پازل زیبای اندیشه دینی

اگر فهميديم انسان و جهان، ربّ دارند و آن ربّ، حكيم است و ما و جهان را رها نكرده است، در اين حالت شيطان هيچ پايگاهي در شخصيت ما نخواهد داشت تا بخواهد از آنجا كارش را شروع كند. مگر نه اين كه شيطان براي تحريك ما، آرزوهاي ما را شعله ور مي كند؟

كسي كه به آنچه دارد راضي است، دستگيره اي براي اين كارِ شيطان در جانش نيست كه شيطان بتواند آن دستگيره را بگيرد و او را اين طرف و آن طرف بكشد. ما در دعايمان از حضرت حق تقاضا مي كنيم كه خدايا ما را به مقامي برسان كه نسبت به آنچه تو داده اي راضي باشيم! «وَ تَجْعَلَنِي بِقِسْمِكَ راضِياً قانِعاً…»

خدايا مرا از نظر روحي آنچنان گردان كه به آنچه نصيبم كرده اي راضي و قانع باشم. اين يك مقام است و بهترين عبادت هم محسوب مي شود، به طوري كه در آخر دعاي شريف ابوحمزه در اوج جمع بنديِ تقاضاها، ندا سر مي دهي كه: «اَللّهُمَّ اِنّي اَسْئَلُكَ ايمانًا تُباشِرُ بِهِ قَلْبي وَ يَقينًا حَتّي اَعْلَمَ اَنْ لَنْ يُصيبَنِي اِلّا ما كَتَبْتَ لِي وَ رَضِّني مِنَ الْعَيْشِ بِما قَسَمْتَ لِي»؛

خدايا! از تو ايماني را تقاضا دارم كه با قلب من همراه باشد و يقيني را مي خواهم كه بفهمم هيچ حادثه اي به من نمي رسد مگر اين كه تو براي من مقرّر كرده اي، و برسم به اين كه از زندگي به همان اندازه كه برايم قرار داده اي، راضي باشم. ملاحظه مي كنيد كه بايد از خدا درخواست كرد تا به اين فهم و شعور برسيم كه به آنچه خدا براي ما مقرّر كرده، راضي باشيم و اين با لطف خدا و آمادگي ما ممكن مي گردد.

پس اين كه دوستان سؤال دارند كه اين پريشاني هاي موجود در دينداري را چگونه حل كنيم و چگونه از تيررس شيطان رهايي يابيم، جوابش براي خودم و شما يك كلمه است و آن اين كه آرام آرام به قلب برسانيم بايد بندة خدا بود و به برنامه ها و مديريت ربّ العالمين كه پروردگار ما نيز هست، اعتماد كرد.

برشی از کتاب هدف حیات زمینی آدم

همة پريشاني ها ريشه اش در اين است كه از ربّ خود غافليم. همة اين پريشاني ها، چوب غفلت از ربّ است. آري؛ هر كاري كه موجب شود از اين غفلت درآييم، مبارك است.

وقتي رسيديم به اين كه همه چيز در قبضة ربّ است، عملاً در عالَمِ عبادت قرار گرفته ايم. وقتي فهميديم نقطة ضعفمان غفلت از حضور ربّ است، براي جبران اين ضعف چاره مي انديشيم، تمامي عبادات واجب و مستحب براي همين است، بلند مي شويد نماز شب مي خوانيدتا با ربّ خود صحبت كنيد، و بگوييد من در اين خلوت مي خواهم ربوبيت تو را به قلبم برسانم و آن وقت خودِ ربّ براي اين كه خود را در قلب ما حاضر نگه دارد، موفق به نماز شبمان مي كند.

اگر خودمان را دست ربّ داديم، آرام آرام او هم دست ما را مي گيرد و تمام پريشاني ها از بين مي رود و شادي و نشاطِ غيرقابل تصوّري پيش مي آيد. شادي و نشاط حقيقي و نه غافلانه.

حالت ديگر بود، كان نادر است

بي خزان و بي بهار سبز و تر است

برشی از کتاب هدف حیات زمینی آدم

به نقل از جواد محقق درج شده در پایگاه اطلاع رسانی:

اوايل دهه 60 كه كنگره جهاني حضرت رضا (ع) در شهر مشهد برگزار شد، براي ورود اعضاي كنگره كارت هايي صادر كرده بودند. يك روز كه از حرم برمي گشتيم ، نزديك دانشگاه رضوي ، وقتي من كارت مزبور را برای ورود آماده كردم ، استاد جعفري گفت : متأسفانه من فراموش كردم كارت ورود را بياورم .

هنگام ورود، مأموران به من گفتند: شما بفرماييد، ولي ايشان نمي توانند وارد شوند، زيرا كارت ندارند. گفتم : ايشان استاد جعفري است . يكي از مأموران گفت : اگر ايشان كارت داشته باشد، اجازه ورود خواهند داشت ، و الاّ نه . من از اين موضوع بسيار ناراحت شدم ، ولي آقاي جعفري با تواضع و افتادگي خود، در مقابل ناراحتي و عصبانيت من مي پرسيدند: چرا ناراحت مي شويد؟ مأموران وظيفه خود را انجام مي دهند. آن زمان، وقت ظهر بود و آفتاب هم مستقيم مي تابيد و سايه نبود. من با مشاجره فراوان بالاخره توانستم آن ها را راضي كنم تا ایشان به قسمت داخل بيايند و پشت ديوار داخلي بايستند كه حداقل داخل كوچه زیر آفتاب نباشند.

استاد، نشاني كارت خود را به من دادند و من رفتم كارت ايشان را پيدا كنم و برگردم . ايشان نيز عبايشان را كنار ديوار انداختند و روي آن نشستند.
من رفتم ، اما كارت ايشان را پيدا نكردم . به ناچار به سراغ يكي از مسئولين کنگره رفته، آن مسئول وقتي در جريان امر قرار گرفت ، به تندي به مأموران گفت : مگر شما ايشان را نمي شناختيد؟! در قبال اين تندي ، جعفري به ايشان گفت : شما نبايد ناراحت بشويد، زيرا اين ها وظيفه خود را انجام داده اند.