پازل زیبای اندیشه دینی

فِنا، با کسر (ف) يعني ساحت و بارگاه. سلام بر تو و روح‌هايی که در ساحت مقام تو فرود آمدند و پناه گرفتند.

در اين فراز از زيارت، توجهِ جان را علاوه بر امام حسين(ع)، متوجه روح‌هايی مي‌کنی که در کنار وجود مقدّس آن حضرت جان‌فشاني‌ها کردند.

روح‌هايی که در عين امکانِ عبور از کنار امام حسين(ع)، به جهت معرفتی که به امام داشتند و در عين علم به مرگی که با همراهی امام برايشان حتمي بود، کنار امام ايستادند و آنچه بايد بکنند، کردند و در مولايشان ذوب شدند و در پناه حسين(ع) حسينی گشتند.

سلام بر آن روح‌ها مي‌کنی تا همسنخ آن‌ها شوی، چون آن‌ها نشان دادند که اين راه همچنان گشوده است تا آنجا که زائر در کنار سلام بر حضرت اباعبدالله (ص) بر آن‌ها نيز «سلام» مي‌کند.

اين روح‌ها آنقدر بزرگ هستند که وقتی انسان مي‌خواهد به سوی عالم معنويات سير کند بايد از آن‌ها مدد بگيرد، اَعم از آن که آن روح‌ها حضرت ابوالفضل(ع) و علي اکبر(ع)وو علي اصغر(ع) باشند يا مسلم ‌بن‌اوسجه و زهير بن‌قين. مي‌گوئي:
(عَلَيْكُمْ مِنِّي جَمِيعا سَلامُ اللَّهِ أَبَدا مَا بَقِيتُ وَ بَقِيَ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ)
بر شما اي روح‌های بزرگ، بر همگی شما من سلام خدا را مي‌فرستم. سلام خدا بر شما تا من هستم و تا روزگار پا برجاست، يعنی آنچه از سلام خدا در ملکوت براي اباعبدالله(ع) هست، براي همه‌ی اصحاب و عاشقان آن حضرت از طرف خدا ارزانی باد.

وقتی انسان مزه‌ی ارتباط با روح اولياء الهی را چشيد، مي‌گويد: سلام خدا از طرف من تا زنده هستم بر شما باد.

از اين طريق يک نوع سير و سلوک به سوی مقام اباعبدالله(ص) و اصحاب کربلا را در همه‌ی زندگي پيشه‌ی خود مي‌کند. اظهار مي‌دارد حالِ من چنين است که مسير تسليم بر شما در من استمرار دارد و به وسيله‌ی آن همواره روحم را تغذيه مي‌کنم. و به واقع با سلام بر حسين(ص) که به خودی خود يک نحوه زيارت و ملاقات است، روح تغذيه مي‌شود و از نور ولايت آن حضرت بهره‌مند مي‌گردد.

به خصوص که قلب او آماده مي‌شود که سلام خدا را برآن حضرت و ياران او ابلاغ نمايد، آن هم سلامی ابدی و بيرون از محدوده‌ی زمان، تا همواره خود را در جوار حضرت نگه‌دارد.

كتاب زيارت عاشورا
استاد اصغر طاهر زاده

هر سال جلوه‌اي از نور حسين(ع) و کربلا به صحنه مي‌آيد 

?تا حجاب‌هاي آن زمان را بنماياند
? و معرفت شناخت آن حجاب‌ها و جرأت شکافتن آن‌ها را به شيعيان حسين(ع) بدهد.

⚠️چندين سال کربلا و نور حسين(ع) پيام داد؛
☑️ «بايد به حقيقت انديشيد وبه عدالت،
✖️ و نه به اکنون‌زدگي و رفاه»،
✖️ که اين دو؛ ساز و کار معاويه بود تا علي(ع) را که نمايش حقيقت و عدالت است از صحنه خارج کند».

⏪ملتي که اين پيام را گرفت عاشقانه پاي در راه تحقق انقلاب اسلامي گذارد
⏪و خود را از هلاکت در ظلمات دوران رهانيد.

❗️آن‌هايي که هنوز به نور حسين(ع) به حقيقت و عدالت نپيوسته‌اند،
❌ آمادة شکافتن ديگر حجاب‌ها نيستند و نمي‌توانند به سلامت از ديگر حجاب‌ها بگذرند.

4⃣- کربلا آيينة نمايش انسان‌هايي است که در اُنس با حق سکني گزيده‌اند
? و هر حجابي را که در هر دوراني مانع چنين اُنسي و چنين حضوري است، نفي مي‌کنند
?و آن حجاب را در برابر جلال الهي به چيزي نمي‌گيرند
? و چون نداي حقيقت را به گوش جان شنيده‌اند، همواره متذکر معروف بزرگ يعني اسلام حضوري قلبي مربوط به اهل بيت هستند
?و کربلا يک دنيا حضور قلب در محضر جلال الهياست

↙️چنين انسان‌هايي از يک طرف حق و حقيقت را با قلب خود احساس کرده‌اند
↙️ و از طرفي حجاب‌هاي اين حقيقت را مي‌شناسند و در دفع آن مي‌کوشند.

منبع: کتاب حسین حقیقتی ماورای تاریخ

#ما_ملت_امام_حسینیم
#محرم۹۹
#عاشورا
#حب_الحسین_یجمعنا

?آیت الله حائری شیرازی (ره)

عصر ما عصری است که به خاطر حاکمیت #طاغوتها، هزار سال است که عدهای از نور به #ظلمت میروند

«وَ الَّذينَ کفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمات»

و به خاطر ولایت الله، عده ای هزار سال است از ظلمت به #نور میروند. فاصله اینها در این عصر ما بیشتر از یک سال قبل است، بیشتر از ده سال قبل است، بیشتر از صدسال قبل است؛ چرا؟ چون هر دو در حال دور شدن از هم هستند.

بشر به ظلمتی رسیده است که در هیچ #تاریخی سابقه چنین ظلمتی نداشته است. ظلمهایی در این #عصر میشود که در هیچ عصری چنین ظلمتی نبود. بالعکسش هم هست. پاکهایی پیدا میشوند در این عصر که در هیچ عصری چنین پاکهایی نبودند. اینها به خاطر ولایت الله است. «اللَّهُ وَلِيُّ الَّذينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّور» . اصل ولایت است. انسان اگر تحت #ولایت الهی باشد مرتباً از ظلمت به سمت نور میرود.

طاغوت اسم خاصی ندارد. هر جا خدا نبود #طاغوت است. خود انسان وقتی غیر خدایی عمل کند، میشود طاغوت. ظلمتش را زیاد میکند. اما هنگامی با ولایت الله است که از ظلمت به نور میرود.
شما میگویید من با نماز از #ظلمت به #نور میروم یا با #ولایت الله از ظلمت به نور میروم؟ نه؛ با نماز نمیروی، با ولایت میروی. وقتی ولایت نبود، انسان را دور میکند از خدا.

به #عاشورا نگاه کن. مگر اشقیای سپاه عمر سعد نماز نمیخواندند؟ نماز بی ولایت میخواندند. شدند اشقیای #کربلا با همان نماز، با همان حج، با همان جهاد، با همان امربه معروف، با همان نهی از منکر، با همان روزه، با همان زکات، با همان صله رحم. همه اینها را انجام میدادند، اما شدند اشقیای کربلا. چرا؟ چون با ولایت طاغوت بودند و این مهم است که انسان بگوید من به این رهبر (آیت الله خامنه ای) حواسم هست و اقتدا کرده ام، حرفهای دیگران هر که باشند حواست را پرت نکند.

#حب_الحسین_یجمعنا
#ما_ملت_امام_حسینیم
#محرم۹۹

 استاد اصغر طاهرزاده:

?يزيد مي خواست معنويت و عبوديت نماند، ولي خودش نماند. ما نيز با هر فرهنگي كه معنويت ستيزي مي كند، برخورد حسيني داريم و اين برخورد تا قيام قيامت پاي برجاست و ماندن در چنين جبهه اي با چنين رويارويي، زندگي هميشگي ماست، چراكه زندگي يعني اقتدا كردن به حسين (ع) . 

⛔ما در اين دنيا كاري جز #بندگي نداريم، بودنِ ما يعني #معنويت و عبوديت. غرب، #رضاخان را بر سر كار آورد و او همان كاري را كرد كه معاويه انجام داد. اوّلين كار رضاخان تعطيل كردن جلسات #عزاداري اباعبدالله(ع) است.

?غرب مي داند كه اين جلسات يك #عشق و حضوري دربردارد كه اين عشق و حضور، پوچي #غرب را مي شناسد و در نتيجه به آن فرهنگ دل نمي بندد. غرب در #حكمت #حسيني خوار مي شود و اين است كه هر اندازه به حسين(ع) نزديك شويم از حيله هاي #معاويه اي مدرن آزاد مي شويم، حال چه فلان روزنامة تازه از راه رسيده امروز در تهران تبليغ #غربگرايي بكند، و چه #رضاخان در ايران و چه معاويه در شام، در #حقيقت همه در يك جبهه هستند.

⛔و همه مي خواهند ما را از عهد #محمّدي(ص) و عالَم ديني خارج كنند و به سرگشتگي و بي عالَمي خودشان گرفتار سازند. اگر امروز كار ما نيز به پوچي كامل، در جهاني كه همه چيز به #پوچي رسيده، نرسيده است. مديون #حسين(ع) و #منبر و وعظ و حكمت #حسيني هستيم و اين ها راز #ماندگاري ما و راز نابودي #يزيد است. 

#ما_ملت_امام_حسینیم
#محرم۹۹
#عاشورا
#حب_الحسین_یجمعنا

■درس‌ دیگری که در عرصه‌ی عرفان و اخلاق از #مکتب_عاشورا می‌توان آموخت، درس حُسن ظنّ و حُسن تعبیر نسبت به خدا و مقدّرات الهی است.

■یکی از ویژگی‌های عارفان راستین، حُسن ظنّ به خدای متعال و به مقدّرات و کارهای حضرت حق است. از دیدگاه عارف، عالم جلوه‌گاه حُسن الهی است و موجودات، همچون آینه‌هایی در تالار آینه‌ی عالمند که جلوه‌های حُسن و جمال الهی در آنها نمودار است.

☑️امیرالمؤمنین علی علیه‌السّلام در تعبیر زیبایی می‌فرمایند: اَلحَمدُللهِ المُتِجَلّی لِخَلقِهِ بِخَلقِهِ: حمد خدایی را که در صورت و قالب خلق، بر خلایق خویش تجلّی نمود.

■معشوقه یکی است لیک بنهاده به پیش
از بهر نظاره صد هزار آینه پیش
در هر یـک از آن آینـه‌ها بنمـوده
بر قدر ثقالت و صفا صورت خویش

☑️خداوند در قرآن کریم می‌فرماید: اَینَما تُوَلّوا فَثَمَّ وَجهُ اللهِ: به هر طرف که رو کنید، وجه الهی آنجاست .

☑️حضرت امیرالمؤمنین علیه‌السّلام می‌فرمایند:
ما رَأَیتُ شَیئاً اِلاّ وَ رَأَیتُ اللهَ قَبلَهُ وَ بَعدَهُ وَ مَعَهُ وَ فیهِ:
به هیچ چیز نظر نینداختم مگر آن که خدا را پیش از آن، پس از آن، همراه آن و درون آن مشاهده کردم.

■به تعبیر زیبای باباطاهر:
به دریـا بنـگرم دریـا تـه وینـم
به صحرا بنگرم صحـرا تـه وینـم
به هر جا بنگرم کوه و در و دشت
نشـان از قـامت رعنـا تـه وینـم

■به همین خاطر است که عارف در همه چیز جلوه‌ی حُسن و جمال معشوق ازلی را می‌بیند و به او عشق می‌ورزد.

■به تعبیر زیبای سعدی:
به جهان خرّم از آنم که جهان خرّم از اوست
عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست

■اين نگرش سبب می‌شود که عارف، نگاهی زیبابین به عالم پیدا کند.
به تعبیر زیبای حافظ شیرازی:
منم که شهره‌ی شهرم به عشق ورزیدن
منم که دیـده نیـالوده‌ام به بد دیدن

■از سوی دیگر هر چه در عالم ایجاد می‌شود، فی الحقیقه فعل الهی است و خدا نیز غنیّ و قدیر، علیم و حکیم، جواد و کریم و عطوف و رحیم است. از چنین فاعلی جز خیر صادر نخواهد شد. از خیّرِ محض جز نکویی ناید. لذا اَلخَیرُ فی ما وَقَعَ: خیر و مصلحت در آن چیزی است که واقع می‌شود.

☑️در حدیث قدسی است که خدای متعال می‌فرماید: عَبدِیَ المُؤمِنَ لا اَصرِفُهُ فی شََیءٍ اِلاّ جَعَلتُ لَهُ خَیراً: بنده‌ی مؤمنم را در هیچ موقعیتی قرار نمی‌دهم و برای او هیچ حادثه‌ای پیش نمی‌آورم مگر اینکه خیری در آن حادثه و موقعیّت برای او مقدّر کرده‌ام.

■این باور عارف، منشأ حُسن تعبیر او می‌شود و لذا عارف هر چه پیش می‌آید را نیک و زیبا تعبیر می‌کند.
در تعبیری از حافظ شیرازی آمده است:
به دُرد و صاف تو را کار نیست دم درکش
که هر چه ساقی ما ریخت عین الطاف است

■عارف از بدبینی و منفی‌بافی و تعبیر سوء و یأس‌آفرین مبرّاست.

☑️منسوب به پیامبر اکرم صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم است که فرمودند: اَکبَرُ الکَبائِرِ سوءُ الظَّنِّ بِاللهِ: بزرگترین گناه کبیره، سوء ظنّ به خدای متعال و بدبینی نسبت به خدا و مقدّرات الهی است.

■بدبینی به چیزی که خدای متعال در جهان ایجاد می‌کند و وقایعی که در عالم و زندگی انسان پدید می‌آید، بزرگترین گناه کبیره است.

☑️در راستای همین نگاه عارفانه،‌ #امام_حسین علیه‌السّلام در پاسخ به طرمّاح بن عدی و یارانش که از #کوفه می‌آمدند و در بین راه با حضرت ملاقات کردند، به آنها فرمودند:

☑️به خدا امید من این‌گونه است که آنچه خدای متعال در رابطه با ما اراده فرموده است، به خیر و مصلحت ماست؛ خواه در این حرکت و نهضت به شهادت برسیم و کشته شویم و خواه در این مبارزه به پیروزی و موفّقیّت دست پیدا کنیم. آنچه که خدای متعال اراده فرموده است، خیر و مصلحت ما را در بر دارد.”

منبع: كتاب  كرشمه حسن، نظری اجمالی بر جنبه های عارفانه نهضت عاشورا