سایت :لب المیزان

#یک_ساعت_برای_ایران

💡پویش یک ساعت برای ایران

📌گاهی بزرگ‌ترین همدلی، از یک تصمیم کوچک آغاز می‌شود.

🔻بیایید هر کدام از ما، فقط یک ساعت کولر خود را خاموش کنیم؛ نه از سر اجبار، بلکه از سر مسئولیت و همدلی.

📌شاید همین یک ساعت، سهمی باشد در پایداری شبکه برق و آرامش خانواده‌هایی که در #گرمای_طاقت‌‌فرسای‌جنوب، ودراین #ایام_جنگی بیش از هر زمان دیگری به برق نیاز دارند.

🏠ایران، خانه‌ی همه‌ی ماست. اگر امروز اندکی از آسایش خود بگذریم، شاید چراغ خانه‌ای خاموش نماند.

📍من به پویش «یک ساعت برای ایران» پیوستم. شما هم همراه می‌شوید؟

#یک_ساعت_برای_ایران
#همدلی_ملی
#برای_جنوب
#ایران_خانه_ماست

«بعضی فکرها فقط میان یه چایی بخورن و برن؛ چرا شام نگهشون می‌داری؟»

مهم‌ترین محورهای پیام رهبر انقلاب به‌مناسبت تشییع و تدفین آقای شهید ایران :

انقلاب اسلامی؛ استمرار تاریخی نهضت عاشورا
هویت انقلاب، هویتی حسینی و فراملی است.
شهادت، موتور محرک احیای امت اسلامی است.
خون شهید، جغرافیای مقاومت را گسترش می‌دهد.
امت‌سازی فراتر از مرزهای ملی؛ از ایران تا عراق و جهان اسلام.
حضور میلیونی مردم؛ سرمایه راهبردی و قدرت نرم انقلاب.
ملت ایران؛ ملتِ خونخواه حسین و ادامه‌دهنده راه شهیدان.
استقامت؛ مهم‌ترین راهبرد پس از شهادت فرماندهان.
انتقام؛ یک مأموریت تاریخی و فراتر از افراد و دولت‌ها.
جبهه مقاومت، یک جریان جهانی و مردمی است، نه وابسته به اشخاص.
آزادگان جهان؛ بازیگران آینده مقابله با ظلم.
مشروعیت مقاومت، برخاسته از وعده‌های الهی است نه موازنه قدرت.
پیوند میدان مقاومت با فرهنگ انتظار و ظهور.
تمدن نوین اسلامی؛ امتداد مجاهدت شهیدان تا عصر ظهور.
ولایت، عاشورا و مهدویت؛ سه ضلع هندسه فکری انقلاب اسلامی.
شهادت پایان مأموریت نیست؛ آغاز مرحله‌ای جدید از حرکت انقلاب است.
شکست دشمن در جنگ روایت‌ها با سرمایه عظیم مردمی.
قدرت حقیقی انقلاب، ایمان، مردم و فرهنگ شهادت است.
مسئله فلسطین و مقاومت؛ بخشی از رسالت جهانی انقلاب اسلامی.
آینده از آنِ جبهه حق و پیروزی نهایی، وعده قطعی الهی است.

اگر بخواهیم از منظر «امور خارجه» این پیام را بخوانیم، پیام‌های کلیدی آن عبارت‌اند از:

بین‌المللی شدن گفتمان مقاومت
بی‌اثر بودن سیاست حذف فیزیکی رهبران مقاومت
تثبیت محور ایران–عراق به‌عنوان هسته مقاومت منطقه‌ای
دعوت از آزادگان جهان برای مشارکت در مقابله با ظلم
تبدیل شهادت به ابزار بازدارندگی راهبردی علیه دشمن
نمایش مشروعیت مردمی محور مقاومت در سطح منطقه
تأکید بر استمرار مبارزه تا تحقق عدالت جهانی

متن پیام

https://farsi.khamenei.ir/news-content?id=63235

ما را با تهدید نمی‌توان شکست داد…

تاریخ گواهی می‌دهد که ملت‌هایی که بر ایمان، عزت، استقلال و همبستگی تکیه کرده‌اند، هرگز با زبان تهدید از مسیر خود بازنگشته‌اند.

قدرت واقعی، در اراده مردمی است که در سخت‌ترین روزها نیز امید را از دست نمی‌دهند و عزت خود را معامله نمی‌کنند.

تهدید هرگز نمی‌تواند ایمان، هویت و استقامت یک ملت را از میان ببرد.

 عزت، ایستادگی و وحدت، سرمایه همیشگی این سرزمین است.

بسم الله الرحمن الرحیم

1- تشییع پیکر مبارک رهبر شهید و اشکی که بشارت یک آینده است. همچون اشکی که امام حسین«علیه‌السلام» و حضرت زینب«سلام‌الله‌علیها» به میان آوردند. باید متوجۀ جایگاه این اشک در جان خود و افقی که نسبت به آینده در مقابل ما می‌گشاید، باشیم و این یعنی «خودآگاهی» نسبت به این اشک و پاس‌داشت آن.

2- در تشییع رهبر شهیدمان ، به اشکی باید نظر کرد که «راز حیات» است برای حضور در خود، به وسعت هستی، در همه نسبت‌ها، آزاد از روزمرّگی‌ها و سرگردانی‌ها. در این تشییع باید به نهایتی نظر کرد که در همین دنیا و در دل همین تاریخ در حال ظهور است و این «تشییع» و این «اشک‌ها» اشاره به آن افق متعالی دارد که در پیش است، راهی که اگر بر آن ایستادگی کنیم از بسیاری از معضلات امروزین که بشر را فرا گرفته، عبور خواهیم کرد.

3- تشییع مردی که نماد ایمان در این تاریخ بود تا با تشییع او اشک‌های عرشی را تجربه کنیم که حضور جامعی می‌باشد ماورای حتی «بیت ‌المعمور» که فوق «بیت الله» است. اشکی عرشی که حضور در وقت محمّدی«صلوات‌الله‌علیه‌وآله» را به میان می‌آورد، حضوری که آخرین پیامبر در وصف آن فرمود: «لِى مَعَ اللَّهِ وَقْتٌ لا يَسَعُنِى فِيهِ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَ لا نَبِىٌّ مُرْسَلٌ.» براى من در خلوتگاه با خدا، وقت و حضور خاصّى مرا فرا گرفت که در آن موقعیت نه فرشتۀ مقرّبى را راه بود و نه پيامبر مرسلى. 

 4- تشییع مردی که خداوند از طریق او در این دوران دین خود را حفظ نمود، تا از «دوگانگی‌ها» که بین متحجّرین و روشنفکرانه لیبرال جاری است، عبور کنیم. با برخورد قلبی با حقیقت و خودآگاهی نسبت به مشکلی که به عنوان «گسست نسل‌ها» در میان است. و این‌جا است که راه عاشوراییِ ما که شهادت در متن آن نهفته است، متذکر هدفی بزرگ می‌شود و جوانان ما در این راستا می‌توانند خود را تجربه کنند، بدون «دوگانگی» با دیگری.

5- در تشییعی حاضر می‌شویم که هرکس در نسبت به افقی که در راستای شهادت رهبر عظیم الشأن برای او ظهور کرده، دیگری را نیز به عنوان جهانی که در نسبت با آن رهبر شهید دارند، درک می‌کند. و این یعنی، درک جهان همدیگر نسبت به تاریخی که در پیش داریم. و این یعنی، شهادتی که باطنِ یگانۀ ما را به ظهور آورد. و این یعنی، عبور از دوگانگیِ ملت مبعوث‌شده نسبت به همدیگر.

6- ملت‌هایی که در تنِ پیشوای خود می‌شکنند، به جهت آن است که به رهبرانی دل سپرده‌اند که آن رهبران از درون تهی هستند و این است که با مرگ آن پیشوا در هم می‌شکنند. ولی این ملت ایران است که با شهادت رهبر خود، هر کدام ، حیاتی را در خود می‌یابند تا او را بیش از پیش در تاریخ حاضر کنند و این در پیشوای آن رهبر شهید به خوبی به ظهور آمد و با تشییع او به اوج می‌رسد.

استاد اصغر طاهرزاده

بسم الله الرحمن الرحیم

ای رهبر شهید…

امروز ما، بانوان ایران، در کنار پیکر مطهرت ایستاده‌ایم؛ با چشمانی اشک‌بار، اما با دل‌هایی سرشار از عهد و مسئولیت.

آمده‌ایم تا وداع کنیم؛ نه وداعی که پایان راه باشد، بلکه وداعی که آغاز پیمانی دوباره است.

سال‌ها از ما خواستی که زن مسلمان، قله عزت و کرامت باشد؛ ایمان را چراغ زندگی خویش قرار دهد؛ علم را بیاموزد؛ در میدان‌های فرهنگی، علمی و اجتماعی حضوری مسئولانه داشته باشد؛ عفاف و حجاب را نه محدودیت، بلکه نشانه شخصیت و هویت خویش بداند؛ خانواده را کانون آرامش و تربیت انسان‌های صالح قرار دهد؛ فرزندانی مؤمن، دانا، شجاع و خدمتگزار تربیت کند؛ در برابر جنگ نرم و تهاجم فرهنگی، آگاهانه بایستد؛ حقیقت را با بصیرت روایت کند و در همه عرصه‌های خدمت، دوشادوش مردان، برای سربلندی ایران اسلامی تلاش کند.

ای رهبر شهید…

امروز، در کنار تابوت تو، ما بانوان این سرزمین با خدای متعال پیمان می‌بندیم که این توصیه‌ها را تنها در کتاب‌ها و خاطره‌ها نگذاریم، بلکه آنها را در متن زندگی خود جاری سازیم.

عهد می‌بندیم ایمانمان را استوارتر کنیم.

عهد می‌بندیم علم و دانش را چراغ راه خود و فرزندانمان قرار دهیم.

عهد می‌بندیم عفاف، حیا و وقار را سرمایه گران‌بهای زن مسلمان بدانیم.

عهد می‌بندیم بنیان خانواده را با محبت، اخلاق، صبر و مسئولیت‌پذیری استوار نگاه داریم.

عهد می‌بندیم مادرانی تربیتگر، همسرانی همراه و زنانی اثرگذار برای جامعه باشیم.

عهد می‌بندیم در برابر تحریف حقیقت، سکوت نکنیم و با بصیرت، صداقت و حکمت از حقیقت دفاع کنیم.

عهد می‌بندیم هرجا که ایران عزیز به تلاش و همت ما نیاز داشته باشد، با اخلاص، امید و احساس مسئولیت حضور یابیم.

ای پدر مهربان این ملت…

اگر امروز جسمت را به خاک می‌سپاریم، آرمان‌هایی را که به آنها فرا می‌خواندی در دل‌های خود زنده نگه خواهیم داشت.

از خداوند می‌خواهیم ما را در وفاداری به این عهد ثابت‌قدم بدارد و تو را با اولیای الهی و شهیدان محشور گرداند.

این، پیمان امروز بانوان ایران است؛
پیمانی که با اشک نوشته می‌شود،
با ایمان استوار می‌ماند،
و با عمل، معنا پیدا خواهد کرد.

امروز آسمان تهران انگار آرام‌تر از همیشه بود. حتی خورشید هم آهسته‌تر قدم بر آسمان می‌گذاشت؛ گویی نمی‌خواست شتاب کند و لحظه‌های وداع را کوتاه‌تر سازد.

ما کودکان ایران، دست‌های کوچکمان را در دست پدر و مادرهایمان گذاشته‌ایم و آمده‌ایم تا آخرین سلاممان را زمزمه کنیم.

یکی از ما شاخه‌ای گل در دست دارد؛ دیگری پرچم کوچکی را بر سینه می‌فشارد؛ آن یکی فقط اشک‌هایش را با آستین پاک می‌کند، بی‌آنکه بداند چرا دلش این‌قدر گرفته است.

ما خوب می‌دانیم وقتی پدربزرگ‌ها آرام گریه می‌کنند، وقتی مادرها زیر لب دعا می‌خوانند، وقتی پدرها بی‌صدا اشک می‌ریزند، یعنی امروز، روزی معمولی نیست.

امروز، خیابان‌ها دیگر خیابان نیستند؛ رودخانه‌ای از انسان‌اند که از هر شهر و دیاری آمده‌اند؛ از کوه‌های زاگرس تا ساحل خزر، از کویرهای گرم تا دشت‌های سبز. دل‌ها کنار هم ایستاده‌اند و هر نگاه، داستانی از دلتنگی را روایت می‌کند.

ما کودکان، میان این جمعیت بزرگ، فقط یک آرزو داریم؛ کاش می‌شد دوباره دست مهربانی بر سرمان کشیده شود؛ کاش دوباره آن لبخند آرام را از قاب تلویزیون ببینیم؛ کاش دوباره صدایی که سال‌ها برایمان آشنا بود، در خانه‌های ایران طنین بیندازد.

اما امروز، روز خداحافظی است.

ما آمده‌ایم تا بگوییم: پرچم بر زمین نمی ماند….

 ممنونیم برای سال‌هایی که نام ایران را با عزت شنیدیم؛  ممنونیم  برای امیدی که در دل بسیاری از مردم زنده ماند؛  ممنونیم برای آنچه نسل ما از بزرگ‌ترهایش درباره استقامت، ایمان و سربلندی شنیده است.

ای رهبر شهید!

اگرچه دستان کوچک ما توان نگه داشتن تابوتت را ندارند، اما قلب‌های کوچکمان تا همیشه یاد تو را در خود نگه خواهند داشت.

امروز، میلیون‌ها نگاه به آسمان دوخته شده است. گویی همه می‌خواهند ستاره‌ای را بدرقه کنند که سال‌ها روشنی‌بخش شب‌های این سرزمین بود.

پرندگان بر فراز شهر می‌چرخند؛ پرچم‌ها آرام در باد می‌رقصند؛ اشک‌ها بی‌اجازه بر گونه‌ها جاری‌اند و دعاها از دل‌ها تا آسمان بالا می‌روند.

ما کودکان ایران، در پایان این وداع، فقط یک جمله می‌گوییم:

“خداحافظ ای جان “

ما قد می‌کشیم؛ درس می‌خوانیم؛ ایران را دوست خواهیم داشت؛ برای آبادانی‌اش تلاش خواهیم کرد و هرگاه نام تو را بشنویم، به یاد روزی می‌افتیم که تهران، بزرگ‌ترین کلاس درس وفاداری شد و ما، کوچک‌ترین شاگردان آن کلاس بودیم.»

خداحافظ ای  بابای روزهای سخت…

راهت، در خاطره تاریخ و در دل نسل‌ها، زنده خواهد ماند.