پازل زیبای اندیشه دینی

امیر دلاور، سردار دربندی، از هم رزمان شهید بزرگوار علی صیاد شیرازی می گوید: «در آسمان کردستان بودیم و سوار بر هلی کوپتر. دیدم ایشان مدام به ساعت شان نگاه می کند. علت را پرسیدم. گفت: موقع نماز است. همان لحظه به خلبان اشاره کرد که همین جا فرود بیاید تا نماز را در اول وقت بخوانیم. خلبان گفت: این منطقه زیاد امن نیست، اگر صلاح بدانید تا مقصد صبر کنیم. شهید صیاد گفت: اشکالی ندارد، ما باید همین جا نماز را بخوانیم. هلی کوپتر نشست. با آب قمقمه ای که داشت، وضو گرفتیم و نماز ظهر را همگی به امامت ایشان اقامه کردیم».

یکی از دوستان شهید ابراهیم شجیعی نقل می کند: «یک بار که با اتوبوس هم سفر بودیم، وقت نماز صبح شد. سید به من گفت: برو به راننده بگو چرا نگه نمی دارد؟ زمستان بود و خیلی هوا سرد. راننده هم قصد نداشت فعلاً جایی نگه دارد. من رفتم جلو و به راننده گفتم، ولی اعتنا نکرد. سید بلند شد و با لحن خوبی به راننده فهماند که وقت نماز صبح است و شاید بعضی ها بخواهند نماز بخوانند. راننده در حالی که ناراحت شده بود، کنار یک پل نگه داشت. جایی که فکر نمی کرد کسی پیاده شود، سید در را باز کرد و هفت هشت نفر پیاده شدیم. توی گل و سرما با آب سرد وضو گرفتیم و همان جا کنار جاده به نماز ایستادیم. بعد هم سید رفت و از راننده تشکر کرد و به او گفت: ببین چه ثواب بزرگی بُردی، باعث شدی تعدادی نمازشان را در اول وقت بخوانند همین توشه آخرت توست».

منبع:حوزه نت

حضرت امام خمینی با قرآن انس بسیار داشت؛ در شبانه روز، به خصوص هنگام نماز شب، به تلاوت قرآن می پرداخت و در هر فرصتی که به دست می آورد، مشغول تلاوت قرآن می شد. هنگامی که در پاریس بود، وقتی خبرنگارها برای مصاحبه به محضرش می آمدند، معمولاً حدود ده دقیقه یا یک ربع برای آماده کردن دوربین هایشان معطل می شدند، امام در همین فرصت به تلاوت قرآن مشغول می شد؛ بعضی از حاضران می گفتند: خود را برای مصاحبه آماده کنید (یعنی فعلاً قرآن نخوانید). فرمود: آیا در این چند دقیقه وقتم ضایع شود؟

علاوه بر این، هر سال چند روز قبل از ماه رمضان، حضرت امام دستور می داد برای افرادی که مورد نظر مبارکش بود، چند بار قرآن قرائت شود.

حتی در روزهای آخر عمر که در بستر بیماری بود، دوربین مخفی لحظه های دشوار زندگی اش را ثبت کرد و همه دریافتند که در نیمه های شب، قرآن به دست داشت و مشغول تلاوت بود.

امام خمینی به عظمت قرآن توجه عمیق و مداوم داشت و به طور جدی مقید بود تا در ظاهر و باطن به قرآن احترام گذاشته شود. خاطره های زیر صحت این سخن را نشان می دهد:

1. شخصی چند قرآن به قطع کوچک (شامل چند سوره از قرآن) به خانه امام آورد تا امام آنها را تبرک کند و سپس به جبهه بفرستد.

امام که گمان می کرد، نبات یا چیز دیگری است، پرسید: داخل پاکت چیست؟

پاسخ دادند: قرآن های کوچک است که شامل چند سوره است؛ آورده اند تا برای جبهه تبرّک شود. امام ناگهان به طور بی سابقه ای برآشفت؛ مضطربانه دستش را عقب کشید و با لحنی تند و عتاب آمیز فرمود: من قرآن را تبرک کنم؟ این چه کارهایی است که می کنید؟!»

2 . امام به طور معمول در حسینیه جماران روی صندلی می نشست، ولی یک روز وقتی وارد حسینیه شد، با این که صندلی در جای خود بود، روی زمین نشست، زیرا آن روز نفرات ممتاز مسابقات قرآن آمده بودند و قرار بود در آن جلسه چند آیه از قرآن تلاوت شود.

3 . روزی امام طبق معمول روی صندلی نشسته بود که قرآنی آوردند و روی زمین گذاردند؛ امام وقتی متوجه شد، بی درنگ آن را برداشت، روی میزی که در کنارش بود، گذاشت و فرمود: قرآن را روی زمین نگذارید.

امام خمینی نیز با قرآن انس بسیار داشت. آیت الله توسلی از نزدیکان امام، در زمینه قرائت مداوم و روزانه قرآن به وسیله ایشان می گوید:

امام با همه اشتغالاتی که داشتند، به انجام مستحبات به ویژه خواندن قرآن، دعا و نماز اول وقت اهمیت می دادند. امام هر روز، سه تا پنج مرتبه قرآن می خواندند، در ماه مبارک رمضان، سه بار قرآن را ختم می کردند.

امام خمینی وصیت به تلاوت قرآن را از جمله وصایای رسول اکرم(ص) می دانستند و تصریح می کردند که فضل تلاوت و حفظ و حمل و تمسک و مداومت و تدبر در معانی و اسرار قرآن فراتر از فهم ماست.
ایشان با ذکر احادیثی در تشویق به تلاوت و انس با قرآن کریم، تشنگان حقیقت را به قرائت آیات الهی ترغیب می کنند. ایشان به نقل از امام صادق(ع) نقل می کنند:

«الْقُرْآنُ‏ عَهْدُ اللهِ‏ إِلَی‏ خَلْقِهِ‏ فَقَدْ یَنْبَغِی لِلْمَرْءِ الْمُسْلِمِ أنْ یَنْظُرَ فِی عَهْدِهِ وَأنْ یَقْرَأ مِنْهُ فِی کُلِّ یَوْمٍ خَمْسِینَ آیَةً»قرآن عهد خداوند است به سوی بندگان، همانا سزاوار است که هر مرد مسلمانی در هر روز به آن عهد نظر کند و از آن پنجاه آیه قرائت کند.

همچنین از امام سجاد(ع) نقل کرده اند:

«آیَاتُ‏ الْقُرْآنِ‏ خَزَائِنُ‏ فَکُلّمَا فَتَحْتَ خِزَانَةً یَنْبَغِی لَکَ أنْ تَنْظُرَ مَا فِیهَا»فرمود حضرت سجّاد(ع)، که آیات قرآن خزانه‏هایی است، پس هر وقت گشوده شد خزینه‏ای، سزاوار است که نظر کنی در آن.

منبع: مراتب انس با قرآن در اندیشه امام خمینی(س)؛ ص 4.
سایت امام خمینی

علامه طباطبایی در تفسیر المیزان نوشته اند:

شمایی که الان به وجود آمده اید، ما حصل نسل قبل خودتان هستید و بشر آینده ای که الان نیست، حاصل توالد نسل امروز است. تصور کنید که مردمان ده نسل پیش به این نتیجه می رسیدند که فرزندآوری سخت است و اصلا احتیاجی به فرزندآوری نیست مسلما شما و به طور کل نسل امروز وجود نداشت.
لذا اگر با یک دید بشر دوستانه به این مسئله نگاه کنیم، باید برای توالد ارزش قائل باشیم حالا حرف سر همین است و قرآن صراحتاً می فرماید: «هَلْ أَتَی عَلَی الْإِنسَانِ حِینٌ مِّنَ الدَّهْرِ لَمْ یکن شَیئاً مَّذْکورًا (آیه یک- سوره انسان)
«آیا زمانی طولانی بر انسان گذشت که چیز قابل ذکری نبود» در واقع الان هم انسان های نسل آینده هستند اما مذکور نیستند و شما باید بگویید که به چه حقی آنها را غیر مذکور کرده اید؟

متاسفانه ما احساس میکنیم چیزی به گردن ما نیست و چون من نمی خواهم نباید اتفاق بیفتد و حتی اگر اتفاق بیفتد جلوی آن را با نخواستن هایم می گیرم(سقط جنین)، حال آنکه آن دنیا باید در قبال چنین نخواستن هایی پاسخگو باشیم.

رهبر معظم انقلاب اسلامی در یکی از جلسات خارج فقه خود، به این نکته قابل تامل اشاره کردند که: «بعضی ها می گویند که شما می گویید فرزند زیاد [داشته باشید]، خب اگر [فرزندان] زیاد شدند در خانه، تربیت شان نمی توانیم بکنیم؛ این حرف غلط است. تربیت فرزندان، تربیت تک تک فرزندان نیست، تربیت محیط خانواده است. محیط خانواده که خوب بود، چه بچّه یکی باشد چه پنج تا باشد، فرقی نمی کند، خوب تربیت می شوند. به طور طبیعی، به طور غالب خوب تربیت می شوند»

برخی فرزند آوری را به خاطر ترس از فقر ترک می کنند در حالی که ترساندن از فقر از الهامات و نیرنگها و دامهای شیطان هست

«الشَّیْطَانُ یَعِدُکُمُ الْفَقْرَ وَیَأْمُرُکُم بِالْفَحْشَاء وَاللّهُ یَعِدُکُم مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلًا وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِیمٌ؛

شیطان شما را از تهیدستی بیم می دهد و شما را به زشتی وامی دارد؛ و(لی ) خداوند از جانب خود به شما وعده آمرزش و بخشش می دهد و خداوند گشایشگر داناست. » سوره بقره آیه ۲۶۸

همان خدایی که رزق ما را می دهد رزق فرزندان را هم بر عهده گرفته است مشکل این است که ما تصور می کنیم متکفل رزق ما هستیم نه خدا

منبع:حوزه نت

‏‏«امام در ماه محرم و صفر، ساعت 10 شب از اتاق بیرون می آمدند و زیر ‏‎ ‎‏آسمان،

رو به کربلامی ایستادند و زیارت نامه عاشورا‏‎ ‎‏را‏‎ ‎‏می خواندند.‏»

منبع:کتاب خاطرات خادمان و پاسداران امام خمینی ص۸۳

امام علی (علیه السلام )می فرمایند :” زبان شخص نیکوکار، شیفته ی ذکر است” . اگر قرار است زبان شیفته ی ذکر باشد، یعنی در اصل قلب انسان شیفته ی ذکر است. چون زبان شیفتگی ندارد .شیفتگی یک حالت روحی مربوط به نفس است یعنی نفس شیفته ، زبان را به کار می اندازد .افرادی که از نظراخلاقی انسانهای خوبی هستند ونیکوکار و خیر خواه هستند ،برای یاد و ذکر خدا سزاوار ترند و به خدا هم نزدیک تر هستند و خدا هم به این چنین افرادی لیاقت می دهد که موفق به ذکر خداوند تبارک و تعالی شوند . در نقطه ی مقابل وقتی انسان نسبت به کسی بد اخلاقی می کند اولین ضربه ای که می خورد از همین جا است که خداوند با او قهر می کند؛ یعنی مدتهاحضور قلبش در نماز و ذکر از بین رفته و لذتی تمی برد.نظام خلقت این چنین آفریده شده است که براساس اعمال و کردار انسانها، درب های توفیق ارتباط با خدا ، لذت از شیرینی یاد و ذکرش به روی انسان نیکوکار گشوده، و به روی انسان بدکردار بسته می شود. لذا هر زمان که از نظر عبادی کسل هستید و احتیاج دارید که انس قشنگ و طولانی با خدا داشته باشید و قلب تان با شما همراهی نمی کند، یک کار خیر که انجام دادنش برایتان سخت و برای نفستان پذیرش آن مشکل است انجام دهید تا قلب تان باز شود. از این دست اعمال که قابلیت راه انداختن قلب را دارند، نیکی به پدر و مادر، شاد کردن بچه ها ی کوچک و همسر و برطرف کردن غم از دل مؤمنین و.. می باشند.

خصوصیات روحی مؤمنین

المؤمن دائم الذکر وکثیر الفکر . مؤمن کسی است که آرامش پیدا کرده و روحش به امنیت رسیده است و نفسش با خدا ،پیغمبر (صلوات الله علیه )واهل بیت (علیهم السلام ) آرامش دارد . دنیا را بی حساب و کتاب و بی رحم فرض نمی کند . دائم الذکر است و دائم به فکر خدا و قیامت است و فکرش غافل نیست وبه فکر کردن تن می دهد وهمچنین با فعال کردن شنوایی اش ،خود را در معرض فکر قرار می دهد. شنیدن فکر را راه می اندازد .علاوه بر این مؤمن زیاد فکر می کند و فکرش هم هوس باز نیست . در حدیث داریم که وقتی فکر انسان حول مسائلی در غیر مسائل حکیمانه و خوب مثل توحید ، معاد ، شگفتی های خلقت، ائمه اطهار (علیهم السلام ) و اولیای خدا می چرخد ،در هوس است . باید فکر را از هوس خارج کردو روی حکمت ها متمرکز شد تا بعد موجب پشیمانی نشود.

استاد محمد شجاعی/بحث یاد خدا