پازل زیبای اندیشه دینی

?آقا سید ابوالحسن علی رضوی کشمیری گفت:"عموزاده‌ام آیت‌الله سید عبدالکریم کشمیری فرمود: یخچال نداشتم. به حرم حضرت معصومه (سلام الله علیها) رفتم و از آن حضرت یخچال خواستم. به منزل که برگشتم دیدم دربِ منزل، گاری ایستاده و یخچال آورده است. گفتم از کجا آورده‌ای؟ گفت: مأمور نیستم بگویم.

?آقا سید ابوالحسن علی رضوی کشمیری گفت: از ایشان ذکری برای رفع تنگدستی خواستم، فرمود: روزی 110 بار بگو: «اللّهُمَ اَغنِنِی بِحلالِکَ عَن حَرامِک و بِفَضِلکَ عَمَّن سِواک».”

? منبع: کتاب «روزنه‌هایی از عالم غیب»، نوشتۀ آیت‌الله سید محسن خرازی، صفحۀ ۱۱۰

?این ذکرراایت الله بهجت وایت الله مرعشی نجفی هم توصیه کرده اند.

?شیخ بهایی بسیارزیاد مقروض بود. باخواندن این ذکر تمام قرضش برطرف شد.

?ذکری که علامه قاضی به عنوان کیمیا به شاگردش توصیه کرد.

❌تا روح زمانه ي خود را درست نشناسيم نمي توانيم تفکر کنيم و متوجه مبادي خود شويم و از آن مبادي به تفکري روشن تر دست يابيم. ….

⛔… خطر انحراف در اين دوران آن است که:???

❌ جايگاه تاريخي انقلاب اسلامي را درست نشناسيم، در اين صورت بخواهيم و يا نخواهيم از مقام معظم رهبري«حفظه اللّه تعالي» فاصله مي گيريم زيرا ايشان نشان دادند تقدير زمانه را در ذيل شخصيت حضرت امام به خوبي مي شناسند و لذا از اين پايگاه و بر اين اساس خوب فکر مي کنند و جامعه را نيز به تفکر دعوت مي نمايند.

❌ولي اگر کسي از نظر مبادي به ايشان نزديک نباشد بالأخره نمي تواند نظرات ايشان را تصديق نمايد. اگر نسبت مقام معظم رهبري را با امام درست بسنجيم مي ببنيم رهبر انقلاب«حفظه اللّه»، حضرت امام(ره) را به عنوان مبادي تفکر اين دوران قبول کرده اند، با توجه به اين امر مي توانيم برسيم به اين که امروز اگر بخواهيم خوب فکر کنيم به همان روشي که مقام معظم رهبري عمل کردند، ما هم بايد شخصيت امام را مبادي تفکر خود قرار دهيم.

رهبر انقلاب در تاريخ 14/3/90 صحبتي دارند که جايگاه تفکر خود را از اين طريق نشان مي دهند. مي فرمايند:
«مکتب امام به عنوان راه روشن و خط روشنِ حرکت عمومي و همگاني ملت ايران است، يک راهنماي نظري و عملي است که کشور و ملت را به عزت و پيشرفت و عدالت مي رساند. مکتب امام يک مکتب کامل است، يک مجموعه است، داراي ابعادي است، اين ابعاد را بايد با هم ديد، با هم ملاحظه کرد. دو بُعد اصلي در مکتب امام بزرگوار ما، بُعد «معنويت» و «عقلانيت» است.»
در جاي ديگر مي فرمايند:
❌«واقعاً امام«رحمه الله تعالي عليه» انسان عجيبی بود اصلاً پيدايش و وجود اين انسان با آن ابعاد، هيچ قابل تحليل نيست جز اين كه بگوييم تفضّل الهی بود برای اين كه چرخشی در تاريخ و در حركت قافله ی عظيم بشری به وجود آورد، دستی بايد از غيب ظاهر می شد، خدای متعال اين دست را ظاهر كرد».
❌ايشان متذکر مي شوند حضور حضرت امام در اين تاريخ يک تفضّل الهي بوده تا چرخشي در تاريخ به سوي توحيد ايجاد شود و درک احساس اين موضوع، درک تقدير زمانه است که موجب تفکر به معناي واقعي آن مي شود.
❌ادعاي ما اين است که رهبر معظم انقلاب مبادي فکري شان را از حضرت امام دارند و در اين سخناني که ملاحظه کرديد به خوبي اين را روشن مي کنند با توجه به اين که سخن فوق را در سال 69 که حضرت امام تازه رحلت کرده بودند ايراد کردند، در تمام طول اين مدت دائماً نظرشان به سيره حضرت امام است و با نظر به سيره و شخصيت ايشان عمل مي کنند.

❌همين طور که در سومين نشست انديشه هاي راهبردي در مورد خانواده مي فرمايند: «اصلاً نمی شود نقش زن را محاسبه كرد و من اقرار می كنم، اعتراف می كنم اولين كسی كه اين نقش را فهميد امام بزرگوار ما بود. مثل خيلی چيزهای ديگر كه اول او فهميد. در حالی كه هيچ كدام از ماها نمی فهميديم.»
❌به نظر شما با توجه به آن نکته اي که مقام معظم رهبري در رابطه با «زن» فرمودند و توجه دادن امام به اين امر را بيان کردند، امروز تاريخ ما به اين فکر رسيده است که در رابطه با جايگاه زن فکر کند؟ … مقام معظم رهبري برعکس بسياري، به خوبي مي فهمد که مسئله، مسئله ي بسيار دقيق و حساسي است و تازه مي فرمايند: امام عزيزِ ما فهميد و ما براساس اين که امام فهميد مي خواهيم فکر کنيم.

❌ اين يک مثال بود تا روشن شود اين که متوجه ايد مقام معظم رهبري تقدير زمانه را مي شناسند از آن جهت است که نسبت شان را با امام نسبتي اشراقي قرار دادند و به امام به عنوان يک وليّ خدا نظر دارند که بلاشک خداوند متعال لمعه اي و لمحه اي از انوار طيبه ي نبوت ها را در وجود او قرار داده.

⭕ منبع: امام خمینی وسلوک درتقدیر توحیدی زمانه

❌سؤال:استاد در جايي فرموده بوديد نگاه هاي انقلابيون واقعي به انقلاب، نگاه هاي متفاوتی بود و در نگاه شان به انقلاب حالت شدت و ضعف و تشکيک وجود داشت. آيا در نگاه به اربعين هم موضوع همين طور است و اگر اين چنين است معيار و ملاک براي کامل ترين نگاه چيست؟

❌جواب: مسلّم نگاه به هر امر قدسي هميشه تشکيکي است، اعم از نگاه به انقلاب اسلامي و يا به حرکت اربعين و يا حتي نگاه به اصل اسلام. در بين انقلابيون عده اي مي خواستند شاه برود براي اينکه شاه متدين نيست و به بي حجابي دامن مي زند، بدون آن که متوجه باشند بايد از طريق انقلاب اسلامي از استکبار عبور کرد و حضرت امام خمینی(رحمه الله علیه) آرام آرام مردم را متوجه حقيقت انقلاب کردند.

❌شايد بتوان گفت در ابتداي امر به ندرت کسي مانند حضرت امام مي دانست اين انقلاب تا کجاها حرف دارد و کجاها را نشانه گرفته است، کم کم مردم متذکر امري شدند که به صورت اجمالي در خود داشتند و به امام نزديک شدند.

❌ در حرکت اربعين هم موضوع همين طور است، به نظر مي رسد حداقلِ قصه اين است که همه مي خواهند برگردند به سرنوشت ديني، تا آن که سرنوشت انسان ها را دين معلوم کند، اما سرنوشت ديني را چطور معنا مي کنند؟ به صورت فردي و يا تمدني؟

إن شاءاللّه مقداري که جلو مي آئيم موضوعِ نظام ديني مدّ نظرها قرار مي گيرد، به همان معنايي که به مهدويت نظر دارند و متوجه مي شوند در اين مسير بايد از استکبار عبور کنند. همان طور که ما بايد از صفويه عبور مي کرديم تا به انقلاب اسلامي مي رسيديم. ما در انقلاب مشروطه هنوز در شاکله ي صفويه به سر مي برديم و شاه بود که نقش تعيين کننده در سرنوشت مملکت را به دست داشت و نه شريعت الهي؛ و سلسله ي صفويه طوري نبودند که بخواهند جداي از غرب خود را ادامه دهند حتي بعد از صفويه در انقلاب مشروطه، قانون اساسي مشروطه از بلژيک گرفته مي شود و مبنايش نگاه اومانيستي است.
❌ در اربعين نيز بايد به مرور موانع را پشت سر بگذاريم تا آن جايي که دست ها و دل ها با گفتماني که افقش مهدويت است يکي بشود.

منبع: اربعین حسینی امکان حضوردرتاریخی دیگر
استادطاهرزاده

گدایی عشق، توبیخ آدم هایی است که معشوق حقیقی را فراموش کرده اند

راجع به عشق می‌گویند، چه می‌شود که یک دفعه آدم عاشق می‌شود و گرفتار و بدبختِ همان عشق می‌شود و معشوق هم تحویلش نمی‌گیرد؟ عاشق مدام می‌رود و ناز می‌کشد و التماس می‌کند و اظهار محبت می‌کند؛ اما از سوی معشوق محبتی نمی بیند.

عشق، توبیخ آدم‌هایی است که معشوق حقیقی شان را فراموش می‌کنند. به همین دلیل، گدای عشق دیگران می‌شوند. این جزای آن است که خدا را فراموش کرده است.

وقتی که تو معشوق اصلی را فراموش می‌کنی، به یک نفر مثل خودت مبتلا می‌شوی، به یک آدم بدبخت و ضعیف مثل خودت که مدام تو را بدواند و له ­ات بکند و تحویلت نگیرد. مثلا ۶ ماه یا یک سال با تو باشد، بعد بگوید: پشیمان شدم، ببخشید. من دیگر نمی‌توانم با تو باشم.

گاهی مبتلای فرزند می شوی، ۲۰ سال جان بکنی و بزرگش بکنی، بعد برود خارج از کشور و آنجا ازدواج کند و به تو خبر هم ندهد. گاهی به یک شوهر نمک ­نشناس، به یک زن نمک­ نشناس، به یک پدر نمک ­نشناس، به یک مادر نمک­ نشناس مبتلا می گردی. گاهی به آدم هایی مبتلا می شوی که له ­ات می‌کنند. 

پس عشق زمینی بد است؟ نه؛ خیلی هم خوب است. گفتیم، حضرت فرمود: کسی آدم­تر است که نسبت به همسر و فرزندانش عاشق­تر است. پس اینها چطوری با هم جمع می‌شود؟ می‌گوید، تو عاشق هستی، اما گدا نیستی. مهر می‌توانی بورزی و به شدت هم دوستشان داشته باشی؛ ولی اصلاً گدا نیستی. یک شب رباب و سکینه کنار امام حسین علیه‌السلام نبودند، حضرت می‌گوید: چه شب درازی است امشب که رباب و سکینه پیش من نیستند. انگار که این شب هرگز نمی‌خواهد صبح شود، این همه عاطفه دارد، ولی اصلاً گدا نیست. چون از یک کانون دیگر دارد جذب عشق می‌کند.

کسی که فطرت گراست و از عشق به خدا برخوردار است هرگز گدای عاطفه و عشق دیگران نمی شود در عین حال که به همه عشق می ورزد و عاطفه می دهد، خودش از بی محلی و بی محبتی دیگران له نمی شود. زیرا عشق و محبت واقعی و حقیقی را از منبع آن یعنی خدای متعال کسب می کند.

استاد محمد شجاعی/سایت منتظران منجی

داریم به سرعت به رحم زمانی اربعین نزدیک می شویم
ما در زمان خاصی قرار داریم؛ زیرا به سرعت داریم به رحم زمانی اربعین که بسیار قدرتمند است، نزدیک می‌شویم. ما می توانیم تحولات عظیم روحی و معنوی در این رحم به دست ‌آوریم. اما اینها بستگی دارد به این که شوق و علاقه ما در زندگی، به کدام بخش از وجودمان معطوف شده باشد.
کسی که شوق و علاقه‌اش در کمالات «جمادی، گیاهی، حیوانی یا عقلی» باشد، در واقع ارزشش به اندازه ی همان کمالها است. مثلا کسی که عشقش ماشینش است، ارزشش به همان میزان است؛ اما کسی که عاشق امام حسین علیه‌السلام است، ارزشش به اندازه عظمت حضرت است. چنین کسی درک کرده است که عشق به حسین، وسیله‌ی مغفرت و بخشش گناهان انسان است؛ چرا که قرآن برای تقرب ما به خدا، از ما وسیله خواسته و فرموده است: وَابْتَغُوا إِلَیْهِ الْوَسِیلَةَ (مائده ۳۵). 

برای آمادگی ورود به رحم زمانی اربعین، باید شناخت درستی از «خود اصیل» مان داشته باشیم. یعنی باید با خود اصیل مان سنخیت داشته باشیم. بهره‌برداری‌هایی که انسان در جنبه‌های «گیاهی، جمادی، حیوانی یا عقلانی» می‌کند، به خاطر سنخیت و رابطه وجودی او با این جنبه‌هاست و معمولاً هم در این امور، دچار تنبلی و بی‌حوصلگی قرار نمی‌گیرد؛ یعنی افراد به اندازه کافی با شوق و اراده وقت می‌گذارند برای انواع کمالات وجودی‌شان. فرقی نمی‌کند که در کدام کمال باشد.

انسان باید توجه داشته باشد که قیمت هر انسانی به انسش با غیر دنیا، یعنی ماوراء طبیعت است. همان‌طور که در یک باغ، کم‌حجم‌ترین گیاهان، خود میوه‌ها هستند و بوته، درخت، شاخه و برگ و ساقه‌ها حجم‌شان خیلی بیشتر ازمیو‌ه‌ها هستند؛ در بین انسان‌ها نیز دانشمند، عالم، تاجر، رئیس جمهور، وزیر، استاندار و فرماندار و مدیر و ورزشکار و بازرگان زیاد داریم، اما افرادی که انسان باشند، یعنی باطن انسانی پیدا ‌کنند و انس با غیب داشته باشند، کم هستند. علتش این است که اکثر افراد با غیب انس ندارند؟ چون معرفتی نسبت به آن عالم ندارند و آن را  باور هم نمی‌کنند، یعنی افراد در خودشان جنبه فوق عقلانی را نمی‌بینند و بیشتر خود را  خانم یا آقای مسلمان می‌دانند. در حالی‌که اگر انسان بخواهد یک انسان مسلمان باشد، باید انس با غیب، رفت و آمد با غیب، دلتنگی با غیب و رفاقت با غیب داشته باشد.

یعنی تنبلی و بی‌حوصلگی، توجیه، بی‌حالی، بی‌رغبتی در بخش «فوق عقلانی» به سراغ انسان می‌آید و شیطان در این بخش وسوسه ایجاد می‌کند. شما به محض اینکه تصمیم می‌گیرید به سمت معنویت بروید، کار برایتان پیش می‌آید و مشکل اقتصادی یا مشکلات گیاهی یا حیوانی یا عقلی پیدا می کنید.

ما تا زمانی که ندانیم آدم هستیم، از کجا آمده ایم، خانواده و اصل‌مان کجاست یا اگر هم می‌دانیم باورش نکنیم، یعنی هیچ‌ وقت مستقلی برای ارتباط با غیب نمی‌گذاریم. صبح تا شب به کار، درس، ارتباطات بخش‌های پایینی می‌رسیم، اما وقتی که باید برای معنویتمان نشاط داشته باشیم، خسته و بی‌حوصله و بی‌رمق هستیم.

استاد مجمد شجاعی/سایت منتظران منجی