پازل زیبای اندیشه دینی

?دستورات ديني دو نتيجه دارد.

◾ يکي اين که انسان را وارد عالَم ديني مي کند،

◾ديگر اين که آن عالَم را براي او حفظ مي نمايد و رشد مي دهد.

♦وقتي دين مي فرمايد حجاب را رعايت کنيد، به جهت آن است که رعايت حجاب، انسان را وارد عالَمي مي کند که در اثر آن از کثرت ها و نمودهاي بيروني به عالَم وحدت و ثبات سير مي کند، و آنچنان آن عالَم براي انسان ارزنده است که تحمل هرسختي براي حفظ آن شيرين است، در هواي گرم تابستان به راحتي حجاب را رعايت مي کند، چون مي خواهد در عالَم عفاف بماند، در حالي که وقتي انسان عالَم ديني ندارد، رعايت حجاب برايش پر زحمت مي شود

?منبع:کتاب عالم انسان دینی

? در هر جامعه‌‏ای که روابط زن و مرد بر اساس عفاف بود- عفاف در همین حدود اسلامی که عرض می‌کنم- یعنی زنان در خارج دایره و کادر ازدواج، خودآرا و خودنما نبودند و وسیله تهییج مردان را فراهم نکردند و مردان هم در خارج از دایره ازدواج دنبال لذت‏‌جویی و کام‌جویی به وسیله چشم، دست، لامسه و غیر لامسه نبودند قلبها و روحها آرام و سالم است، و در هر جامعه‌‏ای که برعکسِ [این حالت‏] است

⛔ اولین ناراحتی اجتماعی، ناراحتی‌های روانی است.

❤به هر اندازه که آزادی در مسائل جنسی بیشتر است التهاب در افرادْ زیادتر و بیشتر است، چون غریزه جنسی انسان (مانند چند غریزه دیگر مثل غریزه جاه‏‌طلبی، غریزه علم‌‏طلبی و غریزه عبادت) صرفاً ظرفیت جسمانی ندارد، ظرفیت روحی هم دارد.

غرایزی که صرفاً ظرفیت جسمانی دارند مثل خوردن، دارای یک ظرفیت محدودی هستند. انسان یک مقدار محدود می‌تواند غذا بخورد، از آن بیشتر نمی‌تواند؛ اگر بگویند باز هم می‌خواهی، برایش مجازات است.

◾ ولی مالکیت چطور؟ مالکیت هم مثل خوردن است؟ آیا ظرفیت مالکیت برای انسان یک ظرفیت محدود است؛ یعنی اگر انسان مثلًا مالک صد هزار تومان شد و شکمش از نان پر شد، دیگر روحش هم از مالکیت‏‌خواهی پر می‌شود؟ نه، وقتی صد هزار تومان را دارا شد می‌خواهد دویست هزار تومان داشته باشد، وقتی دویست هزار تومان دارا شد تشنه‌تر است برای پانصد هزارتومان، میلیونر که شد تشنه‌تر می‌شود برای میلیاردر شدن؛ و آن که از همه مردم دنیا ثروتمندتر است، از همه مردم دنیا برای ثروت تشنه‌تر است.
◾جاه‌‏طلبی چطور؟ آن هم همین طور است. یک آدمی که هیچ چیز ندارد، برای این که رئیس یک انجمن بشود دلش [لک] می‌زند ولی آیا رئیس انجمن که شد دیگر ظرفیتش پر می‌شود و می‌گوید همین کافی است؟ نه، بعد دلش می‌خواهد توسعه بیشتری پیدا کند، مثلًا شهردار یک منطقه یا یک شهر کوچک بشود. بعد، از آن بالاتر [را می‌خواهد.] اگر به یک نفر تمام دنیا را بدهند و بگویند تو سلطان جمیع‏ عالم هستی، بازدغدغه بیشتری دارد که آیا می‌شود یک کره دیگری را هم تصاحب کنیم و بر آن کره هم حکومت کنیم؟

⛔غریزه جنسی انسان هم همین طور است…

منبع:کتاب آشنایی باقرآن شهید مطهری ج۴

? علت آن که بعضاً از مطالعه بهره ي لازم نصيب عزيزان نمي شود و منجر به اين گونه سؤالات مي گردد - که گمان کنيد مطالعه صرفاً جهت رفع شبهات فکري است-
دو چيز مي تواند باشد،

?يكي مطالعه بر روي موضوعاتي است كه ارزش مطالعه ندارند و محتواي لازم را به انسان نمي دهند،
?و ديگري بد مطالعه كردن.

?همين طور كه هيچ كس از نگاه كردن بدش نمي آيد اما اگر انسان به منظره اي نگاه كرد كه موجب تنفر او شد چشمانش را مي بندد. سرخوردن از مطالعه هم همين طور است که اگر انسان در سير مطالعاتي خود موضوعاتي را مطالعه کرد که جانش استفاده ي لازم را از آن ها نبرد کلاً از مطالعه سرخورده مي شود.

?انسان روحاً و فطرتاً مطالعه را به عنوان وسيله اي که
اولاً: او را متوجه حقايق عالم مي کند
ثانياً: وسيله ي تذکر براي قلب است، دوست مي دارد.

?پس اگر از مطالعه آن چيزي را که روح و فطرت ما مي طلبد به دست نياوريم، طبيعي است كه از آن فاصله مي گيريم؛ بسيار کم پيش مي آيد که انسان از خود بپرسد: «چطور شد كه از مطالعه كردن خسته شدم؟»، ولي آرام آرام مطالعه را رها مي كنيم. اما اگر متوجه باشيم ما نيازهايي داريم كه از طريق مطالعه ي آثار مکتوب عالمان جواب داده مي شود، اگر از مطالعه در مورد موضوعي سرخورده شديم، برمي گرديم و گمشده اي را که بايد بر روي آن مطالعه کنيم پيدا مي كنيم.

⛔عنايت داشته باشيد علما در خلوت خود اسراري را براي ما مكتوب كرده اند تا ما از طريق مطالعه ي آن اسرار، با نتايجي كه آن ها در خلوت خود به دست آورده اند هم آغوش شويم⛔

?منبع;برشی ازکتاب ادب خیال عقل قلب

?وَلَا أَرَىٰ لِكَسْرِى غَيْرَكَ جابِراً ….?

فرازی از مناجات تائبین…

خاطره ای از همسر شهید عبدالحسین برونسی

✅بعد از شهادت عبدالحسین، زینب زیاد مریض می شد. یک بار
بدجوری سرما خورد وبه اصطلاح سینه پهلو کرد. شش، هفت ماهش
بیشتر نبود.

? چند تا دکتر برده بودمش، ولی فایده ای نکرد. کارش شده بود
گریه، بس که درد می کشید. یک شب که حسابی کلافه شده بودم، خودم
هم گریه ام افتاد. زینب را گذاشتم روی پایم. آن قدر تکانش دادم وبرایش
لالایی خواندم تا خوابش برد.

? خودم هم بس که خسته بودم، در همان حالت نشسته، چشم هایم گرم خواب شد.

یک دفعه عبدالحسین را توی اتاق دیدم، با صورتی نورانی وبا لباس های
نظامی. آمد بالای سر زینب. یک قاشق شربت ریخت توی دهانش. به من
گفت:

«دیگه نمی خواد غصه بخوری، ان شاءاالله خوب می شه.»

?در این لحظه ها نه می توانم بگویم خواب بودم، نه می توانم بگویم
بیداربود. هرچه بود عبدالحسین را واضح می دیدم. او که رفت، یک دفعه
به خودم آمدم. نگاه کردم به لب های زینب، خیس بود. قدری از شربت
روی پیراهنش هم ریخته بود.

?زینب همان شب خوب شد. تا همین حالا، که چهارده، پانزده سال می
گذرد، فقط یک بار دیگر مریض شد. آن دفعه هم از امام رضا- علیه السلام-
شفا گرفت.

منبع:کتاب سالکان ملک اعظم