?از وقتی پای کرونا به زاهدان باز شد، پدرم با گروهی از بچه های جهادی و هیاتی، کار تغسیل اموات کرونایی را شروع کردند.
? یک شب که دورهم نشسته بودیم، پدرم ناراحت و کم حرف بود، پیگیراحوالش که شدیم گفت برای تغسیل پیکرخانم هایی که بر اثر کرونا فوت می شوند نیرو کم داریم….
?آن شب تا صبح خوابم نبرد. به حرف های پدرم فکر کردم. می دانستم وقتی او از کمبود نیروی خانم برای تغسیل حرف می زند منظورش این است که من باید به جمعشان اضافه شوم. مادرم که دیابت دارد و می دانستم بابا از همان اول با حضورش مخالفت می کرد. پس مخاطبش من بودم. پدرم برای من فقط پدرنیست، دوست و رفیق است. هیچ وقت از من درخواستی نداشته و مرا به کاری اجبار نکرده است.از بچگی راه درست را با رفتارش به من نشان داده. با رفتارش به من یاد داده دنباله رو راه اهل بیت باشم. یادم نمی آید یک بار برای چادر سر کردن حتی یک جمله هم به من گفته باشد. راه درست را نشانم داد و انتخاب را گذاشت برعهده خودم. این بار هم نوبت من بود که انتخاب کنم.»
?«آن شب تا صبح به غسالخانه فکر کردم، به کرونا، به پیکر یک مرده کرونایی که همه ازش فراری اند. من به جز پیکرخواهرکوچکم که چندسال قبل وقتی دوسالش هم نشده بود از دنیا رفت، مرده ندیده بودم. به این فکر کردم که حتما پدرم این توانایی را در من دیده، خوشحال شدم که در نگاه پدرم دختر توانمندی هستم. توکل به خدا کردم و از حضرت مسلم کمک خواستم.
?تصمیمم را گرفتم. به پدرم گفتم روی کمک من هم حساب کن. می دانستم منتظر شنیدن این جمله بود. گفت حتما از پسش بر می آیی. گفت می سپرمت اول به خدا بعد هم به اهل بیت.
?برای ثبت نام و آموزش رفتم. با ماسک و گان از لای در، داخل غسالخانه را نگاه کردم. چشمم به متوفی افتاد. خیلی ترسیدم وگفتم شب به پدرم می گویم پشیمان شدم و خلاص. آن روز با یکی از دوستانم همراه شده بودم. او گفت توکل به خدا کن. ما با هم شروع می کنیم. به پدرم حرفی نزدم. همه ترس ها و دلهره ها را در دلم مخفی کردم و می دانستم حتما آنها که پدرم مرا بهشان سپرده حتما کمکم می کنند.»
?قرار بود منتظر بمانیم تا تماس بگیرند. بالاخره تماس گرفتند و گفتند امروز تعداد فوتی های خانم زیاد است، اگرمی توانید خودتان را برسانید.من رفتم، با بسم الله و با بدرقه مادرم و دعای خیرش.
?خانم هایی که آنجا بودند چشمشان که به من خورد تعجب کردند. در حال پوشیدن لباس ها بودم که یکی از خانم ها به بغل دستی اش گفت این دختربچه را کی آورده اینجا؟ صدایم را صاف کردم و گفتم خودم آمدم؛ داوطلبانه. نگاهش خیره ماند به صورتم و گفت داوطلبانه غسال شدی؟ هم سن و سال های تو هنوز از تاریکی می ترسند، ازاسم کرونا هم فراری اند، آن وقت تو با پای خودت آمدی غسال خانه؟
?همان طور که چکمه هایش را به سختی پا می کرد که وارد سالن تطهیر شود، احساس می کرد باید حجت را به من تمام کند و دوباره گفت دخترم، پدر و مادرت مخالف نیستند آمدی غسال خانه؟ می خواهیم مرده را غسل بدهیم، بیمار کرونایی بوده ها! گفتم پدرم هم غسال داوطلب است. به من گفت نیروی خانم کم داریم، من هم آمدم، با دعای خیرمادرم و بدرقه با قرآن. مهر مادری از نگاهش پیدا بود و گفت شیرمادرحلالت دختر!خبر غسال شدن دختر 16 ساله و شستن اموات کرونایی دهان به دهان در فامیل چرخید و کنایه ها شروع شد.حالا زهرای نوجوان باید خودش را آماده مواجهه با این کنایه ها می کرد؛
?خیلی ها به پدر و مادرم کنایه زدند که دختر16 ساله تان را دستی دستی به کشتن می دهی، مگر از بچه ات سیر شدی و از این حرف ها، بعضی از اقوام هم بدون رودروایسی گفتند فعلا دورما را خط بکشید و این طرف ها نیایید. از فامیل خواستم خبرغسال شدن من را به مادربزرگم ندهند.می دانستم از نگرانی و اضطراب شب و روزش به هم گره می خورد، حالا واکنشش به کنار.اما این حرف و حدیث ها نه برای من نه برای پدر و مادرم مهم نبود. جالب اینکه پدرم هنوز از کنایه های فامیل برای غسال شدن من خلاص نشده بود که برادر 14 ساله ام هم برای کار جهادی و کمک به تطهیر اموات کرونایی اعلام داوطلبی کرد. حالا بعضی روزها در سالن تطهیر، وردست پدرم می شود.ـ
❎منبع:خبرگزاری فارس
