پازل زیبای اندیشه دینی

خداوند با توجه به ساختار وجودي انسان ها به آن ها خبر داد اگر مي خواهيد محبّتتان را درست خرج كنيد و آن را به درستي جهت دهيد، انسان هاي معصومي در اين عالم هستند که براي شما امکان جهت دهي و مديريتِ محبّت هايتان را ممکن مي سازند، بايد به آن ها مودّت و محبّت بورزيد و از اين جهت فرمود، اجر رسالت من مودّت في القربي است تا اين محبّت در بستر رسالت و شريعت مديريت شود و گرفتار محبوب هاي وَهمي نشويم.
وقتي انسان توانست به جاي محبّت به دنيا و لوازم آن، محبّت را به جايي منتقل کند که به شکل واقعي جواب آن را مي دهد و به واقع کساني هستند که به جهت عصمتي که در شخصيتشان هست، ارزش محبّت ورزيدن دارند، شکوفايي و اميدواري و نشاط در زندگي انسان شروع مي شود، به خصوص که در اين راستا پروردگار خود را نيز راضي کرده ايم و با جلب رضايت پروردگار، تمام بهشت ها در قلب انسان شکوفا مي گردد،

چون با ظهور چنين رضايتي راه ارتباط با خدا گشوده شده و گويا انسان براي ارتباط با خدا بال مي گشايد و در اين حين چيزي جز يقين در ميان نخواهد ماند و اين همان معجزه ي محبّت و مودّت است.
از مسير مودّت به انسان هاي معصوم که نمايش کمالات الهي هستند و آيت کبراي خداوند مي باشند، راه عشق به خدا گشوده مي شود، چون امامان معصوم(ع) مطلق کمال در موطن انسانيت اند و عشق به آن ها امکان انتقالِ عشق به کمال مطلق را در انسان پديد مي آورد و آن هايي که حقيقتاً در وادي عشق وارد شده اند و با عشق الهي به حرکت در آمده اند بر اين نکته تأکيد دارند که راه عشقِ به خدا از طريق عشق به آيات کبراي او ممکن است. از اين رو مودت ورزيدن به اهل البيت(ع) سبب مي شود که

اولاً: از عشق محروم نمانيد،

ثانياً: گرفتار عشق هاي وَهمي و ناقص نگرديد.

استاد طاهرزاده

برشی از کتاب مبانی نظری وعملی حب اهل بیت

انسان به خودِ برتر و آرماني خود عشق مي ورزد و به همين جهت در اصلاح خود تلاش مي کند، حال وقتي با امامان معصوم(ع) مرتبط شود به يك نحو به خود برتر خود نظر کرده و به آن عشق مي ورزد.

زيرا در عشق، خودي غير از خود معمولي در وسط است و شور عشق از اين جا شروع مي شود، حال وقتي امامان معصوم(ع) تجسم عيني خودِ برتر انسان بودند و انسان توانست از اين زاويه به آن ها نظر کند، چون هم ما انسانيم و هم آن ها، ولي آن ها انسان هاي بي نقص اند، نظر به آن ها عين نظر به خودِ برترمان است و عشقِ رسيدن به خودِ برتر، همان عشق به آن ها خواهد بود

و معني عشق به اهل البيت(ع) كه دريچه ي عشـق به حضرت حق است، فعليت خواهد يافت و مي فهميم جايگاه ذکر «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ»؛ جايگاه نظر به محبوباني است که از دريچه ي آن ها راه ارتباط با محبوب حقيقي گشوده مي شود که مقصد و مقصود برين هر انساني است، به همين جهت حضرت ثامن الأئمه(ع) مي فرمايند: صلوات بر محمد و آل محمد معادل تسبيح و تهليل و تکبير است.

ذكر صلوات بر محمد و آل محمد به قلب ها جهت مي دهد تا اسماء الهي را در آينه ي جمال اهل البيت بنگرد. از خدا تقاضا مي کني؛ سلام و صلواتت را بر محمد و آل او ارزاني دار زيرا آن ها جان و قلب ما هستند و عملاً از طريق صلوات بر محمد و آل محمد نظر جان را به قلّه ي وجود اصلي خود سير داده ايم.

خدايا! وقتي پيامبر(ص) و امامان(ع) را شناختيم، متوجه شديم تو چقدر بر بندگانت محبّت داشتي كه چنين انسان هايي را براي هدايت بشر خلق كردي و تو چقدر به بندگانت محبّت داشتي كه به آن ها دستور دادي به اهل البيت پيامبرت محبّت بورزند. خداوند مي خواست نتيجه ي مودّت به ذي القربي اين شود كه انسان ها را با پاي دل به سوي خودش بكشاند.

استاد طاهرزاده

برشی از کتاب مبانی نظری وعملی حب اهل بیت

همچنين از رسول خدا(ص) داريم:

«من أحبّنا أهل البيت حشره اللَّه آمنا يوم القيامة»؛

هر كه ما اهل بيت را دوست داشته باشد، خدا او را روز قيامت ايمن محشور می كند.

اين حديث شريف نشان مي دهد که حب امامان معصوم(ع) همه ي محبّت هايي را که عامل نزديکي به آتش است از جان انسان پاک مي کند. و لذا حديث ديگري با جامعيت بيشتر، موضوع را مطرح مي فرمايد و مي گويد: قال رسول(ص): «معرفة آل محمّد(ص): براءة من النّار و حبّ آل محمّد(ص) جواز علی الصّراط و الولاية لآل محمّد(ص): أمان من العذاب»؛

شناخت آل محمّد(ص) باعث بيزاری از آتش و دوستی آل محمّد(ص) وسيله ي عبور از صراط و ولايت آل محمّد(ص) سبب ايمنی از عذاب است.
ملاحظه بفرمائيد قرآن از طريق مودّت ذي القربي، چه راهي را در جلو بشر قرار مي دهد! چون عشق و محبّت اتحاد مي آورد، به ما مي گويد عشقتان را به اين خانواده بيندازيد. از آن طرف هم اين خانواده را طوري پرورانده که در اوج بي نقصي و عصمت اند تا بتوانيم محبّت خود را به آن ها بيندازيم تا با محبّت به آن ها، دل به جهت نيافتن محبوب ايده آل خود، عقب گرد نکند.
اگر انسان به غير معصوم عشق بورزد، يا گرفتار عشق سرگردان و وَهمي مي شود، که محبوب او ربطي به واقعيت ندارد، يا گرفتار عشقي منقطع مي گردد که قابل ادامه دادن نيست.

ولي در مودّت و محبّت به اهل البيت(ع) هر چقدر آن محبّ جلو برود بيشتر شکوفا مي شود و شعله ور مي گردد. چون مُحِب، با مَحبوبي متحد مي شود که در اوج کمالِ انساني است و حقيقت ايده آل اوست.

و چون حال و هواي محبوب به مُحب منتقل مي شود، با مودّت به اهل البيت(ع)، نحوه اي از عصمت و پاکي در قلب انسان جاري مي گردد و اين شروع ارتباط حقيقي با خدا خواهد شد و محبّت به خدا آن طور كه حقِ محبّت است در جان مُحِبِّ اهل البيت(ع) جريان مي يابد، اين است سرّ آن که با محبّت به اهل البيت(ع) راه محبّت به خدا به قلب انسان باز مي شود که البته در مباحث آينده إن شاءالله باز به اين موضوع مي پردازيم.

استاد طاهرزاده

برشی از کتاب مبانی نظری وعملی حب اهل بیت

آل‌یس ترانه‌ی عاشقانه‌ایست؛ که از دلتنگی های عمیق شروع می‌شود … و به انتظاری پر از دغدغه ختم می‌گردد! آل یس عاشق‌نامه ایست برای انتظار؛ انتظاری با معنای ؛ آماده باش 
أشهد أنّ لا حبیبَ الّا … تو  
أشهد أنّ لا أمل الّا …. تو 
أشهد أن لا عمل الّا .. تو 

شهادت می‌دهم ؛
نه رفیقی …
نه آرزویی …
و نه هیچ عمل صالحی…
جز تو و انتظار تو نیســـت!!!

آغاز ولایتت بر پهنای گیتی، بر ما مبارک است!
و مبارک تر آن روز که؛
چشمان مهربانت، پناه تمام دلشوره‌هایمان شود! 

راز دست يابي به کرامت، نزديکي به فرهنگ اهل البيت(ع) است. دوري از آن ها آنچنان انسان را پست مي کند که منجر به اعمال غير قابل تصوري مي شود که شما در اعمال معاويه و مروان بن حکم و امثال آن ها مي يابيد.
هرکس و هر جامعه اي به اندازه اي که به صاحبان اصلي کرامت متصل است از پستي و فرومايگي و حقارت و تحقيرِ همديگر نجات مي يابد. تا به صاحبان اصلي کرامت نزديک نشويم معني کرامت را نمي فهميم. براي بنده سؤال بود که چگونه علامه ي طباطبايي«رحمة الله عليه» اينچنين دقيق مسائل را مي فهمند، بعد متوجه شدم که ايشان قرآن را مي فهمد و طبق قرآن بقيه ي مسائل را ارزيابي مي کند، يعني به چشمه ي انديشه چشم دوخته و بر آن اساس در ساير امور فکر مي کردند.
روايت مورد بحث مي فرمايد:

خداوند اهل البيت(ع) را در مقام کرامت خاص قرار داده است. پس اولاً:

هرکس بخواهد به حقيقت دست يابد بايد با اهل البيت(ع) مرتبط شود.

ثانياً: بايد همين را انتظار داشت که افراد دون مايه چنين انسان هاي کريمي را برنتابند و انواع تهمت ها را به آن ها بزنند تا حقارت خود را جبران کنند.

در همين راستا استکبار جهاني با نظام اسلامي مقابله مي کند و يا عوامل داخلي استکبار به صادق ترين مسئولان نظام تهمت دروغ مي زنند، اين ها در واقع با کرامت انساني سر جنگ دارند. اگر شما متوجه اين قاعده باشيد جايگاه بسياري از تهمت هايي را که به ائمه(ع) و علماء بزرگ زده اند مي شناسيد و به راحتي ريشه ي بسياري از تهمت هايي را که راديوهاي بيگانه به مسئولان نظام اسلامي مي زنند مي فهميد. عمده آن است که متوجه باشيم انسان هاي پست با کرامت ها مقابله مي کنند و براي مقابله ي خود صدها پوشش به وجود مي آورند. ما نبايد مشغول آن پوشش ها باشيم، بايد ماوراء پوشش ها ريشه ي مخالفت ها را بشناسيم تا فريب آمارها و سندهاي قلابي را نخوريم. هنر ما بايد اين باشد که کليدهايي داشته باشيم که بتواند قفل فريب کاري هاي انسان هاي دون مايه را بگشايد.

و آن چيزي نيست جز درک جنگ بين پستي ها با کرامت ها و به همين جهت ملاحظه مي فرمائيد مسئولان نظام اسلامي ماوراء تهمت ها، با عزت تمام به کار خود ادامه مي دهند، چون توانسته اند معني کرامت را در خاندان پيامبر(ع) پيدا کنند و نه در آنجايي که استکبار القاء مي کند.

حضرت امام خميني(رض) با نظر به صاحبان کرامت کار خود را ادامه دادند که اين چنين شرافتمندانه زندگي کردند و بزرگورانه رحلت نمودند، به طوري که دشمنان ايشان اقرار کردند او همه ي جلالت و بزرگي را با خود به همراه داشت. و خودفروختگان استکبار به هنرمندان انتقاد داشتند که چرا در رحلت حضرت امام خميني(رض) هنر خودشان را در نشان دادن جلالت و کرامت او صرف کردند، در حالي که اگر هنرمند نتواند آن زيبايي بزرگ را به نمايش در آورد ديگر هنرمند نيست.

منبع:امام و مقام تعلیم به ملائکه