پازل زیبای اندیشه دینی

من ، زیر این گنبد تاریک ِ پراز فانوس، مثل کودکی رها وگمشده ام….

کودکی که وحشت زده و حیران وزاری کنان عروسکم را سخت در آغوش گرفته ام و بی خبر از مقصد به هر سمت وسو در بازارشلوغ وبی رحم دنیا می دوم ومی دوم ومی دوم…

دست های دلم بی قرارند…!!

اوج گرفته اند وانگارخیال پایین آمدن ندارند..!!

چشمهای دلم ملتمسانه به سوسوزدن ستاره های نزدیک به من، گره خورده…

آرام کده ای پراز حرفای ناگفته ست..خاموش وپراز غوعا..پراز رمز وراز.. پرازنجواهای عاشقانه!!

آرامشش سهم نواهای آشناست ..نواهایی که باکاروان شب ،مهمونش میشن..

وچه پرحسرتم من!!!

یادمه معلم قرآن کلاس پنجم می گفت:اناانزلناه فی لیله القدر…

یعنی شبی که خدا دست نوشته هاشو برای بنده هاش فرستادوتأکید کرد که این یه شب به یاد موندنی خواهد بود…عاشقانه ترین شب !!

ومن شبها ،دست نوشته ی خدا رو ازلب تاقچه برمی داشتم وچند بار ورق میزدم وخوب نگاهش می کردم و بابوئیدن وبوسیدنش شبم به خیرمی شد!!

یادش بخیر….اسکناس های نو وتانخورده ای که بابا ازلابلای صفحاتش می داد دستمون..گاهی هم مادر صدقه ی رفع بیماری بچه هاشو میزاشت بین همون کلمات!!

اصلا عروس هیچ مجلسی بدون این حرفای کریمانه به خونه ی بخت نمی رفت وهیچ مسافری بدون خداحافظی اش قدم به راه نمی گذاشت!!
وهیچ صاحب خانه ای بی اذن او بساط زندگی اش را پهن نمی کرد!!

ماه رمضونا هم وسط حیاط بی بی خانم ختم قرآن بود وما بچه ها لب حوض کنار شمعدونی ها می نشستیم..

چقدرقرآن دوران کودکی ام را دوست دارم…!!!!

باصدای سرفه های تخت شماره ی دو کلاف افکارم بهم ریخت..رفتم کنارش..همراهش روی صندلی خوابش برده بود..یه کم از آب لیوان بهش دادم وبرگشتم کنار پنجره…

حیاط بیمارستان از پشت پنجره دید کافی داره..زمین از بارون عصر خیس شده وعکس ماه غرق در آب جمع شده ی کنار آمبولانس..

اولین سال پرستاری، دراین بیمارستانو تجربه می کنم..اونم همزمان باکرونا..عجب شانسی..خب چه میشه کرد..من تعهد خدمت دادم وپای تعهدم مشتاقانه ایستادم وخیلی خوش حالم!

دوباره درگیر راه شب میشم و افکارم در صدای جیرجیرکهایی که زیر درختهای پشت پنجره جاخوش کرده اند، گم میشه…

باید چراغی برداشت ودل به راه شب زد وتا مهمانیِ شب نشین ها ,,رفت…

خمیازه ی کوتاهی یادم انداخت ،شیفت من در این بخش تمام شده وباید بروم!

لباسامو تعویض وباهمکاران خداحافظی کردم..

وارد حیاط شدم ..هنوز چند قدمی مونده بود که به ماشینم برسم برگشتم ونیم نگاهی به پنجره های روشن ساختمان بیمارستان انداختم…

پای دلم نمی اومد..ایستاد وایستاد وایستاد…

نتونستم امشب کنار بیمارانم نباشم..

تصمیم گرفتم باهاشون بمونم ..!!

راهِ شبِ قدرِ من ،از همینجا هم رفتنیه…

من از بیمارستان واز بین دلهای شکسته ی بیماران کرونایی مهمان آسمان خواهم شد…

#شب_قدر
#مدافعان_سلامت
#کرونا
#دل_نوشت_راحیل

سخن‌های بی‌بنیاد،عموماًپوشاننده‌ی حقیقت‌اندبه جای آشکارکنندگی آن.سخنان بی‌بنیاد،انسان‌هارا از حقیقتِ خود بیگانه می‌کنند،برعکسِ سخن خداکه مبتنی بربنیادِ هستی است وتدبّردرقرآن بدین‌ معناست که تلاش کنیم تاانوارالهی ازطریق آن کلمات بدرخشندو ما رامتوجه‌ی سنت‌های اساسی جاری درعالم بکنند،و این بارسوخ بر بنیاد کلام الهی ویاتأویل آن پیش می‌آید.

منشأزبان قدسی ازاساس،«رازآلود» است-زیرا ریشه در «وجود»دارد-پس درواقع زبان قدسی،زبان«وجود»است و قرآن درعین حضورِالفاظ به صورت گسترده،حقیقتی وجودی و وحدانی است و ازاین جهت چه برای فردوچه برای جامعه،وحدت‌بخش است.زیراهمه‌ی افرادخودرادر دل نوری احساس می‌کنندکه آن‌هارافراگرفته وازاین جهت است که جامعه‌ی الهی درفضای تفاهم نسبت به همدیگر زیست می‌کنند.

چه موقع ممکن می‌شودتاجمع مامتوجه شوندبالاترین نیرو درکلام،درعین حال متواضع‌ترین نیروست و بدون رگه‌ای ازفروتنی و غم،تجلّیِ آنچه خدایی است،ممکن نیست؟ دراین رابطه می‌توان به جایگاه رسول خدا(ع) نظر کردکه چگونه باعبودیت خوددرمقابل حضرت حق،اوج فروتنی رابه ظهورآورده‌اند،وازطرف دیگرباغمی که برای انسان‌هاخوردند،شایسته‌ی به ظهورآوردنِ نیرومندترین کلام شدندکه همان کلام خداست.

#زبان_قرآن

✨ظرفیت های زبان قرآن✨
?نکته ی شماره 3️⃣1️⃣
سکوتی باید محقق شود تا ذاتِ زبان الهی بر جان انسان پرتوافشانی نماید و این سکوت، اصلِ هر سخنی است که باید گفته شود و لذا حضرت حق در این رابطه فرمود: «وَإِذَا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَأَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ». باید به اشاره‌های گفتِ حضرت حق، بدون به میان‌آوردنِ خود، گوش فرا داد تا حامل شایسته‌ی پیامش باشیم وگرنه خداوند در کلام خود، خود را از ما مخفی می‌دارد و ما را با انبوهی از الفاظِ قرآن تنها می‌گذارد.
ما را خوش است سیر سکوتی که پیش روست
گشت و گذار در ملکوتی که پیش روست
یا ربّ مباد بی‌غزلِ عاشقی شبی
موسیقی بلند سکوتی که پیش روست

?نکته ی شماره 4️⃣1️⃣
قرآن، زبانِ هستیِ مطلق است لذا با رجوع به قرآن می‌توان به هستیِ مطلق رجوع کرد و با رجوع به سیره‌ی اولیای معصوم(علیه‌السلام) از یک طرف با قرآن و از طرف دیگر با عالَم مرتبط شد. در این رابطه ابتدا باید معلوم شود غفلت از چه موضوعی موجب ابتغاء فتنه و ابتغاءِ تأویل آیات متشابه می‌شود؛ در حالی‌که با نظری درست به حضرت حق، می‌توان نسبت خود را با کلام الهی اصلاح کرد.
آیا غفلت از آن‌که کلام الهی دارای باطن و بنیاد است و باید قلب را نسبت به آن بنیاد متعالی مستقیم نمود موجب نمی‌شود تا قلب به فتنه گرایش پیدا کند؟ زیرا بر قلبِ منحرف که به جای دیگری منحرف شده است هرگز بنیادهای متعالی قرآن رخ نمی‌نمایاند و به همین جهت قرآن فرمود: «أَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاءَ الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاءَ تَأْوِيلِهِ».

?نکته ی شماره 5️⃣1️⃣
سکوت در مقابل کلام خدا با رویکرد «انفتاح»، معنا دارد و این بیان‌گرِ قدرت فهم انسان‌های وارسته است در یافتنِ آنچه قابل تصریح نیست. در همین رابطه خداوند ما را دعوت به تدبّر در قرآن می‌کند و می‌فرماید: «أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلى قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا» (محمد/24). آیا آن‌ها در قرآن تدبّر کرده‌اند و نسبت به لایه‌های پنهانی کلام الهی جان خود را گشوده‌اند یا بر قلب‌ها قفل‌ها نهاده شده است؟ آیا نسبت به کلام الهی رویکردِ انفتاح‌آمیز داریم تا جان خود را در مقابل آن بگشاییم؟ در حالی‌که خداوند می‌فرماید: «إِنَّ الَّذينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ اسْتَكْبَرُوا عَنْها لا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوابُ السَّماءِ» (اعراف/40) آنان که آیات الهی را انکار کردند و در مقابل آن‌ها استکبار ورزیدند و جان خود را در معرض نسیم آیات قرار ندادند، برای آن‌ها ابواب آسمان‌ها گشوده نمی‌شود تا متوجه‌ی حقایق ملکوتی عالم بشوند.

#زبان_قرآن

✨ظرفیت های زبان قرآن✨
?نکته ی شماره 0️⃣1️⃣
اندیشیدن به سخن خدا در قرآن، یک نوع گوش‌دادن به ندای خداوند است و این مهم‌ترین و سخت‌ترین کاری است که انسان باید برای شخصیت خود شکل دهد؛ از آن جهت خداوند در عین آشکاری در قرآن، خود را در همان کلام مخفی نگه داشته و در صورتی انسان می‌تواند این دو نحوه نگاه را در خود بپروراند که به توحیدِ جمعِ اضداد برسد، توحیدی که حضرت حق در عین اول‌ بودن، آخر است.
?نکته ی شماره 1️⃣1️⃣
شرط بازشدنِ آغوش قرآن بر روی انسان آن است که بدانیم زبان قرآن در اختیار انسان نیست که هر طور خواست آن را مطابق میل خود معنا کند. زبان قرآن، زبان خدا است تا اگر انسان بخواهد میهمان خدا باشد در آن تدبّر کند.
معنایِ پاس‌داشتنِ سخن خدا در این رابطه آشکار می‌شود که انسان تنها گوشی باشد برای شنیدن. شنیدنِ کلام الهی وقتی برای ما ممکن می‌گردد که خود را از تنگیِ نفس امّاره آزاد کنیم و جان خود را در برابر نسیمِ اشارات قرآن قرار دهیم و پذیرای تذکرات آن باشیم. این غیر از شنیدن جسمانی است که با گوشِ سَر انجام می‌شود. به همین جهت خداوند فرمود: «ذَٰلِكَ الْكِتَابُ لَا رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِلْمُتَّقِينَ» آری! باید با نوعی شایستگی که مربوط به متقین است، به سراغ قرآن رفت.
?نکته ی شماره 2️⃣1️⃣
تواناییِ انسان‌های بزرگی چون علی‌‌بن‌‌ابی‌طالب(ع)در سخن‌گفتن، از آن جهت است که توانسته‌اند به کلام الهی خوب گوش بسپارند. اگر نور ذات الهی در زبان آن حضرت پیداست، بدان جهت است که آن حضرت، به زبان خدا خوب گوش سپرده‌اند و لذا خداوند در زبان ایشان ظهور کرده است. این‌جاست که زبان، نمودِ هستی انسان می‌شود و این، با سکوت در مقابل سخن خدا پدید می‌آید وقتی با هستی خود به سخن خدا گوش بسپاریم.

#زبان_قرآن

✨ظرفیت های زبان قرآن✨

?نکته ی شماره 7️⃣
زبان واقعی که سطحی و همراه با پراکنده‌گویی نباشد، حتماً زبانی است که تأویل‌بردار است، زیرا بی‌بنیاد و بی‌ریشه نیست. و زبان قرآن، زبانی است که می‌خواهد به عالی‌ترین شکل، حقیقت را ظاهر کند. لذا به همان اندازه وجوهِ مستور و تأویلی دارد، در عین آن‌که دریچه‌ای به سوی حقیقت است و هنر قرآن به ظهورآوردنِ حقایقی است که مستورند و این غیر از گزارش‌کردن از حقایق است و به همین جهت حقیقت را در متن حادثه‌های تاریخی نشان می‌دهد و هر آنچه هست را با زبانِ اشاره می‌نمایاند.
حضرت صادق(ع) در مورد قرآن می‌فرمایند: «كِتَابُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى أَرْبَعَةِ أَشْيَاءَ عَلَى الْعِبَارَةِ وَ الْإِشَارَةِ وَ اللَّطَائِفِ‏ وَ الْحَقَائِقِ‏ فَالْعِبَارَةُ لِلْعَوَامِّ وَ الْإِشَارَةُ لِلْخَوَاصِّ وَ اللَّطَائِفُ لِلْأَوْلِيَاءِ وَ الْحَقَائِقُ لِلْأَنْبِيَاء» (بحار الانوار، ج 89، ص 103) كتاب خداى عزّ و جلّ دارای چهار چيز است: «عبارت»، «اشارت»، «لطايف» و «حقايق». «عبارت» براى عوام است و «اشارت» براى خواص و «لطايف» براى اولياء و «حقايق» براى انبياء.
?نکته ی شماره 8️⃣
قرآن، عامل اظهارِ حقایقی است که در هستی پنهان‌اند و از این جهت خداست که سخن می‌گوید و نه انسان. خداوند خود سخن می‌گوید و تجلیِ آن حقیقت، صورتِ گفتار به خود می‌گیرد و اولین کسی که از آن گفتار بهره‌مند می‌گردد، رسول خدا می‌باشند. آیا این معجزه نیست که خدا سخن می‌گوید و سخن خدایی می‌گوید؟ خاصیت سخن خدایی آن است که آن سخنان میدان گسترده‌ای می‌شوند برای اُنس با خدا.
با تدبّر در قرآن متوجه‌ی نوعی یگانگی در قرآن می‌شویم و اطمینان می‌یابیم که آن سخنان، سخنانی در محدوده‌ی بشریت نیست و در این رابطه خداوند در قرآن می‌فرماید: «أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلَافًا كَثِيرًا» (نساء/82) و یا می‌فرماید: «وَإِنْ كُنْتُمْ فِي رَيْبٍ مِمَّا نَزَّلْنَا عَلَىٰ عَبْدِنَا فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِهِ وَادْعُوا شُهَدَاءَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ» (بقره/23).
?نکته ی شماره 9️⃣
با نظر به قرآن، به عنوان میدان گشوده‌ای برای انس با خدا، «بودنِ» ما برای ما روشن می‌شود و احساسی به وسعت حضور در همه‌ی عوالم به سراغ ما می‌آید. از آن جهت که «بالحقّ» در عالم حاضر می‌شویم، با هویتی که از یک طرف در ذات خود فقیر هستیم، و از طرف دیگر با ظرفیت رجوع به حضرت «اللّه» که جامع جمیع کمالات است، در نزد خود می‌باشیم. در عین احساسِ بودنِ خود به عنوان یک فرد، غرق توجه به حضور بیکرانه‌ی خداوند هستیم.

#زبان_قرآن