پازل زیبای اندیشه دینی

چشمی که دائم عیب‌های دیگران را ببیند، آن عیب را به ذهن منتقل میکند

ذهنی که دائما با عیب‌های دیگران درگیر است، آرامش ندارد، درونش متلاطم و آشفته است!!

در عوض چشمی که یاد گرفته است همیشه زیبایی‌ها را ببیند، اول از همه خودش آرامش پیدا می کند

چون چشم زیبا بین عیب‌های دیگران را نمی بیند و دنیای درونش دنیای قشنگی‌هاست!!

قالَ الصَّادِقُ(ع): «أَنَّهُ قَالَ إِذَا أَحَبَّ اللَّهُ عَبْداً أَلْهَمَهُ الطَّاعَةَ وَ أَلْزَمَهُ الْقَنَاعَةَ وَ فَقَّهَهُ فِي الدِّينِ وَ قَوَّاهُ بِالْيَقِينِ وَ اكْتَفَی بِالْكَفَافِ وَ اكْتَنَی بِالْعَفَافِ وَ إِذَا أَبْغَضَ اللَّهُ عَبْداً حَبَّبَ إِلَيْهِ الْمَالَ وَ بَسَطَ لَهُ وَ أَلْهَمَهُ دُنْيَاهُ وَ وَكَلَهُ إِلَی هَوَاهُ فَرَكِبَ الْعِنَادَ وَ بَسَطَ الْفَسَادَ وَ ظَلَمَ الْعِبَادَ».

امام صادق(ع) فرمودند: چون خداوند بنده اي را دوست بدارد، طاعت پروردگار را به او الهام مي كند، و او را با قناعت همراه مي گرداند و او را در فهم دين عميق مي كند و با يقين در دين، او را قدرت مي بخشد و از كفاف برخوردارش مي كند و در عفاف او را مي پوشاند. و چون بر بنده اي غضب كند، او را مال دوست مي كند و مال او را گسترش مي دهد، و دنيايش را به او الهام مي كند و او را به هوسش مي سپارد، پس او بر مركب عناد و سرپيچي سوار مي شود و بساط فساد و ظلم بر بندگان را مي گستراند.
شما به فرمايش امام صادق(ع) در روايت فوق توجه عميق بفرماييد و ببينيد چگونه حضرت ملاك هاي كمال و خواري را ارزيابي مي كنند. حوزة محبت خدا را طاعت و قناعت و تعمق در دين و قوّت يقين به حقايق معنوي و كفاف داشتن و عفاف، مي دانند. و برعكسِ آن، حوزة غضب الهي را مال دوستي و وسعت مال و الهام دنيا و هوس زدگي مي دانند. بر انديشمند بصير كافي است با توجه به اين روايت ارزيابي هاي خود را در زندگي تصحيح نمايد.

جایگاه رزق انسان درهستی/استادطاهرزاده

وقتي خواستيم به دستور رسول خدا(ص) عمل کنيم و از پرحرفي خود را نجات دهيم و قلب را از تحرک خيالات آزاد کنيم بايد دست به دامان امام صادق(ع) شويم و راه کار اين مرحله را از آن حضرت بگيريم که مي فرمايند:
«فَاجْعَل قَلْبَكَ قِبْلَةً لِلِسانِك، لا تُحَرِّكْهُ إلّا بِاِشارَةِ الْقَلْبِ و مُوافِقَةِ الْعَقْلِ وَ رِضَی الْإيمان»
قلبت را قبله ي زبانت قرار بده، زبان را به حرکت در نياور مگر به اشاره ي قلب و موافقت عقل و رضايت ايمان.
با رعايت دستورالعمل فوق مسلم انسان از ساحت عالم کثرت به عالم وحدت سير مي کند. مي فرمايد حالا که انسان مي خواهد حرف بزند قبل از سخن گفتنْ قلب را در جلوي خود داشته باشد، اگر قلب اجازه داد و آن سخن را مزاحم حضورش در عوالم غيب نديد و علاوه بر آن، آن سخن عاقلانه بود و مخالف دستورات شرع نبود، آن را بگويد.
وقتي انسان تلاش کرد خود را در محضر حق ببرد و در آن عالَم مستقر شد، زبان بايد آزاد نباشد، همين که مي خواهيد سخن بگوييد در منظر خود، به قلب بنگريد

اگر آن سخن شما را از «حال» و حضور خارج مي کند خود را کنترل کنيد، چون گفتن آن سخن همان و از جا کنده شدنِ قلب همان

چگونگی فعلیت یافتن باورهای دینی/استادطاهرزاده

کودکان را ملاحظه کرده ايد که در ماه هاي اول تولدشان به سختي دستشان را بالا مي آورند، ولي به طور مستمر اين کار را ادامه مي دهند و چون استعداد آن را در بدن خود دارند بالأخره موفق مي شوند که دستشان را بالا بياورند.
حالا براي آن که دستشان را به دهانشان برسانند مشکل دارند، هر چه اراده مي کنند تا دست را به طرف دهنشان بياورند اين طرف و آن طرف مي رود، ولي چون استعداد اين که دستشان را به دهانشان برسانند دارند، با استمرارْ بالأخره موفق مي شوند.
در مورد نفس هم نبايد بگوئيم اگر نفس استعداد حضور در عالم غيب و قيامت را دارد پس چرا خود را در آن عوالم حاضر نمي يابيم؟
فراموش نکنيد فعلاً مقيم «اسفل سافلين» هستيد، بايد با اراده هاي ممتد و مستمر و به عنوان شخص خاص، حضور در آن عالم را اراده کنيد تا آرام آرام حجاب هاي بين شما و آن عوالم رقيق شود و بتوانيد با عوالم برتر ارتباط بر قرار کنيد. همان طور که نفسِ کودک مي طلبد دستش به دهانش برسد و مرتب بدن را به کار مي گيرد و به آن فرمان مي دهد تا بدن آماده ي پذيرش فرمان نفس شود تا آن جايي که وقتي نفس اراده کرد، بدن فرمانش را بپذيرد.

انسان هم وقتي از طريق معارف الهي متوجه حقايق عالم معنا شد و با انصرافِ قلب از دنيا، نظر خود را به آن حقايق انداخت، حالا با عبادات مستمر نظر قلب خود را متوجه عالم غيب مي کند تا آرام آرام خود را در آن جا حسّ مي کند، چون ذاتش در آن جا است، کافي است حجاب ها کنار رود. در صورت رويکرد درست، عبادات موجب کناررفتن حجاب ها و بالفعل شدن باورها مي شود

چگونگی فعلیت یافتن باورهای دینی/استادطاهرزاده

?آیت الله حائری شیرازی?

مردی می‌داند که در بسیاری از موارد حق با همسرش است، اما به خاطر وابستگی یا احترام به والدین خودش، حق را به آنها می‌دهد. وظیفۀ زن و مرد در این بین چیست؟

آیت الله حائری: جواب این سؤال را قرآن داده: «یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا ..قَوَّامِینَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاءَ لِلَّهِ وَلَوْ عَلَی أَنْفُسِکمْ أَوِ الْوَالِدَینِ وَالْأَقْرَبِینَ». ای کسانی که ایمان آورده‌اید! کاملاً قیام به عدالت کنید! برای خدا شهادت دهید، اگر چه (این گواهی) به زیان خود شما، یا پدر و مادر و نزدیکان شما بوده باشد! سورۀ نساء آیۀ 135.

به صراحت می‌گوید اگر حق با خانم است، نگو حق با پدر و مادرم است. «قَوَّامِینَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاءَ لِلَّهِ وَلَوْ عَلَی أَنْفُسِکمْ» یعنی چه؟ یعنی آنقدر لذت دارد که یک وقتی انسان بر علیه خودش شهادت بدهد. این توحید است، این برای انسان یک تحول ایجاد می‌کند. منتها با لطافت بگو، با خشونت نگو. «وَ صاحِبْهُما فِی الدُّنْیا مَعْرُوفاً» با احترام، با اکرام، با تجلیل، بگو.