پازل زیبای اندیشه دینی

یکی از استادان ما که بنده یک سال محضر ایشان فقه خواندم، چند سال پیش که به «سوریه» و «لبنان» رفتند. بعد از سفر فرمودند: برایتان یک سوغات ارزشمند آورده ایم و آن اینکه در این سفر، با عالم مجاهد سیدحسن نصرالله ملاقات داشتم. ایشان عوامل پیروزی حزب الله را در جنگ 33 روزه، ایمان قوی رزمندگان، توکل به خدا و توسّل دانستند و اظهار داشتند:

مقام معظّم رهبری توصیه فرموده بودند که ما در مشکلات به امام رضا (ع) پناه می بریم و «جمکران» و حرم حضرت معصومه (س) و همچنین آقا به ایشان در یک امری گفته بود شبی 10 دقیقه با زبان مادری با خدا صحبت کن.

و ایضاً جناب نصرالله فرموده بود به خواندن این دعا که از طریق یکی از شاگردان مرحوم آیت الله العظمی سید علی قاضی در «مشهد» به ما رسیده و بسیار مجرّب است و گفته بود: وقتی آمدم «ایران»، دعا را به آیت الله العظمی بهجت نشان دادم، فرمودند: بله. این دعا از استادمان آیت الله قاضی رسیده است.

«یا مَن إذا تضایقتِ الأمورُ فَتحَ لها باباً لم تَذهَب الیه الأوهامُ صَلِّ علی محمد و آل محمد و افتح لأموری المتضایقةِ باباً لم یذهَب الیه وَهمٌ یا ارحم الرّاحمین؛ ای خدایی که وقتی حلقه های بلا به هم گره می خورد و انسان را در فشار قرار می دهد، به روی بندگان باز می کند که فکر و وهم بشر به آن جا نمی رسید! بر محمّد و آل محمّد درود فرست و برای من که در بن بست قرار گرفته ام، فرجی برسان که در وهم من نمی آید؛ ای رحم آورترین رحمت آورندگان. »

و در انتها با توسّلی به امام زمان (عج) نوشته شده است: «یا بقیةالله اغثنا. یا بقیةالله ادرکنا».

همچنین از مرحوم آیت الله سید مرتضی کشمیری که از عرفای بنامی است که بزرگان او را قبول داشته و کراماتی از او نقل کرده اند؛ توصیه ای بیان شده است. گفته شده که ایشان از وجود نازنین امام زمان (عج) یک دعایی را شنیده و نقل می کند که حضرت به من فرمودند: «هر وقت به بن بست رسیدی، این دعا را بخوان: «ای خدایی که وقتی حلقه های بلا به هم گره می خورد و انسان را در فشار قرار می دهد! در این زمان دری را به روی بندگان باز می کند که فکر و وهم بشر هم به آن جا نمی رسد. خدایا! صلوات خود را بر محمّد و آل محمّد نازل فرما و برای من که در بن بست گیر کرده ام، راهی باز کن که به عقل من نمی رسد. »
منبع:نوشته شده در صفحه مجازی حجت الاسلام موسوی مطلق /پایگاه حوزه نت

دکتر محمد عبدالغنی حسن شاعر برجسته عرب و از علمای مصر بود بعد از این که علامه امینی ، الغدیر را برای وی فرستاد یک شعری برای علامه سرود و فرستاد که از ایشان تقدیر کردند.
علامه امینی نامه‌ای برای وی فرستادد که من از شما ممنونم که این شعر را برای من سروده و فرستادید. اما چرا اصل را گذاشتید و فرع را گرفتید.‌ای کاش شما غدیریه می‌سرودید و نام خود را میان غدیریه سرا‌ها مضبوط و ماندگار می‌کردید و دوستی خود را نسبت به امیرالمومنین نشان می‌دادید.‌
۲ ماه پاسخ نداد بعد از ۲ ماه نامه ایشان آمد که من به این علت پاسخ نامه شما را دیر دادم که در این دنیا یک دختر بیشتر ندارم و او نیز بیمار شده و اطباء نیز از مداوا کردن وی ناامید شده‌اند و دخترم در حال احتضار است.
به این علت اصلاً حال شعر گفتن نداشتم اما چون شما امر کرده بودید با چشم گریان این غدیریه را سروده‌ام و برایتان فرستاده‌ام.

نامه که روز پنج شنبه به دست علامه امینی رسیده بود.علامه امینی شب به حرم امیرالمومنین علی علیه‌السلام مشرف شدند.

فردای آن روز نامه‌ای به فرزندشان حاج آقا رضا دادند و گفتند که این نامه را برای محمد عبدالغنی حسن پست کن.

دیشب که به حرم رفتم غدیریه این فرد را برای امیرالمومنین علیه السلام خواندم و فکر می‌کنم ان شاءالله شفای دختر را گرفتم.

این ماجرا به این معناست که علامه امینی اینقدر با اطمینان از ارتباط شان با امام صحبت می‌کردند.

نامه علامه ارسال شد و دو هفته بعد جواب محمد عبدالغنی حسن رسید که سبحان الله، همان شبی که شما می‌گویید در حرم غدیریه مرا خواندید، دخترم تب شدیدی کرد و بعد از آن بهبود یافت؛ و الان شکوفه خانه من است و این از معجزات مولا امیرالمومنین است.

⬜ماه رمضان سال ۱۴۰۵ هجری قمری بود. من در آن موقع طلبه جوانی بودم و شهریه نمی‌گرفتم. برای اینکه بتوانم امور زندگی را بگذرانم، باید به سفر تبلیغی می‌رفتم، ولی در آن ماه رمضان موفق به این کار نشدم. از همان اوایل ماه مبارک، دستم خیلی تنگ بود، به‌حدی که پول خرید یک نان را هم نداشتم. بچه شیرخواره‌ای هم داشتم که باید برایش شیر تأمین می‌کردم.

⬜آن زمان منزل ما در سی‌متری کیوان‌فر بود. از منزل با حالت ناراحتی و با پای پیاده راهی حرم حضرت معصومه سلام‌الله‌علیها شدم و در حرم شروع کردم به زیارت و دعا و عرض حاجت. در همین حین که داشتم با حضرت معصومه درد دل می‌کردم.

⬜ آقایی کنار من، رو به ضریح قرار گرفت و دستش را داخل جیب من کرد و رفت. من در حال خودم بودم و توجهی به آن شخص نکردم، ولی وقتی از جلوی من عبور کرد دیدم حضرت آیت‌الله بهجت قدس‌سره است. وقتی از حرم بیرون آمدم دست در جیبم کردم و دیدم سیصد تومان در جیب من گذاشته‌اند؛ یعنی خرجیِ همه ماه رمضان.

?مرکز تنظیم ونشر آثار آیت الله بهجت

مرحوم آیت الله شیخ محمّد تقی انصاری همدانی می فرمودند : در حرم امام هشتم حضرت رضا علیه السّلام ، مرحوم علاّمه طباطبایی را ملاقات کردم و این در حالی بود که تازه به فراق مرحوم آیت الله حاج شیخ محمّد جواد انصاری همدانی رحمه الله علیه گرفتار شده بودیم لذا در آن ایام و در همان ملاقات با عطش خاصی از مرحوم علاّمه خواستم که از الطافی که امام رضا علیه السّلام به ایشان داشته اند مطلبی را بیان فرمایند. مرحوم علاّمه امتناع کردند، پس از آن که ایشان را به حقّ امام قسم دادم فرمودند : دو تا از الطافی که حضرت داشته اند بیان می کنم؛ اوّل این که : مدّتی است که نمی توانم بخوابم چون می بینم تمام اشیاء اطراف مشغول به ذکر پروردگار هستند در نتیجه حیا می کنم بخوابم ( یسبح لله ما فی السّموات و ما فی الارض ) .
کم ز خروسی مباش مشت پری بیش نیست/ از دل شب تا سحر خدا خدا می کند
دوم این که : وقتی نماز می خوانم یک سید محمّد حسین دیگری در عالم بالا نظاره گر به نمازم در پایین است ( این است معنای الصّلاه معراج المومن ) .

حجه الاسلام و المسلمین علی بهجت (فرزند حضرت آیت الله بهجت«رحمه الله علیه») :

روزی مرحوم آیت الله فهری - برای سالیان متمادی نماینده امام خمینی«رحمه الله علیه» و مقام معظم رهبری «حفظه الله» در کشورهای مختلف عربی بود- خدمت آیت الله بهجت (رضوان الله علیه) رسیدند و به ایشان گفتند که بنده و شما از جوانی با هم رفیق بودیم اما من در جوانی یک سید جوان خام بودم و عقلم نمی‌رسید که چگونه باید طی طریق کنم اما شما در آن زمان با بزرگان نشستید و عقلتان رسید که باید چه کار کنید اما بنده از شما گله‌مند هستم که حق رفاقت را به جا نیاوردید و دست من را نگرفتید و اکنون هم که کار از کار گذشته چون پیر شدم و توانی برای حرکت ندارم اما اکنون مهمان شما هستم و از خانه‌تان نمی‌روم تا یکی از عنایات خاصی که حضرت امام رضا «علیه السلام» به شما کرده است را بگویید.

وی با بیان اینکه مرحوم آیت الله بهجت با شنیدن این مطلب به شدت منفعل شده بود در پاسخ آیت الله فهری گفت:‌ یک مرتبه که خدمت امام رضا (علیه‌السلام) مشرف شده بودم؛ امام رضا (علیه‌السلام) 10 مطلب را به من فرمود که یکی از آنها را به شما عرض می‌کنم. امام رضا (علیه‌السلام) فرمودند که «مگر امکان دارد که شخصی به ما پناه بیاورد و ما او را پناه ندهیم.»