پازل زیبای اندیشه دینی

“اَفْضَلُ العِبادَةِ، اِنْتِظارُ الفَرَجِ”

◾يعني بالاترين عبادت، انتظار فرج و انتظار گشايش است. منظور از اين فرمايش، فقط انتظار ظهور تامّ حضرت نيست که حضرت ظهور کامل کنند. نه؛

◾اين نكته خيلي توسعه دارد؛ مي فرمايد:

◽هر روز منتظر باش، هر روز هم فرج محقّق مي شود و چهره اي از آن حقيقتي كه در غدير پايه گذاري شد ظاهر مي گردد. يك روز شيعة علي(ع) بودن مساوي اعدام بود، ولي همچنان پايداري بر شيعه علي(ع) بودن، توسط شيعيان، فرج ها را به وجود آورد كه بالأخره با آن همه تلاشِ بني اميه براي پاك كردن پيام غدير از صحنة تاريخ، در دل امپراطوري عثماني، در زمان صفويه كشوري شيعه پايه گذاري شد

◽و حالا اين سير با تمام موانعي كه در مقابل آن ايجاد كردند و رضاخان ها را بر اين ملت تحميل كردند كه حتي با روحانيون و با چادر زنان كه نشانه تقيّد به اسلام بود مبارزه كند، حكومت فقه آل محمّد(ص) به صحنه آمد و فردا إن شاء الله حكومتِ فرزند غدير بر سراسر جهان ظهور خواهد كرد.

❎استاداصغرطاهرزاده

استادطاهرزاده:

ما چون انقلاب اسلامي را به عنوان يک عقيده قبول داريم حتماً با ضد انقلاب و هر جرياني که مي خواهد آن را از اهدافش دور کند مخالفيم، بنده به حکم وظيفه ي ديني با دولت هايي که اصول انقلاب را ناديده مي گيرند و مي خواهند انقلاب را در ذيل ظلمات فرهنگ غربي بي رنگ کنند، مخالفم، چون مي دانم اينها چه ظلمي مي كنند! و البته بد عمل كردن آن ها را هرگز پاي انقلاب اسلامي نمي گذارم، همان طور كه شيعه، عمل منافقان در صدر اسلام را پاي اسلام نگذاشت. انقلاب اسلامي ايران که خداوند در غدير وعده ي تحقق آن را به پيامبر(ص) داد و به رسول خدا(ص) فرمود مي دانم تو نگران سقيفه هستي ولي «وَاللّهُ يعْصِمُکَ مِنَ النّاس» من مکتب تو را از آن مردم حفظ مي کنم و نمي گذارم غدير را درسقيفه دفن کنند، در طول تاريخ، بعد ازحاكميت وجود مقدس اميرالمؤمنين(ع) هيچ طرحي در مديريت امور اجتماعي مردم به پاكي و زلالي اين انقلاب نبوده است.

منبع:کتاب ادب خیال عقل قلب

✅ در 18 ذيحجه سال دهم هجري آيه نازل شد كه: «يا اَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ اِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَاللهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النّاسِ اِنَّ اللهَ لا يَهْدِي القَوْمَ الْكافِرين». 
اي رسول خدا، برسان به مردم آنچه بر تو نازل شده از طرف پروردگارت و اگر نرساني، رسالت خود را انجام نداده اي، و خدا تو را از مردم و خطرات و توطئه هاي آنان حفظ مي كند، كه خدا كافران را هدايت نمي كند و نمي گذارد نقشه هاي شان به نتيجه برسد.
از اين آيه نكات زير به دست مي آيد:
1- آيه دستوري است به رسول الله(ص) همراه با تأكيد و تهديد، كه اگر آنچه بايد ابلاغ كني، انجام ندهي و ابلاغ نكني، كاررسالتت را انجام نداده اي. و نيز وعده اي به رسول الله(ص) هم هست، كه خدا او را از خطر مردم محفوظش مي دارد، حال سؤال اين است كه آن خطر چه بوده است؟
الف- خطر اهل كتاب نيست ، چون در سال دهم هجري اهل كتاب ديگر قدرتي نداشتند. و از طرفي مسلّم خطري بوده است كه رسول الله(ص) را نگران كرده و خدا هم نفرمود خطري نيست، بلكه فرمود: او را از خطر حفظ مي كند.
ب- خطر از براي جان خودشان هم نبوده است، چون پيامبر(ص) در طول حيات خود ثابت كردند هرگز از فداكردن جان خود هراس نداشته است.
ج – پس بايد خطرِ سركشي و عصيان اعراب متعصب بوده باشد كه برايشان ارزش هاي قومي و مادي ملاك بوده است و نه ارزش هاي الهي. و لذا پيامبر(ص) نگران بودند كه با طرح رهبري علي(ع) مقابلة آن عده از مسلمانانِ متعصب در قوميت، نگذارد كار به نتيجه برسد، و به ظاهر هم پيش بيني پيامبر(ص) درست بود، ولي خداوند حضرت را اميدوار كردند كه در نهايت نقشه آن ها خنثي مي شود و نمي توانند مسير هدايتي را كه به عهده حضرت علي(ع) و فرزندان آن حضرت است از مسير اسلام جدا كنند و خداوند در واقع به آن حضرت اميد داد که بالاخره سخت گيري هاي جريان سقيفه، راه را به انتها نمي برد.
2- به تعداد 119 نفر از صحابه و از جمله مالكي، طبري، ثعلبي اذعان دارند كه آيه در شأن علي(ع) نازل شد و پس از نزول آيه رسول خدا(ص) همه را در محل غدير جمع كردند و فرمودند : «اَلَسْتُ أولي بِكُمْ مِنْ اَنْفُسِكُمْ» آيا من - طبق آيه 6 سوره احزاب كه مي فرمايد: «النَّبِيُّ أَوْلَي بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنفُسِهِمْ»، - نسبت به شما بـراي تعيين تكليف شما از شما مقدم و اَوْلي نيستم -كه مسلّم اين اولويت، اولويت از تمام جهات است و در مورد ولايت علي(ع) هم همين ولايت اراده شده است- و همه فرياد زدند «بلي يا رسول الله»، باز جمله را تكرار فرمودند و مردم هم همان جواب را دادند. سپس فرمودند: «مَنْ کُنْتُ مَولاهُ فَهذا عَلِي مَولاه، اللّهُمَّ والِ مَنْ والاهُ، وَ عادِ مَنْ عاداهُ، وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ»، هرکس من سرپرست و ولي او هستم پس اين علي هم سرپرست اوست. خداوندا! ولايت کسي را بر عهده بگير که او ولايت علي را بر عهده دارد و دشمن باش کسي را که علي را دشمن دارد و ياري کن کسي را که علي را ياري کند، و ياور مباش کسي را که علي را ياري نکند.
به گفتة علامه اميني(ره) آنچنان سند اين روايت در متون روايي اهل سنت محکم است که اگر بنا باشد حديث غدير مورد شبهه قرار گيرد، در دنيا هيچ امري قابل اثبات نيست، چون هيچ قضيه اي مانند قضيه غديرخم روايات و اسانيد ندارد.

?منبع:دعای ندبه زندگی درفردایی نورانی

⛔اگر متوجه نباشيم اسلام يک حقيقت اجمالي است و از طريق ائمه(ع) به تفصيل مي آيد و در صدر اسلام پس از رحلت رسول خدا(ص) نگذاشتند آن حقيقت اجمالي به تفصيل بيايد، متوجه وظيفه ي امروزين خود نخواهيم بود.

⛔سقيفه، غدير را در حجاب برد. غدير نصب الهي است براي آن که حقيقت قدسي اسلام توسط اميرالمؤمنين به تفصيل در آيد و مسلماً بدون اميرالمؤمنين(ع) اسلام حتماً ملموس نخواهد بود.

⛔زيرا رجوع به اسلام وقتي به صورت عملي ممکن است که نمونه ي عيني اسلام، يعني قرآنِ ناطق مدّ نظرها قرار گيرد.

⛔آن کسي که امروز مي گويد: من به انديشه ي ولايت فقيه معتقدم و نه به شخص ولي فقيه، جايگاه غدير را نمي شناسد. با توجه به دعاي ندبه، فرهنگِ ايجاد تفصيل حقيقت اسلام از طريق امام تبيين مي شود و نه از طريق تئوري هاي بدون مصداق عيني.

مطالعه ادامه مطلب درکتاب??

❎منبع:سلوک ذیل شخصیت امام خمینی

امام صادق(علیه السلام) می فرماید: ذِكرُ المَوتِ يُميتُ الشَّهَواتِ في النَّفسِ، و يَقلَعُ مَنابِتَ الغَفلَةِ، و يُقَوّي القلبَ بمَواعِدِ اللّه، و يُرِقُّ الطَّبعَ، و يَكسِرُ أعلامَ الهَوى و يُطفِئُ نارَ الحِرصِ، و يُحَقِّرُ الدُّنيا

ياد مرگ، خواهش هاى نفس را مى ميراند و رويشگاه هاى غفلت را ريشه كن مى كند و دل را با وعده هاى خدا نيرو مى بخشد و طبع را نازك مى سازد و پرچم هاى هوس را در هم مى شكند و آتش آزمندى را خاموش مى سازد و دنيا را در نظر كوچك مى كند

یاد مرگ، چه آثار قشنگی دارد و چقدر آدم را سبکبار می کند! یاد مرگ، هوسبازیها و آرزوهای دور و دراز را از بین می برد. «یَقلَعُ» یعنی قلع می کند؛ یعنی رویشگاه های غفلت را می کَند. اگر علف غفلت در دل انسان سبز شود، یاد مرگ آن را ریشه کَن می کند و انسان را به هوش می آورد.

«وَ یُقَوِی القَلب بِمَواعِدِ الله= دل را به وعده­های خدا تقویت می کند». دل انسان بایاد مرگ، قدرتمند می شود؛ هیچ چیز مثل تقویت دل، برای انسان مفید نیست. چون همه حیثیت حقیقی یک انسان، قلب اوست و این قلب هر چقدر قوی­تر باشد، بهتر است؛ هر چه یقین و باورش بالاتر باشد، بیشتر به نفعش است. یاد مرگ یقین به وعده­های الهی را در دل انسان تقویت می کند.

«وُ یُرِقُ الطَبعَ» یعنی طبع انسان را رقیق می کند. انسان سختگیر نمی شود؛ غلظت و فشار و تأکید و تعصب ندارد. طبع انسان که رقیق شد، دائماً دستور و سفارش نمی دهد؛ یاد مردن، آدم را رقیق می کند و این رقت خیلی مبارک است.

«وَ یُکثِرُ أعلامَ الهَوی» یعنی پرچم های هوای نفس را از بین می برد. هر جا نفس بخواهد سرکشی و قلدری کند؛ هر جا طمعی بخواهد او را به نابودی بکشاند؛ یاد مرگ او را آرام می کند.

«وَ یُطفِیءُ نارَ الحِرص وَ یُحَقِرُ الدُّنیا»یعنی آتش حرص انسان را خاموش می کند و روح قناعت را بر انسان حاکم می کند.  چه کسی می تواند غیر از معصوم اینطور حرف بزند؟ همه ی اینها درس روانشناسی است.

«وَ یُحَقِرُ الدُّنیا» یاد مرگ، دنیا را تحقیر می کند. یعنی شما می بینید که همه آدمها بدون استثناء یک موقعی به خاک می افتند و فقط از دنیا همین یک گور و کفن گیرشان می آید. دنیا اینگونه است که من هر چه برایش تلاش می کنم، آخر همه را از من می گیرند. همه چیز در دست من عاریه­ و امانت است و فقط به روزی می رسم که از من یک چیز می خواهند؛ آن هم یک قلب سالم است و هیچ چیز دیگر آنجا فایده ندارد.

مثلاً کسی که الان میلیاردها میلیارد ثروت دارد، چه می خورد؟ همان را می خورد که بقیه می خورند. خیلی ها هم هستند که همان چیزی را که بقیه می خورند، نمی توانند بخورند. مریضند و پرهیز غذایی دارند. آنگونه که دیگران راحت می خوابند، اینها نمی توانند، بخوابند. آنگونه که دیگران راحت  می خندند، اینها نمی توانند بخندند. سلامتی و آرامشی که دیگران دارند، آنها ندارند. آنها پر از حرص و جوش و تلاش و مراقبت هستند تا گرگها آنها را نخورند. اصلاً خودش به گرگ تبدیل شده، این چه آرامشی است. آدم خوشحال نمی شود جای اینطور آدمها باشد. اما کسی که یاد موت می کند، خودش را شناخته و دنیا اصلاً خوشحالش نمی کند، آرزویی ندارد که هیچ وقت جای چنین آدم هایی باشد. چون آدمی که بصیر است و با خود حقیقی­اش انس گرفته، وقتی به این آدم ها نزدیک می شود، آتش، حرارت، سختی، فشار و تنگی و غربت را می فهمد. می فهمد که اینها «منِ الهی، منِ آسمانی و منِ جاودانه­شان» خیلی ضعیف است و نکته مهم و جالب این است که آرامش و شادی، صفت منِ حقیقی انسان است. یعنی هر چقدر انسان به من طبیعی­اش بیشتر احترام بگذارد و به آن رسیدگی کند، حجم شادی و آرامشش کمتر می شود. خدا این ساختار را خیلی عجیب خلق کرده است.

معصوم چقدر زیبا سخن می گوید، «یُحَقِرُ الدُّنیا». زیرا دنیا وقتی تحقیر شد، دیگر روی انسان سلطه ندارد و انسان اسیرش نمی شود. به تعبیر حضرت که می گوید: «دنیا تو را تنها می گذارد، تو هر چند نخواهی تنهایش بگذاری، او تو را تنها می گذارد؛ دنیا وفادار نیست، خائن و دروغگو و فریبکار است». انسان وقتی که بخواهد به شادی و آرامش برسد، باید حتماً بر سلطه و قدرت و هیمنه دنیا غلبه کند. آنهایی که آرامش ندارند، برای این است که هیمنه ی دنیا آنها را می ترساند و تحقیرشان می کند. اگر کسی هیمنه دنیا از جلوی چشمش کنار رفت؛ اگرکسی دنیا را تحقیر کرد و آن را ریز دید؛ این آدم خیلی قدرتمند شده و آزاده ی به معنای حقیقی است.

استاد محمد شجاعی/منازل الاخره