پازل زیبای اندیشه دینی

خانم‌ها کدام احساسات خود را نباید کنترل کنند و کدام احساسات خود را نباید ابراز کنند؟

خانم‌ها کدام احساسات خودشان را نباید کنترل کنند؟ محبت به اهل‌بیت(ع)، محبت به خدا و قرآن و عبادت و… این محبت‌ها را نه‌تنها نباید کنترل کنند، بلکه باید ابراز کنند. اما خانم‌ها کدام احساسات خودشان را نباید ابراز کنند؟ در درجۀ اول «ناراحت شدن از شوهر» یا تنفر از شوهر را نباید ابراز کنند. در حالی که خیلی اوقات، وقتی خانم‌ها علیه شوهر خودشان ابراز احساسات منفی می‌کنند، اَلَکی است و آقایان نباید جدی بگیرند. حتی اگر ناسزا هم گفتند، شوهر نباید به دل بگیرد. ولی اگر خانم‌ها بتوانند این احساسات منفی را کنترل کنند و ابراز نکنند، در درجۀ اول در رشد معنوی خودشان و سپس فرزندانشان فوق‌العاده تأثیرگذار است.
امیرالمؤمنین(ع) می‌فرماید: «جهاد زن این است که خوب شوهردارى کند؛ جِهَادُ الْمَرْأَةِ حُسْنُ التَّبَعُّل‏»(نهج‌البلاغه/ حکمت136) یعنی اگر یک خانم بتواند شوهر خودش را به‌خوبی تحمل کند، مجاهد فی سبیل الله است.

ادامه در پست بعدی….

بنا نیست خانم‌ها همۀ احساسات خودشان را به‌طور مطلق، کنترل کنند/ اگر خانم‌ها تنها درصدی از احساسات خود را کنترل کنند، کار قهرمانانه‌ای انجام داده‌اند

امیرالمؤمنین(ع) می‌فرماید: «کنترل کردن نفس(خودداری) در هنگام رغبت پیدا کردن و ترسیدن(تنفر پیدا کردن) از بهترین ادب‌ها است؛ ضَبْطُ النَّفْسِ عِنْدَ الرَّغَبِ وَ الرَّهَبِ مِنْ أَفْضَلِ الْأَدَب‏»(غررالحکم/4800) البته نمی‌گوییم که مطلقاً باید همۀ احساسات خود را کنترل کرد؛ مخصوصاً دربارۀ خانم‌ها. مثلاً ما از یک خانم بیشتر انتظار داریم که اگر در یک مغازه‌ای یک کالایی را دید که قشنگ است، بگوید: «وای چه چیز قشنگی است…» یعنی ابراز احساسات و تعریف و تمجید کند. بالاخره ساختار روحی خانم‌ها این‌طوری است و تا یک حدّی هم برای خانم‌ها اشکالی ندارد. بنا نیست خانم‌ها همۀ احساسات خودشان را به‌طور مطلق، کنترل کنند، ولی اگر تنها درصدی از احساسات خودشان را کنترل کنند، کار قهرمانانه‌ای انجام داده‌اند و استاد و اسوۀ ادب شده‌اند و این ادب به بچه‌ها هم منتقل می‌شود؛ اینجا جایگاه تربیت یا تأدیب فرزندان است.

ادامه در پست بعدی…

پسر بچه‌ها از همان اول دبستان بهتر است معلم آقا داشته باشند

یک خانم باادب، کارش خیلی ارزشمندتر از یک آقای باادب است. چون کنترل کردن احساسات، برای آقایان یک‌مقدار راحت‌تر است و به همین دلیل اگر پسرهای دبستانی معلم آقا داشته باشند، معمولا اثر بهتری در تربیت‌شان دارد. البته به شرطی که این معلم هم واقعاً آقا باشد! مثلاً اینکه نه خیلی زود بخندد و نه خیلی زود اخم کند، او باید در کنترل کردن احساسات برای بچه‌ها واقعاً یک الگو باشد.
متاسفانه روحیات برخی از مردها زیاد مردانه نیست. مثلاً یک آقایی با خانمش دعوا کرده بود و وقتی دلیلش را پرسیدند، می‌گفت: «خانمم مرا دوست ندارد!» یعنی یک روحیۀ دخترانه داشت. در حالی که این مرد است که باید به همسرش محبت کند، نه اینکه از همسرش زیاد توقع محبت داشته باشد.

ادامه در پست بعدی….

حالا می‌خواهیم ببینیم دایرۀ ادب برای خانم‌ها چقدر است؟ مثلاً اگر یک خانمی صدای خوبی داشته باشد-البته معمولاً صدای خانم‌ها برای آقایان مطلوب است، منتها فرض کنید این خانم صدایش کمی بهتر است- اگر او صدای خودش را کنترل کند که زیاد ابراز نکند، یعنی مهربان صحبت نکند تا دلِ کسی را ببرد، همین مقدار کنترل صدا هم نامش ادب است. در واقع او دارد در حدّ انتقال صدا هم حجاب رعایت می‌کند. این سفارشی است که در قرآن کریم آمده است(فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیَطْمَعَ الَّذی فی‏ قَلْبِهِ مَرَضٌ؛ احزاب/32) منتها برخی از خانم‌ها اتفاقاً صدای خودشان را نازکتر می‌کنند! این از مقولۀ ابراز احساساتی است که ادب جلوی آن‌را می‌گیرد.
ادب یعنی کنترل کردن احساسات؛ چه احساسات مثبت و چه احساسات منفی. مادرها معمولاً فرصت‌های خیلی زیادی را در جهت تربیت فرزندان از دست می‌دهند. مثلاً اینکه وقتی عصبانی می‌شوند، سعی کنند عصبانیت خود را بروز ندهند، و وقتی احساساتی می‌شوند(چه احساسات منفی و چه مثبت) احساسات خود را کنترل کنند و بروز ندهند.

ادامه در پست بعدی…..

اگر بچه‌ای باادب بود، یقین کنید مادرش باادب است/ اگر مادر احساساتش را کنترل کند، بزرگترین استاد برای فرزند خواهد بود

چرا مادر در تربیت و ادب کردن فرزند این‌قدر مؤثر است؟ چون مادر احساسات دارد (و قدرت او در ابراز احساسات خیلی بیشتر است) لذا اگر یک مادر توانست احساساتش را کنترل کند، آن‌وقت این بچه ادب را یاد می‌گیرد. مثلاً اگر یک مادر از دست همسرش ناراحت و عصبانی شد ولی احساسات خودش را کنترل کرد و سخن زشتی به زبان نیاورد و صدای خودش را بالا نبرد، این خویشتن‌داری مادر اثر فوق‌العاده‌ای در ادب شدن فرزند دارد، چون بچه‌ها معنای این رفتارها را می‌فهمند و دقت دارند. اگر مادر توانست ابراز احساسات نکند، بچه هم یاد می‌گیرد. لذا اگر یک بچه‌ای باادب بود، یقین کنید که مادرش باادب است.
چرا مادرها مؤثرترند؟ چون مادرها آتش‌فشان احساسات هستند، و اگر یک مادر بتواند احساسات خودش را کنترل کند، بزرگترین استاد برای فرزند خواهد بود. هیچ مدرسه و دانشگاهی و هیچ مکتب و حوزۀ علمیه‌ای نمی‌تواند به اندازۀ مادر روی بچه مؤثر باشد. مدارس اسلامی هم باید برنامه و نقشۀ خود را برای کمک به مادرها در ارائه دهند و اینکه فقط یک مشورت‌هایی به مادرها بدهند، کافی نیست، باید درس‌هایی در این زمینه به ما تربیت فرزند،درها داده شود.

ادامه در پست بعدی…..