پازل زیبای اندیشه دینی

?فرهنگ مدرنيته نسبت ما را با آسمانِ معنويت قطع کرده و ما متأسفانه تحت تأثير همان فرهنگ، به جاي آن که به آن ارتباط برگرديم، جايگزينی هاي غلط مي کنيم.

⛔ارتباط با موبايل را جاي ارتباطات ملکوتي قرار مي دهيم. قبلي ها از طريق اُنس و ارتباط با ملکوت عالم، با همديگر ارتباط ملکوتي و اشراقي داشتند. در روش ارتباط از طريق موبايل، ماهواره در ميان است، امواج صوت را به ماهواره مي فرستيد و ماهواره منعکس مي کند به گوشي موبايل آن کسي که شما با او تماس گرفتيد.

⛔قبلاً ارتباطات ملکوتي در ميان بود، قلب ها با ملکوت مرتبط بودند و از طريق ملکوت به همديگر پيام مي دادند. مادران بدون اين که دائم به دخترشان تلفن بزنند مي دانستند اجمالاً دخترشان در چه حالي است و قلبشان آن حالت را مي شناخت و رفقا هم با هم ارتباط ملکوتي داشتند، چون رجوع آن ها به جنبه ي نوراني همديگر بود و نه جنبه ي جزئي زميني.

⛔در ارتباط جزئي، مادر به دخترش تلفن مي زند که صبحانه چه خورده اي، براي اين نوع آگاهي ها تلفن و موبايل نياز است و فرهنگ مدرنيته مأمور تأمين اين نوع آگاهي ها مي شود.

⛔در ارتباط ملکوتي روح ها نظر به جنبه ي وجودي همديگر داشتند و به همان جنبه ي «وجودي» نظر مي انداختند و حقايق عالم و آدم را درک مي کردند و در حال حاضر تقريباً آن فرهنگ در حجاب رفته است، هرچند حقيقت آن فرهنگ در دل شيعه هست و روحانيون اصيلِ ما از اين نوع انوار برخوردارند. به همين جهت به دنبال موضوعات جزئي عالم نيستند. 

⭕منبع:کتاب سلوک ذیل شخصیت امام خمینی

بچه ها به جوشکاری خیلی علاقه دارند ، هر چه هم می گویی : پسر جان ! نگاه نکن اذیت می شوی می گوید : دلم می خواهد ! خوشم می آید ! اما شب که شد ناخوشی ها شروع می شود و چشم درد امانش را می برد و تازه می فهمد که بعضی خوشی ها پایان خوشی ندارند . و همین جاست که به خود می آید و با خود می گوید : ای کاش حرف بزرگترها را آویزه گوش می کردم .حال ، بزرگ تری مثل علی علیه السلام به ما همین را می گوید : « کَمْ مِنْ نَظْرَةٍ جَلَبَتْ حَسْرَةً » چه بسا نگاهی که حسرت و ندامت در پی دارد .

?منبع: مثل شاخه های گیلاس ، محمدرضا رنجبر ، ص ۶۲

ما چه چیزهایی رو می تونیم با چشمامون ببینیم ؟ چیزایی که نور به اونا می خوره و بازتاب نور از اونا به چشم ما می رسه .

آیا همه چیز این طوریه ؟ آیا هر چیزی که وجود داره به وسیله نور ، قابل دیدن میشه ؟ خیلی چیزا هستن که بدن ندارن و اصلاً جسمی ندارن تا با نور دیده بشن ؛ مثل هوا ، صداها ، امواج تلویزیون و خیلی چیزای زنده که دیده نمی شن ؛ مثل فرشته ها و روح انسان ها .
می دونی چه نیرویی باعث میشه که یک سیب وقتی از درخت جدا میشه روی زمین بیفته ؟
نیروی جاذبه
درسته ؛ اما یه سؤال : آیا ما می تونیم نیروی جاذبه رو ببینیم ؟ همون نیرویی که ما رو روی سطح زمین ، محکم نگه داشته و اگر نبود ، ما به فضا پرتاب میشدیم ؟ نه
درست مثل آهن ربا که چیزای آهنی رو با نیرویی به سمت خودش جذب می کنه و ما اون نیرو رو با چشم نمی بینیم . حتماً اینو میدونی که از نظر علمی ، هر کاری که در عالم انجام میشه ، با انرژی انجام میشه .
بله می‌دونم . آیا ما می تونیم انرژی رو که وجودش برای همه کارها لازمه ، با چشمامون ببینیم ؟
نه
یه مطلب دیگه ؛ هر چی در عالم هست ، براساس قانون و علم به وجود اومده و کار می کنه ؛ مثلاً هر دونه گندم که ده ها دونه گندم تولید می کنه ، مطابق ژن های درونش که همگی پیام های علمی هستن ، این کار رو انجام میده و یا حرکت ماه به دور زمین یا زمین به دور خورشید ، همگی براساس قوانین دقیق ریاضی صورت می گیره ؛ اما سؤال این جاست که آیا ما علم و یا قانون رو می تونیم با چشمامون ببینیم ؟ البته که نه
پس از اونجا که نور ، تنها عامل دید شدن اجسامه ، توقع بجایی نیست که بخواهیم با چشم ( چشمی که تنها به کمک نور می تونه ببینه ) هر چیزی رو ببینیم ، بلکه ما از روی نشونه و علامت هر چیزی می تونیم به وجودش پی ببریم . اصلاً اینکه آدم توقع داشته باشه که هر چیزی رو با چشماش ببینه تا به وجودش پی ببره ، توقع بی جاییه ، مثل اینکه کسی بخواد با چشم ، صداها و بوها رو ببینه تا اونا رو بفهمه !
برای شناخت هر چیزی ، #ابزار مخصوص خودش وجود داره ؛ برای صداها - گوش و برای بوها - بینی و … و برای شناخت چیزایی که دیده نمیشن ، مثل مهربونی و خوبی دیگران ( مثل خدا ) ، باید به نشونه ها ، کارها و رفتارهاشون نگاه کرد ؛ یعنی باید با عقل و فکر و از روی نشونه هاشون به اونا پی برد . به این نکته هم دقت کن که دیده نشدن ، دلیلِ بر نبودن نیست .

⭕منبع: شصت پرسش اعتقادی ، سید رضا طباطبایی ، ص۲۷ و ۲۸

⭕دوران دانشجويي و طلبگي دوران بسيار خوبي است، در آن دوران انسان داراي همّت هاي بلندي است و امکان به فعليت رساندن ابعادي كه نياز است به فعليت برسد به خوبي فراهم است.

?در فضاي دانشجويي و طلبگي اين آمادگي هست که همه با خود و ديگران جدّي برخورد کنند،

?حتي رفقا شرط مي کردند هرکس در آن ساعات معين، حرف زد بايد اين مقدار پول در جعبه کنار اتاق بريزد. در نتيجه همه حساب حرف زدن هاي خود را داشتند كه روي حساب حرف بزنند. مثلاً وقتي مي خواستند مسافرت بروند، مي گفتند: نيم ساعت حرف، يك ساعت و نيم مطالعه، دوباره نيم ساعت مباحثه. براي اختلاط ها هم وقت مي گذاشتند.

?خلاصه شرايط خوبي براي مديريت شخصيت خود مي توان ايجاد کرد.

⛔ به همين جهت دانشجويان و طلاب عزيز مي توانند پايه ي شخصيتي خود را در همين دوران بريزند، بعداً چنين شرايطي که جواناني با عزمي بلند کنار هم باشند، پيش نمي آيد،

?آنقدر اين دوران مي تواند بابرکت باشد که اگر در برزخ هم برويد دوباره مي خواهيد همين دوران را تمرين كنيد. خيلي شبيه دوران دفاع مقدسِ هشت ساله است، که رزمندگان به اهدافي بزرگ تر از زندگي روزمرّه مي انديشيدند. 

⭕تأکيد بنده اين است که اين دوران را با سهل انگاري از دست ندهيد چون وقتي توانستيد ابعاد بالقوه ي خود را تا آنجا که ممکن است به صورت بالفعل در آوريد، در ادامه ي زندگي وقتي فن تبديلِ بالقوگي ها به فعليت را به دست آوريد، همواره در اصلاح خود موفق خواهيد بود، و هر روز شعوري برشعور قبلي تان افزوده مي شود و چون در راه هستيد، متوقف نيستيد.

?کسي که در راه است در هر منزلي با چيز جديدي روبه رو مي شود، وقتي در راه بوديد هيچ حادثه اي در زندگي، شما را بازي نمي دهد.

⭕ اما اگر اين جا نتوانستيد ذخيره اي براي سير در زندگي به دست بياورد، مثل آدمي هستيد كه مي خواهد در هنگام دعوا و زد و خورد، تازه تمرينِ بُكس بازي بكند؛ محکم کتک را مي خورد و نمي فهمد چه شد، اما اگر تمرين هاي لازم را از قبل انجام داده بود، در دعوا و زد و خورد تمرين هايش به ثمر مي رسيد.

?بايد بر روي تمرينِ تبديل بالقوگي هاي ابعاد وجودي تان به فعليت، در اين دوران برنامه ريزي كنيد تا ثمره خوبي نصيب شما بشود. 

?منبع:کتاب ادب خیال،عقل،قلب

❌بی ظرفیتی ها و نبود استقامت علامت نبود عشق و علاقه و شناختِ انسان و دنیاست . کسی که عشقی ندارد ، صبری نخواهد داشت ؛ چون صبر و استقامت ما به اندازه عشق و علاقه ماست .
?کسی که دنیا و انسان را نشناخته و دنیا را (آخور) و انسان را (حیوان) می داند ، ناچار مثل بوق دُرشکه خواهد شد که با کوچک ترین فشاری ، جیغش بلند می شود و بی هیچ فشاری پف می کند و مغرور می شود .
?شناخت کار انسان و شناخت دنیا که کلاس و کوره است ، انسان را در برابر فشارها ، صابر و استوار و حتی بالاتر شاکر و بهره بردار بار می آورد .

?منبع: انسان جاری ، مسعود پور سید آقایی