پازل زیبای اندیشه دینی

❌سید مرتضی آوینی:

⭕هنرمندان با رغبت فراوان حاضرند در خدمت تبلیغ صابون و پودر لباسشویی و… و آفیش فیلم های سینمایی کار کنند،
اما

?چون سخن از صدور انقلاب و یا پشتیبانی از رزم آوران میدان مبارزه با استکبار جهانی به میان می آید، روی ترش می کنند که:

نه آقا قبول سفارشْ هنر را می خشکاند!

? منبع:کتاب رستاخیز جان صفحه ی 135

 آیت الله #سید_محمد_حسن_الهی

? حضور و وجود ولی عصر (عج) در دنیا اینگونه است؛ که دنیا هیچ وقت از امام زمان(ع) خالی نیست. امّا ما آن آینه ای نیستیم که تصویر کامل را نشان دهد. ما هر کدام ممکن است قسمتهایی از اخلاق و رفتار و صفات حضرت را دارا باشیم؛ امّا ایشان انسان کامل و کامل انسانهاست و اینجا اِشکال از آینه هاست که نمی تواند آن کامل انسانها و کمال انسانّیت را نشان دهد. آری ایراد از ماست وگرنه ارتباط همیشه برقرار است. مسأله این است که آیا ما این ارتباط را می توانیم درک کنیم یا نه؟ شاید به همین دلیل است که به حضور حضرت در کنارمان یقین نمی کنیم.

? تصرّف ولی عصر (عج) در بشریت مثل تصرّف روح در بدن است؛ آن هم نه فقط برای ما؛ بلکه برای تمام بشریت! ما همیشه تحت نظر حضرت هستیم و ارتباط ما با حضرت دائمی است. منتهی بعضی انسان ها این ارتباط را درک می کنند و می شناسند و بعضی نمی شناسند و اگر ما نمی توانیم ارتباط را درک کنیم؛ چون ما دیدمان کم است؛ ما غائبیم.

? برای ارتباط با حضرت تنها باید تصفیه شد. دل را باید تصفیه کرد. اگر دل صاف باشد این امواج را درک می کند و تصویر را هم نشان می دهد. اما اگر دل صاف نباشد و گرد و خاک داشته باشد؛ تصویر را خوب نشان نمی دهد. اگر قابلیت داشته باشی و شرایط غیبت را رعایت کنی؛ در زمان غیبت ظهور انفرادی برایت حاصل خواهد شد و حضرت می آید دیدن شما؛ شما نمی روید دیدن امام.

❌منبع: کتاب الهیه؛ به نقل از آقای سید محمد الهی ص ۱۵٣

 #امام_خامنه_ای

?حقیقت این است که ما هنوز از قرآن خیلى دوریم و خیلى فاصله داریم. دلهاى ما باید قرآنى بشود. جان ما باید با قرآن انس بگیرد. اگر بتوانیم با قرآن انس بگیریم، معارف قرآن را در دل و جان خودمان نفوذ بدهیم، زندگى ما و جامعه ما قرآنى خواهد شد؛ اصل این است که دلمان، جانمان و معرفتمان حقیقتاً قرآنى باشد. انس با قرآن، آشنائى با قرآن، ما را نزدیک می کند.

? من باز هم به جوانان عزیزمان توصیه می کنم که با قرآن انس بگیرید، با قرآن مجالست کنید. "و ما جالس هذا القران أحد الّا قام عنه بزیادة او نقصان، زیادة فى هُدى او نقصان من عَمى"؛ هر بارى که شما با قرآن نشست و برخاست کنید، یک پرده از پرده هاى جهالت شما برداشته می شود؛ یک چشمه از چشمه هاى نورانیت در دل شما گشایش پیدا می کند و جارى می شود. انس با قرآن، مجالست با قرآن، تفهم قرآن، تدبر در قرآن، اینها لازم است.

? خواهش می کنم پدر و مادر به فرزندان کوچکشان ؛ قرآن را یاد بدهند ؛اهتمام بورزند. در فضاى زندگى ما هم ؛باید قرآن حکومت کند و برکات قرآنى موج بزند. در سایه قرآن است که معرفت و بصیرت و شجاعت و اقدام ما معنا پیدا می کند و به سمت هدف‏هاى درست متوجه می شود. همه شما برادران و خواهران، باید هر روز قرآن بخوانید و سعی کنید با آن مأنوس شوید و آن را بیاموزید و دریابید. مهم، قطع رابطه نکردن با قرآن است. چه نیم صحفه و یک ورق بخوانید، چه یک حزب و یا یک جزء؛ رابطه نباید قطع شود. به هر حال، همه، هر چقدر وقت، همّت و حوصله دارند، باید قرآن بخوانند.

منبع: بیانات در دیدار قاریان قرآن‌ ۱۳۸۹/۰۴/۲۴

 #امام_خامنه_ای

? من در دوران جوانی زیاد مطالعه می کردم. غیر از کتاب های درسی خودمان که مطالعه می کرد و می خواندم؛ هم کتاب تاریخ؛ هم کتاب ادبیات؛ هم کتاب شعر؛ هم کتاب قصه و رمان می خواندم. به کتاب قصه خیلی علاقه داشتم و خیلی از رمان های معروف را در دوره نوجوانی خواندم. شعر هم می خواندم. من در دوره نوجوانی و جوانی؛ با بسیاری از دیوا های شعر آشنا شدم. به کتاب های تاریخ علاقه داشتم و چون درس عربی می خواندم و با زبان عربی آشنا شده بودم؛ به حدیث علاقه داشتم.

? الآن حدیثی یادم است که آنها را در دوره ی نوجوانی خواندم و یادداشت می کردم. احادیثی را که دیروز یا همین هفته نگاه کرده باشم؛ یادم نمی ماند؛ مگر اینکه یادآوری وجود داشته باشد؛ اما آن هایی را که در آن دوره خواندم؛ کاملا یادم است.

? شماها واقعاً باید دوره ی نوجوانی و جوانی را قدر بدانید. هر چه امروز مطالعه کنید؛ برایتان می ماند. این دوره ی نوجوانی و جوانی؛ برای مطالعه و یاد گرفتن؛ دوره ی خیلی خوبی است؛ واقعاً یک دوره ی طلایی است و با هیچ دوران دیگری قابل مقایسه نیست. من می بینم با اینکه درس های موجود از لحاظ حجم و محتوا خیلی سنگین نیست؛ اما بعضی از جوانان ما فرصتی برای خودشان نمی بینند که بتوانند مطالعات جنبی بکنند؛ در حالی که به نظر من جوان می تواند هم درس بخواند؛ هم مطالعه کند و هم ورزش کند.

منبع: من و کتاب؛ ص ۱٩

من از روز  هفدهم شهریور سال ۱۳۵۷ خاطره‌ای در ذهن دارم. قبل از آن که این حادثه خون‌بار در تهران اتّفاق بیفتد، سیاست رژیم ستمشاهی به دنبال این بود که مبارزان و به تبع آن ملت ایران را، به تندرو و کندرو، افراطی و معتدل تقسیم کند.
این، نکته خیلی قابل توجّهی است که امروز مثل آیینه‌ای، همه  عبرتها را به ما درس میدهد. کسی که روزنامه‌های آن وقت و اظهارات مسؤولان رژیم ستمشاهی را مطالعه میکرد، میفهمید که اینها میخواهند کسانی را که در مقابل آنها هستند و مبارزه میکنند، از هم جدا کنند. عدّه‌ای را که طرفداران و علاقه‌مندان مخلص امام بودند و راه امام را علناً اظهار میکردند، به عنوان  تندرو و افراطی و متعصّب معرفی میکردند. در مقابل اینها هم، بعضی از کسانی را که علاقه‌مند به مبارزه بودند، ولی خیلی جدّی در آن راه نبودند، یا جدّی بودند، ولی دستگاه آن‌طور خیال میکرد اینها جدیّتی ندارند، به عنوان افرادی که معتدلند و با اینها میشود مذاکره و صحبت کرد، معرفی میکردند. من در آن روز این  احساس خطر را کردم.

آن زمان من در جیرفت تبعید بودم. شاید روز 14 یا 15شهریور بود. به یکی از آقایان معروف که در قم بود، نامه‌ای نوشتم و سیاست رژیم (مبنی بر تقسیم مبارزان و به تبع آن ملت ایران به تندرو و کندرو، افراطی و معتدل) را برای آن آقا تشریح کردم و گفتم اینها با این تدبیرِ خباثت‌آمیز میخواهند بهانه‌ای برای سختگیری بر مخلصان و عشاق امام بزرگوار به دست آورند و شما را بدون این‌که خودتان بخواهید، در مقابل آنها قرار دهند. این نامه را نوشته بودم؛ اما هنوز نفرستاده بودم.

روز شنبه هجدهم شهریور بود که رادیو و روزنامه‌ها، خبر کشتار هفدهم شهریور را پخش کردند. فردای آن روز، ما در جیرفت از این قضیه مطلع شدیم. من برداشتم در حاشیه آن نامه برای آن آقا نوشتم که: «باش تا صبح دولتش بدمد، کاین هنوز از نتایج سحر است». آن نامه را به وسیله‌ی مسافر، برای آن آقای محترم فرستادم. آنها شروع کردند سختگیریها را علیه مبارزان و انقلابیون حقیقی راه انداختن که نمونه‌اش کشتار هفدهم شهریور بود.

بیانات در دیدار جمعی از پرستاران ۱۳۷۶/۰۶/۱۹