیابان نیستند؛ رودخانه‌ای از انسان‌اند که از هر شهر و دیاری آمده‌اند؛ از کوه‌های زاگرس تا ساحل خزر، از کویرهای گرم تا دشت‌های سبز. دل‌ها کنار هم ایستاده‌اند و هر نگاه، داستانی از دلتنگی را روایت می‌کند.

ما کودکان، میان این جمعیت بزرگ، فقط یک آرزو داریم؛ کاش می‌شد دوباره دست مهربانی بر سرمان کشیده شود؛ کاش دوباره آن لبخند آرام را از قاب تلویزیون ببینیم؛ کاش دوباره صدایی که سال‌ها برایمان آشنا بود، در خانه‌های ایران طنین بیندازد.

اما امروز، روز خداحافظی است.

ما آمده‌ایم تا بگوییم: پرچم بر زمین نمی ماند….

 ممنونیم برای سال‌هایی که نام ایران را با عزت شنیدیم؛  ممنونیم  برای امیدی که در دل بسیاری از مردم زنده ماند؛  ممنونیم برای آنچه نسل ما از بزرگ‌ترهایش درباره استقامت، ایمان و سربلندی شنیده است.

ای رهبر شهید!

اگرچه دستان کوچک ما توان نگه داشتن تابوتت را ندارند، اما قلب‌های کوچکمان تا همیشه یاد تو را در خود نگه خواهند داشت.

امروز، میلیون‌ها نگاه به آسمان دوخته شده است. گویی همه می‌خواهند ستاره‌ای را بدرقه کنند که سال‌ها روشنی‌بخش شب‌های این سرزمین بود.

پرندگان بر فراز شهر می‌چرخند؛ پرچم‌ها آرام در باد می‌رقصند؛ اشک‌ها بی‌اجازه بر گونه‌ها جاری‌اند و دعاها از دل‌ها تا آسمان بالا می‌روند.

ما کودکان ایران، در پایان این وداع، فقط یک جمله می‌گوییم:

“خداحافظ ای جان “

ما قد می‌کشیم؛ درس می‌خوانیم؛ ایران را دوست خواهیم داشت؛ برای آبادانی‌اش تلاش خواهیم کرد و هرگاه نام تو را بشنویم، به یاد روزی می‌افتیم که تهران، بزرگ‌ترین کلاس درس وفاداری شد و ما، کوچک‌ترین شاگردان آن کلاس بودیم.»

خداحافظ ای  بابای روزهای سخت…

راهت، در خاطره تاریخ و در دل نسل‌ها، زنده خواهد ماند.

عاشورا؛ روز ظهور حقیقت در افق تاریخ

در دیباچه‌ی افتخارآمیز تاریخ اسلام، روزهایی هستند که تنها به گذشته تعلق ندارند؛ روزهایی که همچون خورشیدی همواره در آسمان حیات بشر می‌درخشند و راه آینده را روشن می‌سازند. عاشورا از آن روزهاست؛ روزی که حقیقت، تمام قامت در برابر تحریف ایستاد و راه نجات انسان را تا پایان تاریخ ترسیم کرد.

حادثه کربلا را نباید صرفاً در محدوده یک نبرد نظامی یا یک رخداد تاریخی جستجو کرد. عاشورا صحنه رویارویی دو جریان است؛ جریان عبودیت و جریان غفلت، جریان بصیرت و جریان تحریف. آنچه جامعه اسلامی را به کربلا رساند، تنها قدرت دشمن نبود؛ بلکه غبار غفلت و تحریفی بود که آرام‌آرام حقیقت را از نگاه بسیاری پنهان ساخت. از همین رو، عاشورا بیش از آنکه درس شمشیر باشد، درس بصیرت است؛ بصیرتی که انسان را قادر می‌سازد در هنگامه فتنه، جبهه حق را از باطل تشخیص دهد.

امام حسین (علیه‌السلام) در روز عاشورا تنها برای اصلاح یک حکومت قیام نکرد؛ او برای احیای حقیقت دین به میدان آمد. آن حضرت می‌دانست که اگر تحریف بر دین حاکم شود، ظواهر اسلام باقی می‌ماند اما روح آن از میان خواهد رفت. از این رو، با خون خویش مرزی روشن میان اسلام ناب محمدی و اسلام تحریف‌شده ترسیم کرد؛ مرزی که تا امروز چراغ راه است.

اما راز جاودانگی عاشورا در چیست؟ چرا این حادثه پس از قرن‌ها همچنان زنده است و دل‌ها را به سوی خود فرا می‌خواند؟

پاسخ را باید در حقیقتی عمیق‌تر جستجو کرد. عاشورا صرفاً یادآور گذشته نیست؛ عاشورا دریچه‌ای است به سوی حضوری دیگر در عالم. انسان در پرتو کربلا درمی‌یابد که زندگی تنها در محدوده خواسته‌های مادی و روزمرگی‌های این جهان خلاصه نمی‌شود. کربلا افقی را می‌گشاید که در آن، بندگی خدا بر همه تعلقات دنیوی غلبه می‌کند و انسان به جای آنکه اسیر حوادث زمانه باشد، در متن اراده الهی معنا می‌یابد.

یاران سیدالشهدا علیه‌السلام در شب عاشورا به مقامی دست یافتند که مرگ را نه پایان زندگی، بلکه آغاز حضوری متعالی می‌دیدند. آنان از تنگنای محاسبات مادی عبور کرده و در افق حقیقت قرار گرفته بودند. به همین جهت، عاشورا مدرسه‌ای برای آموختن نحوه حضور در عالم است؛ حضوری که انسان را از اسارت دنیا آزاد می‌کند و به مقام عزت و کرامت می‌رساند.

امروز نیز جامعه اسلامی بیش از هر زمان دیگری به پیام عاشورا نیازمند است. دشمنان حقیقت چهره‌های متفاوتی یافته اند، وخطر تحریف همچنان پابرجاست. اگر در روزگار ما حقیقت به درستی تبیین نشود، اگر بصیرت جای خود را به سطحی‌نگری بدهد، اگر خواص مسئولیت تاریخی خود را فراموش کنند، زمینه تکرار همان انحرافی فراهم می‌شود که جامعه اسلامی را به کربلا رساند.

از این رو، عاشورا تنها مراسم سوگواری نیست؛ میثاقی است برای پاسداری از حقیقت. اشک بر حسین علیه‌السلام هنگامی به ثمر می‌نشیند که به شناخت راه حسین علیه‌السلام و حرکت در آن مسیر منتهی شود. محبت حسینی باید به بصیرت حسینی و بصیرت حسینی به مسئولیت حسینی تبدیل گردد.

عاشورا ندایی است که در همه عصرها طنین دارد؛ ندایی که انسان را به انتخاب فرا می‌خواند. هر نسلی باید پاسخ دهد که در میدان رویارویی حق و باطل، در برابر حقیقت و تحریف، در کنار کدام جبهه ایستاده است.

سلام بر حسین علیه‌السلام؛ آن خورشید همیشه تابان تاریخ. سلام بر عاشورا؛ آن روزی که حقیقت، راه خویش را تا ابد برای بشریت روشن ساخت.

و شاید عمیق‌ترین پیام عاشورا آن باشد که کربلا هنوز به پایان نرسیده است. خون مطهر سیدالشهدا علیه‌السلام در رگ‌های تاریخ جاری است و ندای مظلومیت او همچنان در گوش جان آزادگان عالم طنین دارد. عاشورا حادثه‌ای نیست که در سال شصت و یک هجری خاتمه یافته باشد؛ عاشورا حقیقتی است که تا برپایی کامل عدل الهی در جهان امتداد خواهد یافت.

از همین رو، چشم شیعه پس از عاشورا تنها به گذشته دوخته نشده است؛ بلکه به آینده‌ای روشن نیز نظر دارد؛ آینده‌ای که در آن، فرزند حسین علیه‌السلام، حضرت بقیةالله الأعظم عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف، پرچم عدالت را بر فراز جهان به اهتزاز درخواهد آورد و آرمان‌های همه انبیا و اولیا را به ثمر خواهد رساند.

اگر عاشورا اوج غربت حق در تاریخ بود، ظهور فرزند حسین ، تجلی پیروزی نهایی حق بر همه جلوه‌های ظلم و تحریف خواهد بود. اگر در کربلا خون بر شمشیر پیروز شد، در عصر ظهور، ثمره آن پیروزی آشکار خواهد گشت و زمین پس از قرن‌ها انتظار، طعم شیرین عدالت راخواهد چشید.

شیعه در سوگ حسین علیه‌السلام اشک می‌ریزد، اما در افق نگاه خود، طلوع صبح ظهور را نیز می‌بیند. اشک بر عاشورا و انتظار ظهور، دو جلوه از یک حقیقت‌اند؛ زیرا منتظر واقعی کسی است که ندای «یالثارات الحسین» را بشنود و دل و جان خویش را برای یاری آخرین ذخیره الهی آماده سازد.

سلام بر حسین علیه‌السلام؛ آن حقیقت همیشه زنده تاریخ. و سلام بر مهدی موعود عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف؛ آن منتقم عاشورا که خواهد آمد تا زمین را پس از آن‌همه ظلم و تاریکی، سرشار از عدل و نور گرداند و وعده الهی را در برابر دیدگان جهانیان محقق سازد.