پازل زیبای اندیشه دینی

آدم ها در زمين نمي توانند به تنهايي و به صورت فردي زندگي كنند، چون شرايط زمين طوري است كه به راحتي در اختيار افراد قرار نمي گيرد. مثلاً مي خواهد خانه بسازد، جمعي بايد كمك كنند. حتي براي داشتن فرزند حداقل يك زن و يك مرد نياز است. پس مسلّم تحقق صحيح زندگي زميني به زندگي جمعي است. و طبيعي است وقتي كه جمعي كنار هم آمدند، هر كس همه خوبي ها را براي خودش مي خواهد، چون انسان كمال طلب است.

حالا كه هر كس همه خوبي ها را براي خودش خواست - اين هم در زمين كه محدود است- كار انسان ها به تزاحم و حذف همديگر مي انجامد. مثلاً جاي خنك و سرزمين سرسبز را شما مي خواهيد، من هم همان را مي خواهم، تمام زمين هم داراي اين خصوصيات نيست. پس طبق اين محدوديت نبايد اين جا كه من مي خواهم، شما هم همين جا باشيد، چون جاي مرا مي گيريد و لذا درصدد حذف همديگر برمي آييم و فساد و خونريزي شروع مي شود، ولي در قيامت اين طور نيست.

جنس قيامت، جنس بُعد و حد و محدوديت نيست و لذا ظرفيتِ داشتن همه كمالات را در همة مراتب خود دارد، اما زمين، بُعد و حدّ دارد و نمي شود همة خوبي ها را در همه زمين پيدا كرد و چون انسان كمال طلب است و همه خوبي ها را براي خود مي خواهد، در زمين بين انسان ها دعوا و خونريزي مي شود، پس دعوا و خونريزي جزء طبيعي زندگي زميني است. ملائكه هم اين را مي دانستند. ملائكه اين قدر بصيرت دارند كه بفهمند جنسِ زمين، تزاحم است و آدم هاي قرار گرفته در زمين كارشان به فساد و خونريزي مي كشد، خدا هم حرف آن ها را رد نفرمود، ولي گفت:

من چيزي مي دانم كه شما نمي دانيد. آري! در عالَم غير ماده، تزاحم نيست. مثلاً مي شود در يك لحظه همة ما يك مطلب را كه استاد مي گويد بفهميم، و مزاحم فهم همديگر هم نباشيم. اما نمي شود كه همة ما در يك لحظه در يك مكان باشيم، جنس عالَم ماده اين است. بنا به فرمايش علامه طباطبايي(ره):
«در زندگي جمعي تزاحم منافع پيش مي آيد و موجب خونريزي مي گردد. لذا مطرح كردند با چنين شرايطي، چگونه زندگي زميني اجازة بروز خلافت الهي را مي دهد؟».

برشی از کتاب هدف حیات زمینی آدم

ممکن است شما بگوييد: آيا امکان دارد ما هم به جايي برسيم که با ملائکه ارتباط داشته باشيم؟ متون ديني به ما وعده داده است، آري ممكن است؛ امام صادق(ع) مي فرمايد:
«يَا ابْنَ جُنْدَبٍ! لَوْ أَنَّ شِيعَتَنَا اسْتَقَامُوا لَصَافَحَتْهُمُ الْمَلَائِكَةُ وَ لَأَظَلَّهُمُ الْغَمَامُ وَ لَأَشْرَقُوا نَهَاراً وَ لَأَكَلُوا مِنْ فَوْقِهِمْ وَ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِهِمْ وَ لَمَا سَأَلُوا اللَّهَ شَيْئاً إِلَّا أَعْطَاهُم »

اي پسر جندب! اگر شيعيان ما پايدار مي ماندند، هر آينه ملائكه با ايشان مصافحه مي کردند و به يقين ابرها بر آن ها سايه مي انداختند و همانند روز، درخشان و نورافشان بودند، و هر آينه نعمت و روزي خود را از بالا و پايين (آسمان و زمين ) دريافت مي نمودند و هيچ چيزي از خدا درخواست نمي نمودند مگر آن كه عطايشان مي فرمود.
معناي اولية مصافحة ملائکه با شيعيان اين است که نور ملک به قلب انسان مي خورد و يکي از معاني نهايي اش اين است که ملک را مي بيند. اين راه صعودي، داراي مرتبه است. حتماً قضيه ملاقات فرشته اي را كه سراغ علامه طباطبايي(ره) آمده است در كتاب مهرتابان مطالعه فرموده ايد كه علامه(ره) مي فرمايند: آيت الله قاضي(ره) به ايشان مي گويند اين روز ها يک فرشته يا حوري به سراغتان مي آيد توجهي به او نكنيد. چون در سلوك اين قاعده هست كه:
هر چه در اين راه نشانت دهند

گر نستاني به از آنت دهند

علامه طباطبايي(ره) مي فرمايد: آن حوري آمد و بنا به توصيه استادم به او توجهي نكردم و ناراحت شد و رفت، كه بحث آن مفصل است. منظورم اين است كه اگر بر مراقبه خود پايدار بمانيم آنچه به صورت علم است، به صورت عين در مي ‎آيد و قصه ما و شما مي شود قصه همان هايي كه گفتند: «از علم رهيديم و به معلوم رسيديم»، و إن شاء الله به لطف خدا عقايدمان صورت فعليت به خود مي گيرد. وقتي با فعليت و وجودِ حقايق مرتبط شويم حداقل نتيجه اش اين است که ديگر در اين دنيا حوصله مان سر نمي رود، چون بالأخره يک بويي، يک نسيمي از آن عالم به قلب ما مي خورد و مي توانيم با آن به سر ببريم و صاحب «وقت» باشيم. اين كه مي بينيد بعضي ها نيم ساعت که تنها باشند آن چنان عرصه برايشان تنگ مي شود كه مي خواهند يقه خودشان را پاره کنند، ولي برعكس؛ بعضي ها ده ساعت هم که تنها باشند، گويا تنهايي برايشان معني ندارد، به اين جهت است كه گروه دوم از يک جايي تغذيه مي شوند، حتي ممكن است خودش نداند علت آن آرامش چیست. بسياري از اُسرا در هنگام اسارت نوري از انوار حقايق معنوي به قلبشان مي خورد. نقل مي کردند که ما اصلاً نمي فهميديم در اسارتيم، يک حالي داشتيم، ولي حالا که آمده ايم ايران احساس مي كنيم عجب احوالي بود.
آري اگر راه ارتباط با خداوند باز شد و قلب به صحنه آمد، و خود را محدود به علم حصولي نكرديم، ديگر نَفَس كشيدن انسان هم در پرتو ارتباط با عالم معني رنگ و لعاب ديگري دارد. در آن حالت فكرْ عين شهود، و زندگيْ عين سلوك الي الله مي شود

برشی از کتاب آنگاه که فعالیت های فرهنگی پوچ می شود

استاد طاهرزاده:
موش را ملاحظه كنيد؛ اين قدر که از گربه می ترسد از شير نمی ترسد چون شعور درك عظمت شير را ندارد تا از آن بترسد. از شير ترسيدن، هنر می خواهد، باید آن حیوان، شعور فهم هيبت و عظمت شير را داشته باشد و شير هم برتر از آن است كه موش با آن شعور كم از آن بترسد. اما آهو از شير می ترسد و چون شعور آهو بيشتر از موش است متوجه عظمت و هیبت شیر می شود و از آن فاصله می گیرد ولی موش با دم شير بازی می كند بدون آن كه بفهمد كافي است آن شير پنجه اش را روي تمام هيكل موش بگذارد. به قول مولوی:
گربـه باشـد شحنـه ی هر مـوش خو

موش كِبْوَد؟ تا زِ شيران ترسد او

موش كی ترسد زشيران مصاف؟!

ليك ترسنـد، آهـوان مشـك ناف

تنها آدم های عميق و دقيق و فكور، از خدا می ترسند و عظمت و ابهت او را درک می کنند، نه آدم های كم عقلِ بی بند و بار و نادان.

#تلنگر
#تمثیل

هيچ كس نمی تواند به يك ساختمان پوسیده اطمينان كند و در آن آرامش داشته باشد، دنيا همان ساختمان پوسيده ای است كه هيچ چيزِ آن را نمی توان تا ابد داشت؛ نه بدن دنیایی ما پایدار می ماند و نه خانه و عنوان های دنيايی ما پایدار است، از این رو قلب نمی تواند با داشتن آن ها محكم باشد.
قلب با يقين به حقیقتِ حضرت حق استحكام می يابد چون به چیزی تکیه کرده که عین پایداری و کمال است.
يقين يعنی توجه قلب و تکیه بر حقایق پایدار عالم غيب و اتحاد با آن ها.

انسان يک موجود ملکوتي است، اگر خودش را آنچنان که هست بشناسد، با عالم ملکوت آشنا شده و عالم ملکوت را شناخته است و وقتی انسان خود را بشناسد عملاً به عالم ملکوت پی برده است، و اگر هنوز ما به ملکوت عالم پي نبرده ایم به دليل اين است که خود را آنچنان که بايد نشناخته ایم

#شرح_نامه_ی_سی_و_یک_نهج_البلاغه
#استادطاهرزاده

دانستن مانند ديدن است،
و همين طوری كه پس از ديدن می بايد قدم برداشته و مطابق آنچه دیده ایم عمل كنیم و از ديده استفاده نماییم و نتيجه بگیریم، دانستن نيز بايد به خاطر عمل كردن و اجراء نمودن و تحقق پيدا كردن باشد.

#شرح_نامه_ی_سی_و_یک_نهج_البلاغه
#استادطاهرزاده